Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 13strona oryginału ↗

LWOWSKA KSIĄŻKOWA FEERIA

Слово Просвіти, №38 за 2011 рік

Jewhen BUKET Zdjęcie autora Rozreklamowane w licznych mediach (tylko oficjalnych partnerów medialnych — 70), lwowskie forum nawet w czwartym dniu jego trwania było przepełnione odwiedzającymi. Nie odstraszały ich ani płatne wejście na teren jarmarku (bilety kosztowały od 3 do 25 hrywien), ani tłok, ani miejscami zawyżone ceny książek. Nie jest tajemnicą, że dla większości wydawców festiwale książki to szansa, by dać się poznać i korzystnie zrealizować niemało własnej produkcji. A dla czytelników — szansa na to, by jako pierwszymi otrzymać książkowe nowości. Lwowskie forum jest rekordzistą pod względem liczby wydawnictw i nowych wydań. Niemało autorów stara się zaprezentować swoje nowe dzieło właśnie tutaj. Dlatego co godzinę w ramach wydarzenia odbywało się do dziesięciu interaktywnych prezentacji, sesji autografów, spotkań twórczych, czytań poetyckich, konferencji, wykładów, okrągłych stołów… Program mógł zadowolić najbardziej wybrednego odwiedzającego, ale żaden z nich nie zdążyłby odwiedzić choćby dziesiątej części wydarzeń, które odbywały się w 32 miejscach Lwowa. Sama tylko lista wydarzeń pięciu dni Forum liczyła 75 stron! I tutaj nie obejdzie się bez porównań: dzisiaj już nikogo na Ukrainie nie zdziwisz wystawami książek, forami i świętami. Ukraińscy wydawcy prezentują swój dorobek kilka razy w roku w Kijowie, zyskały popularność wydarzenia książkowe w Charkowie, Odessie, Czernihowie, Połtawie, Użhorodzie, Łucku, Chersoniu, Korosteniu, Teodozji i wielu innych miastach. Tak, teodozyjski festiwal ukraińskiej książki, zdaniem jego uczestników, jest „bardzo potrzebny jako narzędzie komunikacji”, a także „jako ośrodek ukraińskości na terenach Krymu”. Już jedenasty rok z rzędu organizuje go pisarz dziecięcy Jewhen Biłousow, który, nawiasem mówiąc, w tym roku został wyróżniony za pierwszą własną „nie dziecięcą” książkę „Wożati” II nagrodą w nominacji „Proza” corocznego konkursu Państwowego Komitetu Telewizji i Radiofonii „Najlepsza książka Ukrainy”. Święto na brzegu Morza Czarnego gromadzi stosunkowo niewielu autorów, wydawców, muzealników i bibliotekarzy, którzy przejmują się problemami ukraińskiego wydawnictwa książkowego. Stali uczestnicy już dawno polubili główne „atrakcje” festiwalu. Niestety, skromne ogłoszenia o jego przeprowadzeniu w lokalnych mediach przyciągają niewielu odwiedzających, jednak to wcale nie umniejsza znaczenia festiwalu dla życia kulturalnego półwyspu. Ale wracamy do Lwowa. W tym roku w ramach Forum Wydawców odbyła się pierwsza ogólnoukraińska Wikikonferencja — dyskusja o perspektywach napełniania wirtualnej encyklopedii Wikipedii. Redakcja tygodnika „Słowo Proświty” pozwoliła redaktorom tego projektu internetowego powoływać się na naszą stronę przy tworzeniu i ulepszaniu artykułów. Oficjalne zezwolenie zostało uroczyście wręczone podczas Wikikonferencji dyrektorowi wykonawczemu organizacji społecznej „Wikimedia Ukraina” Jurijowi Perohanyczowi. Również na stoisku wydawnictwa „Proświta” zaprezentowano pierwsze trzy książki „Biblioteki „Słowa Proświty”, które 15 września uroczyście ogłoszono zwycięzców konkursu „Najlepsza książka Forum—2011”. Książki oceniało Wielkie Jury, składające się z 26 Małych Jury, których członkowie dobierani są według kryterium zawodowego. Liczba członków jury — 94. Na konkurs od 92 ukraińskich wydawnictw napłynęło 379 książek. WŁAŚCICIEL GRAND PRIX KONKURSU 2011 r. Wita Susak. Ukraińscy artyści Paryża. 1900—1939 rr. — Kijów: Rodowid — A-BA-BA-HA-LA-MA-HA, 2010. NAJLEPSZE KSIĄŻKI FORUM WYDAWCÓW–2011 1. Ulana Krysztalowycz. Rękopiśmienne mapy Ukrainy XVI—XIX w. Ze zbiorów CDIA Ukrainy, m. Lwów. — Kijów: Kartohrafija, 2011. Największym, najbardziej znanym i najbardziej masowym na Ukrainie wydarzeniem książkowo-literackim uważane jest „Forum Wydawców we Lwowie”, które od 14 do 18 września już osiemnasty rok z rzędu przyjmowało literatów, naukowców, wydawców i miłośników produkcji książkowej. ujrzały światło dzienne w przeddzień Forum. Zapytaliśmy uczestników „Forum Wydawców we Lwowie” o ich wrażenia z tegorocznego święta i oto co usłyszeliśmy w odpowiedzi. Wasyl Szklar, pisarz, autor powieści „Czarny kruk”: „Lwów, bez wątpienia, — książkowa stolica Europy. Nigdzie, chyba, na świecie nie ma takiego zainteresowania prawdziwą papierową książką. I widzę, że to zainteresowanie stale rośnie. Chociaż niektórzy mówią o spadku zainteresowania, że niby wypierają ukraińską książkę inne środki informacyjne, ale trafiwszy do Lwowa, rozumiesz, że wszystko nie tak. Galicja — jest unikalna w tym. Właśnie wróciłem z Ameryki. W Chicago, Filadelfii, Detroit czuje się takie samo zainteresowanie książką, bo tam mieszkają przybysze z Galicji”. Wasyl Kliczaka, pisarz, dyrektor WC „Proświta”: „Jako coroczny uczestnik, czuję, że organizatorzy pracują twórczo nad doskonaleniem metod, nowych form prowadzenia Forum. Ono nie znajduje się w jakimś zastygłym stanie, gdzie z roku na rok wszystko się powtarza: otwarto nowe sale po całym Jewhen Czernećkyj i Ołeksandr Pszonkiwśkyj Wasyl Kliczaka rozmawia z odwiedzającymi Lwowie, odbywa się kilka wydarzeń jednocześnie. Odwiedzający gubią się z ciekawości, nie wiedzą, komu dać pierwszeństwo. Ale wydawcom i autorom dzięki temu można więcej czasu spędzić z czytelnikami, w pełnej objętości przedstawić książkę”. Serhij Kowalenko, historyk, publicysta, autor trzytomowej encyklopedii „Ukraina pod buławą Bohdana Chmielnickiego”: „Podczas podobnych książkowych wydarzeń czujesz się nie samotnikiem, a częścią Wszechświata. Nastrój podniosły, chce się tworzyć. Przywieźliśmy na Forum zupełnie nową pracę — „Iwan Bohun — ukraiński Don Kichot”. Ona przez te kilka dni stała się niemal bestsellerem, zrealizowaliśmy znaczną liczbę egzemplarzy”. Jewhen Czernećkyj, historyk, badacz ukraińskiej szlachty: „Na Forum widać tę część kraju, która żyje książką. I to inspiruje. Bez Forum we Lwowie przeżyć i tym, którzy czytają, i tym, którzy dla nich pracują, bardzo trudno. Na żadnym innym forum książkowym takiego poziomu, nawet w Kijowie, nie można poczuć takich emocji, jak we Lwowie. Tutaj u każdego człowieka oczy świecą książką. Kiedy widzisz tych ludzi, — rozumiesz, że Ukraina nie stoi w miejscu, nie spada w jakąś przepaść, a pewnie porusza się do przodu”. Ołeksandr Pszonkiwśkyj, dyrektor wydawnictwa „Janina”: „Dla mnie rok zaczyna się Forum i kończy się nim. Wszystkie nowości przygotowuje się właśnie na Forum. I sprzedaż tutaj — najlepszy wskaźnik pracy wydawnictwa. Przecież wiadomo, że wydać książkę dzisiaj — przyjemność nie z tanich. I kiedy człowiek, rozkładając naszą nową pracę, już nie myśli, ile ona kosztuje, — to niesamowicie cieszy. Forum — feeria, w oczekiwaniu której żyjesz cały rok. I już teraz jestem gotowy przyjechać do domu i od razu brać się za nowe projekty, żeby w przyszłym roku zadziwić Lwów”. Założyciele wydawnictwa „Stiks” Natalia Tretiakowa i Serhij Kowalenko podczas sesji autografów tok XXI wieków. — Lwów: Wydawnictwo Politechniki Lwowskiej, 2010. 12. Robert Musil. Człowiek bez właściwości / Z niemieckiego przełożył Ołeksandr Łohwynenko. — Kijów: Wydawnictwo Żupanskoho, 2010. 13. Ulana Hołowacz, Hałyna Szepel. Język grecki: koine okresu hellenistyczno-rzymskiego. — Lwów: Wydawnictwo UKU, 2011. 14. Czarne i czerwone: Stu ukraińskich poetów XX wieku; Czerwone i czarne: Sto ukraińskich poetek XX wieku: Antologie / Opracowanie Borysa Szawurskoho. — Tarnopol: Bohdan, 2011. 15. Ukrzyżowana Muza: Antologia ukraińskich poetów, którzy zginęli śmiercią gwałtowną: W 2 t. / Opracował Jurij Wynnyczuk. — Lwów: LA „Piramida”, 2011. 16. Rękawiczka (Ukraińska bajka ludowa) / Pomysł, makieta i opracowanie graficzne: Romana Romanyszyn i Andrij Łesiw. — Tarnopol: Bohdan, 2011.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn