Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 6strona oryginału ↗

NOWE STRONY SŁAWNEGO RODU

Слово Просвіти, №38 за 2008 рік

wagę tych materiałów, zaproponował Serhijowi Iwanowyczowi zrobienie takiej wystawy, a on się zgodził. Obecnie przygotowujemy katalog tych zbiorów. Nie wiem, czy honorowano jubilata właśnie w taki sposób, przynajmniej w Kijowie. Książka zazwyczaj przeznaczona jest dla specjalistów, a na wystawę przychodzą wszyscy. Dla nas ważne jest, aby te rzeczy zobaczyło młode pokolenie — studenci, uczniowie, którzy obecnie niewiele czytają. Dlatego wystawa potrwa do końca października”. Pierwsze znaleziska zapoczątkowały unikatowy zbiór, który obecnie mieści nie jedną setkę źródeł pisanych i ikonograficznych, wydań książkowych. Formowanie kolekcji — to trudne i pasjonujące. Chyba najlepiej opowiedział o tym sam Serhij Iwanowycz: “W czasach radzieckich o Mychajle Serhijowyczu Hruszewskim można było rozmawiać tylko w kilku rodzinach. Od Ałły Anatolijiwny Hruszewskiej mam egzemplarze „Kijowskiej stariny” i „Zapysok NTSz”, które należały do kuzyna Mychajła Serhijowycza — Marka Fedorowycza. Wiele materiałów otrzymałem od córki akademika WUAN Wołodymyra Iwanowycza Szczerbyny — to, co zachowało się z jego archiwum. Przed wojną Warwara Stepanowna uczyła się razem z moim ojcem i zaprosiła mnie do siebie. Tak otrzymałem od niej rękopis „Wspomnień” Hruszewskiego. Kiedy znów ją odwiedziłem, Warwara Stepanowna przekazała mi resztę papierów i wiele fotografii Szczerbyny”. Serhij Biłokiń swego czasu opublikował cenne materiały bibliograficzne, maskując je jako dodatki do zaproszeń na konferencje i wieczory literackie. Robili to wtedy, kiedy w inny sposób nie dało się obejść ograniczeń cenzuralnych. Trudno sobie wyobrazić, ile wysiłku, a nawet podstępów musiał poświęcić, aby przeprowadzić tekst przez wszystkie podwodne skały. Na wystawie w muzeum Hruszewskiego spotkałem Dmytra Hruszewskiego, dalekiego krewnego pierwszego Prezydenta Ukraińskiej Republiki Ludowej, który obecnie mieszka na Kubaniu, a w Kijowie uczy się języka ukraińskiego w Międzynarodowej Szkole Ukrainistyki przy Kijowskim Narodowym Uniwersytecie imienia Tarasa Szewczenki. „Nasza rodzina, ratując się przed prześladowaniami władzy radzieckiej, wyjechała z Kijowa najpierw do Ługańska, potem do Doniecka, w końcu znalazła się w Krasnodarze, gdzie wreszcie osiedliśmy — opowiada Dmytro. — Ale krewni są i na Ukrainie, i w Kanadzie, być może jeszcze gdzieś. Przyjeżdżając, a jestem już trzeci raz na Ukrainie, obowiązkowo odwiedzam to muzeum. Dzisiejsza wystawa jest niezwykle ciekawa”. Borysa Hrinczenki oraz Marii Zahirnej. Te wydania rekomendowało Ministerstwo Oświaty i Nauki Ukrainy. Planujemy przygotować nowe wydania, wśród których także pierwszą książkę wybranych utworów Marii Zahirnej. Niedawno przy naszym udziale otwieraliśmy gabinet-muzeum Borysa Hrinczenki w Ługańskim Obwodowym Liceum Języków Obcych. W nim przedstawiono liczne fotografie rodziny Borysa Hrinczenki oraz jego przyjaciół — ukraińskich pisarzy Iwana Franki, Mychajła Kociubynskiego, Wołodymyra Samijłenki. Osobna ekspozycja opowiada o historii rodzimego hrinczenkoznawstwa, które reprezentują nazwiska Serhija Jefremowa, Mykoły Czerniawskiego, Wołodymyra Durdukiwskiego, Iwana Pilhuka, Wiaczesława Czornowoła, Anatolija Pohribnego, Wasyla Jaremenki, Jurija Janenki, Bohdana Pastucha. Podano także urywki z utworów artystycznych Borysa Hrinczenki, zilustrowano reprodukcjami płócien malarskich ukraińskich artystów. Stworzenie tego gabinetu-muzeum w jednej z najlepszych ogólnokształcących placówek oświatowych obwodu ługańskiego stało się możliwe dzięki inicjatywie i udziałowi jego dyrektora — kandydata nauk pedagogicznych A. I. Kataszowa. A przed nami żmudna praca: organizacja pracy kółka badawczego młodych hrinczenkoznawców, które będzie kontynuować tradycje konferencji hrinczenkoznawczych, zapoczątkowane dwadzieścia lat temu. 9—10 grudnia 2008 roku w Ługańskim Narodowym Uniwersytecie Pedagogicznym imienia Tarasa Szewczenki z okazji 145-lecia urodzin Borysa Hrinczenki odbędzie się Ogólnoukraińska konferencja naukowa „Twórcze dziedzictwo Borysa Hrinczenki i ukraińska idea narodowa”. Uczestnicy konferencji będą mieli możliwość wystąpić w placówkach oświatowych Ługańszczyzny, dołączyć do prezentacji nowych wydań, odwiedzić literacko-pamięciowe muzeum Borysa Hrinczenki we wsi Ołeksijiwka w rejonie perewalskim obwodu ługańskiego, które ma stać się centrum pracy naukowo-badawczej oraz kulturalno-oświatowej, co również będzie sprzyjać rozwojowi tożsamości etnokulturowej narodu ukraińskiego.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn