Strona · s. 4strona oryginału ↗
PRZYMUS DO «RUSKIEGO MIRA»
Слово Просвіти, №38 за 2011 рік
Niedawno, jadąc z Ługańska do Kijowa, miałam okazję rozmawiać z wyznawcami idei „russkogo mira”. Zatrzymując się na stacjach Komunarsk, Mykytiwka, Debalcewe, pociąg napełniał się licznymi kobietami różnego wieku w długich sukniach i chustkach oraz mniej licznymi brodaczami z długimi włosami, zebranymi w kucyk — w sutannach lub w świeckim ubraniu.
[…] Rosją, bo mamy wspólne korzenie; że katolicy i unici to płód diabła (świadczy o tym taki „fakt”: pewnego razu, gdy katolicy modlili się w kościele, spadł na nich sufit i potem wyrosły im ogony)… Było mi żal nie kobiet, lecz chłopca, który tego wszystkiego słuchał i zapewne wierzył opowiadającym. Moje rozmówczynie oświecały mnie bardzo poważnie, a kiedy próbowałam obalić ich bredzenie, do rozmowy wtrącił się ksiądz i zapytał, gdzie ja, taka mądra, pracuję. Miałam ochotę powiedzieć, że jestem filologiem i wykładam w wyższej uczelni język staro-cerkiewnosłowiański, ale postanowiłam tego nie robić, bo przyszło mi do głowy, że prawie 70% prawosławnych duchownych w czasach sowieckich aktywnie współpracowało z KGB… Wtedy zapytałam batiuszkę, czy uważa za słuszne, że jego koledzy z Ługańszczyzny zabraniają ludziom spowiadać się po ukraińsku, agitują w cerkwi za określonym kandydatem na prezydenta, przepuszczają wódkę i wyroby tytoniowe oraz „psują” miejscowe dziewczęta? Ku czci mojego rozmówcy, powiedział, że tak postępować nie wypada, a ja nie mam jednak prawa potępiać „świętych ojców”, bo to wielki grzech. Jak zresztą wielkim grzechem jest i to, że mam na sobie spodnie, a nie spódnicę, i do cerkwi chodzę pewnie z nieprzykrytą głową. Zatem, jak oświadczył ksiądz, nie ujrzeć mi Królestwa Niebieskiego. Jedyne, co może mnie uratować, to nawrócenie na ich „jedynie słuszny kościół”.
PATRIARCHA NAJKANONICZNIEJSZEGO KOŚCIOŁA — CYRYL
Cyryl w tym roku odwiedza Ukrainę już po raz czwarty. Teraz przybył do Ługańska, oficjalnie — z okazji 20-lecia Ługańskiej eparchii. Ze swoim pasterskim słowem zwierzchnik ROPC zwrócił się do ługańczyków dwukrotnie. Najpierw — w Soborze katedralnym św. Włodzimierza, gdzie metropolita Ługański i Alczewski Ioanikij nazwał go „aniołem Ruskiego (?) prawosławnego kościoła”. A potem — na Placu Teatralnym, który może pomieścić największą liczbę ludzi w mieście. Ługańsk wciąż jest nosicielem znaków epoki totalitarnej, których tu jest wiele. I na Placu Teatralnym dziś dumnie góruje pomnik Lenina. Więc aby zbytnio nie zakłopotać patriarchy, scenę, na której miała się odbyć liturgia, ustawiono prostopadle do wodza światowego proletariatu. W swoim pasterskim słowie Cyryl mówił o Ługańszczyźnie, którą „wzmacnia gospodarcza potęga Ukrainy” (szczerze mówiąc, przyjezdny gość nie orientuje się w temacie, gdyż gospodarka obwodu dziś jest w głębokiej depresji), o „narodzie Donbasu”, który „gorliwie strzeże prawosławnej wiary”, i o naszym wspólnym
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
