Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 11strona oryginału ↗

EMMA BABCZUK: „KOCHAM LUDZI”

Слово Просвіти, №38 за 2008 рік

Moje Ometynci leżą od Żornyszcz, skąd pochodzi znana dziennikarka radiowa Emma Babczuk, o kilka dziesiątków kilometrów. Na targ do tamtych stron chodzili moi sąsiedzi. Pewnego razu odwiedziłam Emmę Antoniwnę i długo rozmawiałyśmy na różne tematy. Proponuję fragment naszej rozmowy. — …nasza ostatnia nadzieja. Pomóżcie, mówią, doradźcie, powiedzcie! Cieszę się, że mogę to robić. — Zdarza się, że ludzie obeszli wszystkich urzędników, obbili wszystkie progi. I wtedy Pani jest dla nich ostatnią przystanią. Czy udawało się pomagać? — Bywało, choć nie tak często, jak bym chciała. W moich rękach jest tylko słowo. Kiedyś się go bano, bo czekano na należytą reakcję związku zawodowego, komitetu partii albo miejscowego kierownictwa. Choć mieliśmy podwójną moralność, w której wzrastaliśmy: dla trybuny, dla wystawy, dla pokazu — jedno, a w życiu — zupełnie co innego. Przypominam sobie jeden zabawny przypadek. Nauczycielka z Umania Walentyna Wasylijwna Diechtiar pisywała do gazet, także do nas. Opowiadała, że już w okresie niepodległości zmęczyły ją czerwone sztandary i gwiazdy, więc poszła do administracji obwodowej i wyraziła swoje zdanie. A tam wiedzieli, że korespondowała z nami. Mówi: „Nie zdążyłam wyjść, a jeden urzędnik do drugiego: »Trzeba to zdjąć, bo ta Emma Babczuk rozgłosi o nas na całą Ukrainę!«”. Tego samego dnia nie stało radzieckich symboli! To jeden przypadek, a było ich mnóstwo… — Przez tę podwójną moralność zapewne było Pani, Emmo Antoniwno, trudno na antenie? A co teraz Panią niepokoi? — Takich dogmatów wpajano nam od dzieciństwa. Z bratem mieliśmy jedne buty i chodziliśmy do szkoły na zmianę: on na pierwszą zmianę, ja na drugą. Ale wychodziliśmy na scenę i dziękowaliśmy „za nasze szczęśliwe dzieciństwo”. Jednak i dobre rzeczy tracimy z naszej przeszłości i odsuwają się one na dalszy plan: poczucie moralności i czystości, kolektywizm — chciałoby się, żeby to przetrwało. Ale wszystko ma swój czas. — Emmo Antoniwno, prowadziła Pani audycje z wieloma znanymi ludźmi: naukowcami, poetami, artystami… Czy ktoś z nich stał się Pani jednomyślnikiem, przyjacielem, bliską osobą? — Kocham ludzi. Nawet tych, którzy mnie nie kochają. Są listy, telefony… Teraz zastanawiamy się, kim jesteśmy, skąd pochodzimy, gdzie są nasze korzenie, dokąd idziemy. To wieczne pytania ukraińskości. Nie wszyscy szukają na nie odpowiedzi. Zrozumiałam, że jesteśmy narodem szczególnym: pracowitym, dobrym, który nigdy nie dążył do podbojów, nie narzucał swojego. Narodem, który wszyscy chcieli podporządkować. Kiedy mówią, że jestem nacjonalistką, banderowcem, bo propaguję swoje, odpowiadam: nie wzywam do pogardy dla rosyjskiego

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn