Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 14strona oryginału ↗

PIERWSZA WIEJSKA GALERIA OBRAZÓW NA KIJOWSZCZYŹNIE

Слово Просвіти, №38 за 2008 рік

Julia Pełeszok, Serhij Hramuszniak, Anatolij Marczuk, ks. Wołodymyr, Borys Dawynenko. Pomógł społeczności dobrać kolekcję zasłużony artysta Ukrainy Anatolij Marczuk. Obiecał on mieszkańcom Kołonszczyny opiekować się dalszym uzupełnianiem i popularyzacją zbiorów artystycznych. Anatolij Petrowycz pięć lat temu założył galerię obrazów ze swojej prywatnej kolekcji w centrum rejonowym Makarowie, dlatego posiada doświadczenie organizacyjne. Podczas uroczystego apelu, w obecności uczniów, rodziców, nauczycieli, gości wsi, Anatolij Petrowycz podarował pierwsze dziesięć obrazów nowo powstałej galerii. Od teraz Kołonszczyńską szkołę ogólnokształcącą I—III stopnia będą zdobić prace Anatolija Burtowego, Ołeksija i Oksany Iwaniuków, Anatolija i Jewhena Marczuków, Iwana Pyłypenki oraz innych. Większość z nich została namalowana w Kołonszczynie w lipcu tego roku podczas pleneru, poświęconego 85-leciu rejonu makarowskiego w ramach projektu „Letnie spotkania w posiadłości Marczuka”. Społeczność wsi planuje z czasem powiększyć galerię obrazów do 100 płócien, a także zapoczątkować stałą wystawę prac fotograficznych „Krajobrazy rodzinnego kraju” oraz coroczne konkursy sztuk plastycznych i fotograficznych wśród uczniów szkoły. Jewhen Buket. Zdjęcie autora. Mieszkańcy wsi Kołonszczyna, położonej na Makarowszczyźnie, zawsze pasjonowali się sztuką. Tutaj, wśród malowniczych poleskich wzgórz, w ciężkich powojennych latach upłynęło dzieciństwo i młodość artysty Adlera Korolowa — nauczyciela dziecięcej szkoły plastycznej nr 3. W 1986 roku chersońscy budowniczowie, którzy wznosili we wsi osiedle mieszkaniowe „Tawrija” dla przesiedleńców ze strefy wykluczenia, podarowali Kołonszczyńskiej szkole kolekcję obrazów, która bez śladu zniknęła w latach 90. Również w Kołonszczynie niedawno otwarto najlepszy w rejonie makarowskim pomnik ofiar Hołodomoru i stalinowskich represji, a także ustawiono znaki wjazdowe — kompozycje rzeźbiarskie według projektu zasłużonego artysty Ukrainy Mykoły Biłyka. W Dniu Wiedzy w Kołonszczynie wydarzyło się jeszcze jedno znamienne wydarzenie — w pomieszczeniu szkoły uroczyście otwarto galerię obrazów. Zainicjowała jej powstanie sołtys Kołonszczyny Julia Pełeszok. Jak zaznaczyła podczas uroczystości Julia Wasyliwna, było to jej dawne marzenie, gdyż dorastające pokolenie należy wychowywać na profesjonalnej sztuce. Zdjęcie Jewhena Buketa. Ludmyła Dawydowska. W Narodowym Muzeum Tarasa Szewczenki otwarto wystawę Mychajła Demciu „Maestro”. Na wystawie zaprezentowano ponad 50 dzieł, z których znaczną liczbę stworzono w tym roku, oraz porcelanę. Jest to już czwarta wystawa w ciągu roku (dwie odbyły się we Francji, jedna — w Niemczech), ale pierwsza w Kijowie. Czekali na nią artyści i koneserzy talentu maestro. Mówią, że dzieła artysty są rozpoznawalne jak hymn Ukrainy. Rzeczywiście, zobaczywszy choć raz takie obrazy, nie można o nich zapomnieć. I to nie