Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

Rajskie poczynania Bohdana Poliszczuka

Слово Просвіти, №38 за 2012 рік

Olesia TOMENKO, kandydat nauk filologicznych, docent katedry kultury oraz dyscyplin społeczno-humanistycznych Narodowej Akademii Sztuk Pięknych i Architektury. W Muzeum Książki i Drukarstwa Ukrainy, mieszczącym się w Ławrze Kijowsko-Pieczerskiej, odbyły się od razu dwa interesujące wydarzenia: otwarcie wystawy „Scenografia Bohdana Poliszczuka” oraz prezentacja siódmego numeru Niezależnego czasopisma teatralnego „Koza”. Oba wydarzenia są teatralne, zainicjowane przez Bohdana Poliszczuka, młodego utalentowanego scenografa, wydawcę, kuratora, grafika książkowego i projektanta, poetę. Dopiero co ukończywszy Narodową Akademię Sztuk Pięknych i Architektury, Bohdan Poliszczuk ma już za sobą znaczący dorobek. Opracował i zrealizował kostiumy oraz dekoracje do wystawionych już spektakli „Pieśń lasu” we Lwowskim Akademickim Teatrze imienia Łesia Kurbasa (reżyser A. Prychodko) oraz „Rajskie dzieło” na motywach poezji Iwana Małkowycza w Narodowym Akademickim Teatrze Dramatycznym im. I. Franki (reżyser A. Prychodko), o których z zachwytem mówiła Walentyna Hryhoriwna Boczkowska, dyrektor Muzeum Książki i Drukarstwa, otwierając wystawę. Właśnie barwne, nasycone ukraińskimi elementami etnograficznymi kostiumy, odnalezione starodawne hafty, ręczniki, zapaski tworzą szczególną atmosferę widowiska. Ograniczoną przestrzeń w spektaklu „Pieśń lasu” artysta zdołał poszerzyć kostiumami, tradycyjnymi ukraińskimi dywanikami, które służyły jako jedyna dekoracja, ponieważ zwykłej dla nas sceny w teatrze nie było — wszędzie siedzieli widzowie. Jednak artysta nie jest tylko ascetycznym zwolennikiem tradycji. Z łatwością, z humorem uwspółcześnia aktorów: Łukasza widzimy jako współczesnego chłopaka, Bohdan Beniuk całkiem zwyczajnie idzie sobie na ryby w dżinsach. Chociaż obok odbywa się autentyczne widowisko. Szczególnie udają się Bohdanowi nakrycia głowy: namitki, chusty, wieńce, czapki, misternie zawinięte i wykończone, zdają się grać razem z aktorami. Wykorzystuje on w swoich projektach elementy kostiumów z różnych regionów Ukrainy i udanie łączy je ze scenicznym wizerunkiem aktorów. Jeśli zabraknie Wam świątecznego nastroju oraz czegoś nieuchwytnie ukraińskiego, śmiało wyruszajcie do teatru im. I. Franki na spektakl „Rajskie dzieło”, którego premiera odbyła się pod koniec czerwca tego roku. Olena Raczkowska i Bohdan Poliszczuk. Luksusowe dekoracje, zachwycające kostiumy wabią widzów, wizualizują ukraińskie archetypy. Swego czasu w rozmowie z Mykołą Żułynskim Bohdan Stupka podzielił się wrażeniami z prób: „To trzeba zobaczyć… Spektakl taki ukraiński… Narodowy! Ukraińskie słowo, ukraińskie obrzędy, zwyczaje, tańce, pieśni”. A ponadto Bohdan Poliszczuk jest aktywnym uczestnikiem różnorodnych wystaw i festiwali: był on także na „Gogol FEST”, miał wystawy w galerii O. Zamostian, prezentował art-booki na Lwowskim Forum Wydawców. Wszystkich obecnych zaproszono na prezentację siódmego numeru czasopisma teatralnego „Koza”. Grupa twórcza (a są to Bohdan Poliszczuk, Olena Raczkowska, Ołeksandra Słozko, Julia Poliszczuk, Olena Myszanśka, Jewhenija Hryn) radykalnie zmieniła koncepcję czasopisma. Unikalność tego wydawnictwa polega na tym, że jest to jedyne na Ukrainie czasopismo rękopiśmienne. Wszystkie teksty dotyczą teatru. Wywiady z reżyserami wiodących ukraińskich i zagranicznych teatrów, artykuły krytyczne, analiza ostatnich wydarzeń teatralnych, zapowiedzi, międzynarodowe związki teatralne, warsztaty, festiwale, ekskursy historyczne, wybitne postacie ukraińskiej sceny, a nawet przepisy od znanych teatralów — wszystkie te materiały zdobywają sami inicjatorzy wydawnictwa. Oprócz tego sami piszą teksty, opracowują, ilustrują, redagują, wydają i prezentują. I jeśli w poprzednich numerach jedynie delektowaliście się niezwykłą formą artystyczną czasopisma, to teraz możecie jeszcze usłyszeć żywe głosy Natalki Parchomenko (aktorki teatru im. Łesia Kurbasa), Myrona Kiprijana (głównego scenografa teatru im. M. Zańkoweckiej), Ołeha Werhelisa (krytyka teatralnego), Andrija Prychodki (reżysera teatru im. I. Franki) oraz posłuchać ich szczerych przemyśleń o współczesności teatru przemieszanych z autentyczną muzyką zespołu „Kurbasy”.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn