Strona · s. 4strona oryginału ↗
JEŚLI KIRYŁ JEST „NASZ”, TO CZYI JESTEŚMY MY?
Слово Просвіти, №38 за 2011 рік
Ilko DUVANSKYJ, członek „Proświty”, m. Ługańsk. Z uwagi na wydarzenia ostatniego czasu, na Ukrainie w ogóle, a na jej wschodnich terenach w szczególności (represje wobec opozycji, zamykanie szkół ukraińskojęzycznych, próby rewizji ustawodawstwa językowego itp.), całkiem naturalna jest niedawna wizyta w Ługańsku moskiewskiego patriarchy Kiryła (Władimira Gundiajewa). Wizyta ta nie była przypadkowa, gdyż odbywała się w kontekście zainicjowanego przez samego Kiryła programu budowy „Ruskiego Świata”. Z wyprzedzeniem, za wiedzą i błogosławieństwem władz centralnych oraz lokalnych, w mieście ustawiono billboardy i rozwieszono banery o następującej treści: „Ługańczanie z miłością witają swojego Patriarchę”. Przekazy te wywołały niemało pytań u ługańczan: „A czyj w takim razie jest Metropolita Wołodymyr, skoro Kirył jest nasz?”. Sam przyjazd osoby duchownej wiązał się z niesłychanymi środkami bezpieczeństwa, jak gdyby w Ługańsku mieszkało najwięcej w porównaniu z jakimkolwiek innym miejscem „ukraińskich burżuazyjnych nacjonalistów”, którzy myślą tylko o zniszczeniu „kanonicznego prawosławia”. Już później, po wyjeździe patriarchy, mieszkańcy centrum obwodowego przerazili się, jaką dziurę w budżecie miejskim zrobili zarządcy Ługańska obsługą wizyty (według niektórych obliczeń przyjazd Kiryła kosztował 10% rocznego budżetu miasta — i to w czasie, gdy centrum obwodowe dotkliwie cierpi z powodu niedofinansowania podstawowych projektów społecznych, stale podnoszone są taryfy za usługi komunalne i przejazdy w transporcie). „Godnymi” wtórującymi lokalnym włodarzom okazali się poszczególni przedstawiciele rzekomo „ukraińskiego” kozactwa, którzy witali moskiewskiego popa — patriarchę Kiryła — na ługańskim lotnisku. Oprócz tego ci sami „kozacy” ochraniali go w drodze do centrum miasta oraz podczas nabożeństwa w soborze Włodzimierskim, gdzie próbowano całować nie tylko rękę, ale i stopę „kanonicznego” zwierzchnika. Przypominało to zachowanie niektórych kozaków i starszyzny po tragedii baturyńskiej, kiedy to, wypełniając wolę cara Piotra, pojechali do Głuchowa wybierać „lojalnego” hetmana. Gość ze stolicy sąsiedniego państwa przebywał w naszym kraju dwa dni, podczas których nie tylko odprawiał liturgie, ale i spotykał się z najwyższymi urzędnikami Ługańska i obwodu — przewodniczącym obwodowej administracji państwowej W. Prystiukiem, przewodniczącym rady obwodowej W. Hołenką, ługańskim merem S. Krawczenką, a także przewodniczącym frakcji Partii Regionów w Radzie Najwyższej Ukrainy O. Jefremowem. O czym mogli rozmawiać wymienieni z patriarchą, pozostaje tylko zgadywać — ale z pewnością nie o niepodległej Ukrainie i nie o Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej. A jednak o czym, skoro zgodnie z Konstytucją Ukrainy Cerkiew jest u nas oddzielona od państwa? I drugie pytanie — do pana Tabacznyka: na jakiej podstawie kierownicy szeregu uczelni i liceów Ługańska tworzyli masówkę dla kazań przyjezdnego popa? Bardzo wymowne, że jedną z mszy przyjezdny patriarcha odprawiał nie gdzie indziej, a… pod pomnikiem wodza światowego proletariatu, wojującego bezbożnika towarzysza Lenina. Przy tym część „zwolenników” tow. Gundiajewa stanowili przymusowo przywiezieni na Plac Teatralny młodzi ludzie ze Wschodnioukraińskiego Uniwersytetu Narodowego im. W. Dala oraz Ługańskiego Narodowego Uniwersytetu Agrarnego, który jest znany w całej Ukrainie z najbardziej bezwzględnego wykorzystywania zasobów administracyjnych. Pragnąc godnie przeciwstawić się „arii moskiewskiego gościa”, ukraińscy patrioci Ługańszczyzny rano 15 września przeprowadzili swoją akcję, rozwijając na Placu Jarmarcznym centrum obwodowego największą na świecie Flagę Państwową Ukrainy o wymiarach 50x30 m. Inicjatorem tego przedsięwzięcia, które poparli wszyscy świadomi Ukraińcy Ługańska, było obwodowe zjednoczenie towarzystwa „Proświta” wraz z obwodowymi organizacjami partyjnymi o kierunku narodowo-państwowym. Należy podkreślić, że akcja ta odbyła się pomimo nielegalnego zakazu ługańskiego komitetu wykonawczego, uchylonego dopiero w przeddzień decyzją sądu. Prawdopodobnie nie obyło się tu bez ingerencji władz kijowskich, w opinii których „ługańscy towarzysze zbyt wiele biorą na siebie”. Lokalne media prorządowe, z zachwytem relacjonując wizytę Kiryła w centrum obwodowym, jednocześnie „nie zapominały” o tej akcji ukraińskich patriotów, już tradycyjnie charakteryzując ich pogardliwymi etykietami: „nacjonaliści”, „banderowcy”, „pomarańczowi”. Irina MAGRYCKA, m. Ługańsk. Ze wszystkich pasażerów miałam szczęście chyba największe, bo do mojego przedziału wsiedli ksiądz, jego pomocnica i z nimi dwunastoletni chłopiec. Ledwo pociąg ruszył, do „batiuszki” zaczęły po kolei podchodzić wszystkie kobietki w chustkach i, złożywszy pokornie ręce i spuściwszy oczy, prosiły go o błogosławieństwo. Batiuszka łaskawie kładł na ich dłonie swoją prawicę, a one służalczo ją całowały; w lewej ręce ksiądz trzymał komórkę, która często dzwoniła, przerywając rytuał. Rano ta procedura się powtórzyła. Ksiądz więcej omawiał przez telefon sprawy organizacyjne, związane z pikietowaniem przez „prawosławnych” Rady Najwyższej z żądaniem zakazu stosowania kodów identyfikacyjnych dla obywateli i wprowadzenia plastikowych paszportów oraz wizytą w Ławrze Kijowsko-Pieczerskiej, a przy okazji załatwiał kwestie noclegu i wyżywienia. Kobiety rozmawiały mało, więcej czytały Pismo Święte. GŁĘBOKIE NIEWIEDZA CZY MROKOBIEŃSTWO? Ja, wykazując natarczywe pragnienie porozmawiania, otrzymałam od tych kobiet wiele ciekawych informacji: o tym, że ich cerkiew jest jedyną kanoniczną cerkwią prawosławną, a wszystkie inne to „rozłamowcy”, „odstępcy”; że Ukraińcy i Rosjanie to jeden naród; że starocerkiewnosłowiański jest żywym językiem i ma przed sobą wielką przyszłość, a ukraiński to język sztuczny, który powstał z rosyjskiego drogą mieszania z polskim i austriackim; że Ukraina musi jak najszybciej zlać się z wielką Rosją.
itp., przy tym zapominając, że naród już sam dobrze rozumie, kto jest kim: w rzeczywistości sami możnowładcy i ich trubadurzy to rosyjscy szowiniści, “niewolnicy, podnóżki, błoto Moskwy”. Przedstawiciele władz lokalnych sami nie zaprzeczają politycznemu podtekstowi wizyty moskiewskiego patriarchy. W tej sprawie wypowiedział się (przejęzyczył się?) dyrektor generalny Ługańskiej Obwodowej Państwowej Kompanii Telewizyjno-Radiowej Rodion Mirosznik: jego zdaniem, właśnie teraz, kiedy między Ukrainą a Rosją zarysowały się sprzeczności gospodarcze, niezwykle ważne jest zachowanie jedności duchowej. I niektórzy ze sług Cerkwi mu wtórują, oświadczając, że “Ukraina była, jest i będzie w orbicie Patriarchatu Moskiewskiego”. Tym samym staje się jasne, że ci działacze w rzeczywistości pracują na rzecz rozłamu Ukrainy, niezgody w jej społeczeństwie na korzyść “russkiego miru”. Kończąc swoją wizytę w Ługańsku, Kirił Gundiajew obiecał jeszcze niejednokrotnie tu zaglądać, bo bardzo mu się tutaj spodobało. Moskiewski patriarcha oświadczył, że nie zamierza pozbawiać zwierzchnika UCP PM Wołodymyra niezależności w zarządzaniu. Co za tym stoi — wiadomo. Nie wiadomo co innego — jak długo oficjalny Kijów będzie obserwował to, co dzieje się na krańcowych wschodnich terenach państwa. Czy nie czas przypomnieć, że Ukraina, zgodnie z jej Konstytucją, jest państwem unitarnym i nikomu nie wolno podważać jej suwerenności i integralności terytorialnej, co jest szczególnie aktualne w świetle prezydenckiego przesłania o nieuchronnej karze dla wszystkich, którzy przekraczają własne uprawnienia służbowe. I że prędzej czy później każdy, kto bierze udział w niszczeniu ukraińskiej państwowości, będzie musiał odpowiedzieć przed Prawem.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