tylko przez szalenie jaskrawy kolor, ale także przez potężną pozytywną energię, którą emitują, i od czego, zdaje się, zmienia się energia sal wystawowych. Mychajło Demciu w styczniu tego roku skończył 55 lat. Pochodzi z Przykarpatcia. Ukończył Lwowską Szkołę Sztuki Użytkowej im. I. Trusza w 1980 r. Członek Narodowego Związku Artystów Ukrainy, zasłużony działacz sztuki, członek Klubu Ukraińskich Artystów. Laureat III nagrody w dziedzinie malarstwa na Wszechukraińskim Triennale (2001 r.) oraz I nagrody festiwalu ceramiki w Muzeum Ceramiki w Westerwaldzie, Niemcy (2003 r.). Jeden z najbardziej znanych artystów we współczesnym malarstwie ukraińskim, jego liczne wystawy odbyły się w wielu krajach świata. Mychajło Demciu to jedyny ukraiński artysta, który stworzył autorską serię dla słynnej firmy, producenta porcelany kolekcjonerskiej, dla której pracowali Dali, Vasarely, Warhol. Malarstwo Demciu to stop tradycji europejskich i zachodnioukraińskich. Jest on narodowy i jednocześnie nowoczesny. Artysta kocha się w jaskrawych kolorach, śmiałych kontrastach, w czerwieni, żółci, zieleni i błękicie. Artysta jest powściągliwy w słowach, ale nieokiełznany w emocjach na płótnie, jego dzieła są ekspresyjne, dynamiczne. Kilka. W mieście Netiszyn w obwodzie chmielnickim stworzono ośmiometrowy herb z monet, a zebrane podczas tej niezwykłej akcji, która weszła do Księgi Rekordów Ukrainy, „monetowe” 6620 hrywien 64 kopiejki przekazano na leczenie 150-letniego Ołeksandra Turczaka, który wymaga pomocy medycznej. Jewhen Cymbaluk, obwód rówieński. Autor pomysłu — mieszkaniec miasta Ostróg, korespondent gazety „Perspektywa” Chmielnickiej Elektrowni Jądrowej Ołeksandr Szusteruk. Pomysł wydał się dość prosty i jednocześnie ciekawy — aby każdy chętny mógł położyć monetę w kontury tryzuba, nakreślonego na placu przed radą miejską Netiszyna, o długości 46 metrów i szerokości 30 centymetrów. — W rzeczywistości plac okazał się niemały — opowiada Ołeksandr Szusteruk. — Na początku akcji obawiano się, że tryzub tylko w połowie zostanie wypełniony monetami. Jednak rzeczywistość przerosła wszelkie oczekiwania: miejsca nawet zabrakło. Nominał był różny — od kopiejki do hrywny. Jednokopiejkowych monet naliczono 3622 sztuki, hrywnowych — 1940. Znaczną część stanowił wkład Chmielnickiej Elektrowni Jądrowej. W tryzub trafiły nie tylko ukraińskie pieniądze, ale także rosyjskie i rumuńskie. Postanowiono nimi uzupełnić ekspozycję Muzeum Krajoznawczego w Netiszynie. Podczas akcji zdarzały się nadzwyczaj szczere przejawy dobroczynności od. W minionych dniach Narodowa Kinostudium Filmów Fabularnych im. O. Dowżenki świętowała 80-lecie. W uroczystościach wzięli udział znani ukraińscy aktorzy, reżyserzy filmowi, operatorzy, pisarze, kompozytorzy. Wybitny ukraiński reżyser Jurij Illenko obchodził podwójne święto – ukazała się drukiem jego trylogia „Doniesienie do Apostoła Piotra”. Z fragmentami powieści czytelnicy mieli okazję zapoznać się jeszcze w ubiegłym roku na łamach tygodnika „Słowo Proświty”.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn