Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 1strona oryginału ↗

KANIW W ZŁOTYM KRAJOBRAZIE

Слово Просвіти, №38 за 2008 рік

Walentyna DAWYDENKO „…Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj…” Z myślami o chlebie powszednim, o co prosimy przede wszystkim? O chlebie duchowym, tak lekkim i pożywnym dla naszej duszy. O tym wiedział samotny artysta, któremu brakowało prawdziwego chleba, a mimo to malował obrazy, które przynosiły radość każdej duszy. Emocje, które czytamy na twarzach naszej współczesności, to zmęczenie i uśmiech sceptycyzmu. A coraz mniej jest oczekiwania. Ten kalendarz oczekiwania regulował nasze życie dość długo. Czekaliśmy, aż zwyciężą „nasi”, potem aż dojdą do porozumienia między sobą, aż będą szanować własny naród albo chociaż go wysłuchają i sprawiedliwym chórem głosów ustanowią prawa, według których będą żyć wszyscy. Kalendarz oczekiwań stał się Księgą Rodzaju, bo każdego dnia dojrzewają nieoczekiwane, groźne sytuacje, gdzie wzrost cen, katastrofy ekologiczne i kryzysy polityczne następują po sobie jak pory roku i mają jedną naturę. Nam zaś właściwie (a może przywykliśmy i przyzwyczailiśmy się) wierzyć w jutrzejszy szczęśliwy dzień, a dzisiejszy przeżywać jakoś, po brudnopisie, w ucisku i sceptycyzmie. Tymczasem, jak mówi bohater znanego filmu, ktoś właśnie w tej chwili wsiadł do pirogi i popłynął do najbliższego lasu po banany. Bo każdy taki dzień człowiek w przestrzeni innego kraju europejskiego przeżywa jako własną szansę, niezależny od politycznych show, i dlatego zajmują go wyłącznie ważne dla niego interesy i problemy. Na przykład stosunki w rodzinie i status rodziny; przy okazji, ten sam problem kryzysu relacji rodzinnych na Ukrainie pogłębia się jeszcze bardziej przez czynniki społeczne i polityczne. A jeszcze pustynia bezduchowości, próżnia kulturalna — to głośne określenia najsmutniejszych realiów w dziedzinie naszej kultury i wychowania młodego pokolenia. Jaki optyczny przyrząd da władzy jasne widzenie potrzeb państwa albo chociaż nastroju, który w nim panuje? W niedawnych czasach w Kaniowie żył samotnie artysta, utalentowany amator, który bardzo biedował, ale malował wzruszające pejzaże swojego kraju, jakby wyznawał miłość do piękna stworzonego przez Boga. Nie miał możliwości kupować nowych płócien, więc sąsiedzi widzieli, jak pierze w czółnach swoje obrazy i znów maluje. Jeden obraz — krajobraz zalany słońcem — pisał kiedyś cały dzień, starając się uchwycić niuanse kolorystyczne i nastrój przyrody wykąpanej w promieniach słońca. Ten złoty pejzaż znajduje się w kolekcji miejscowego muzeum i brzmi jak „Oda do radości” Beethovena. Tacy oto ukraińscy apostołowie. A my przejeżdżamy obok kaniowskiego zapowiednika, a kierowca busa wymienia inną muzykę: „Czarny kruk…!” I to we wszystkich miejscowych kawiarniach i miejscach wypoczynku. W takim muzycznym towarzystwie jedziemy na koncert najbardziej wyszukanej ukraińskiej muzyki. Dziesiąty Międzynarodowy Festiwal Muzyki Akademickiej i Współczesnej „Farbotony” przedstawił na wszystkich scenach tego rejonowego centrum i znaczącego miasta najlepsze zespoły z Ukrainy i zza granicy. Kaniów, przejęty gorącym początkiem jesieni, zbiorem plonów w sadach i na ogrodach, początkiem roku szkolnego, pierwszy koncert przyjął różnie. Grupkami młodzież opuszczała salę w trakcie wydarzenia, a pod koniec koncertu mieszkańcy Kaniowa grzmiącymi brawami witali artystów, a następnego dnia cały kaniowski targ mówił tylko o niezwykłym festiwalu. Wystąpił koncertowy projekt fusion kompozytora, dyrektora generalnego festiwalu Iwana Taranenki „Muzyka ukraińskiej ziemi… Symfonia »Echo«”, zespół „Kijowska Kameralista” (dyrygent Walerij Matiuchin), narodowa artystka Ukrainy Nina Matwijenko, piosenkarka Hanna Koropniczenko, zasłużony artysta Ukrainy Roman Hrynkiw, MuzKlub Iwana Taranenki. Jeśli wziąć pod uwagę, że Kaniów ze względu na swój szczególny status i pielgrzymki do Kobzarza nigdy nie był pomijany przez artystów, że gościnnie występują tu profesjonalne zespoły muzyczne i teatralne, często odbywają się spotkania z pisarzami, otwierane są wystawy sztuki, to można się spodziewać, że liczba miłośników wysokiej sztuki nie zmalała. Marszowy atak popkultury z urywkami muzycznych fraz i oszałamiającym rytmem spo kształtuje nie tylko estetyczne gusta młodych kanowian, ale także szkodzi twórczemu i intelektualnemu zdrowiu tego zawsze śpiewnego, uzdolnionego narodu. Wspomnianą próżnię mają jakoby wypełniać miejscowe kolegium kultury oraz szkoła sztuk pięknych. Już jednak w tym roku wydział muzyczny szkoły nie może przyjąć pierwszoklasistów z powodu niedostatecznego finansowania ze strony państwa. Toteż wysiłki organizatorów „Farbotonów” zostały nagrodzone rezonansem społecznym, który rósł z koncertu na koncert. Występ laureatów festiwalu Anastasiji Łukjanenko, kompozytora i skrzypka Dmytra Lynnyka oraz Anny Lynnyk (fortepian) wywołał wzruszenie i zachwyt widzów, wśród których nie brakowało profesjonalistów – nauczycieli muzyki. Z żalem stwierdzali oni, że taki koncert jest swoistą lekcją mistrzowską dla ich uczniów, którym coraz częściej trzeba zadawać coraz prostsze zadania z zakresu fachu, bo młodzież bardziej dąży do gatunku estradowego. Jednak najbardziej oddanym wysokiej sztuce i najbardziej utalentowanym organizatorzy festiwalu wręczyli specjalną nagrodę „Nagrodę Denysa Fedorczuka” oraz stypendia dla studentów Kanowskiego Kolegium Kultury. Po raz kolejny łzy wzruszenia widziała ta sala szkoły sztuk pięknych podczas prezentacji albumu „Думи мої” [„Dumy moje”] do poezji Tarasa Szewczenki. Autorami projektu są narodowy artysta Ukrainy Oleksandr Bystrushkin oraz kompozytor, narodowy artysta Ukrainy Myhajło Czembierży. Kierownikiem naukowym jest akademik Mykoła Żułynski. Słowo Kobzarza w kompozycji muzyczno-literackiej zostało przedstawione nie patetycznie, lecz osobiście i przenikliwie. Według słów Myhajły Czembierżego nie na zwykłym brązowym postumencie, lecz na postumencie duchowości, i jeszcze raz przekonało słuchaczy o proroczym odczuwaniu historii Ukrainy aż do naszych dni. Posługując się kategoriami współczesnego menedżmentu, można powiedzieć, że do Kanowa przyjechali drodzy artyści. Białoruski zespół a cappella „Camerata” po „Farbotonach” wyruszył w trasę koncertową do Londynu. Ciąg dalszy na s. 2 HAMLET I LWOWSKIE FORUM HONOR HERBU „ABDANK” Dobrowolne ofiary „Na Kobzarewą Cerkiew”: MBF „Ukraińska Rodzina” R/r nr 26045200145101 w Podolskiej filii AKB „Kijów”, MFO 320401 ZKPO 21709106

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn