Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 2strona oryginału ↗

Szubrawcy

Слово Просвіти, №38 за 2017 рік

Ołena BONDARENKO. Winda. Dwóch współpasażerów. Jeden — po prostu współpasażer. Drugi — jakiś działacz w kompartii. “Wsio, blizitsia okonczatielnyj raspad”, — nagle zadowolony obwieszcza kompartyjczyk. Współpasażer wzdycha: “Ależ krwi tyle się przeleje…” “A my już i tak… nawalali…” — konstatuje pierwszy. Milczę. Bo moja reakcja doda kompartyjczykowi dobrego nastroju, i będzie on zajmował się podrywaniem fundamentów jeszcze z większym ogniem i zapałem. W parlamentarnej frakcji KPU ten wypielęgnowany brzuchacz był “przydzielony” do “banderowskiej” tematyki. Jego płaskie wystąpienia sprowadzały się do jednego i tego samego: nie dopuśćmy “heroizacji”, “popularyzacji”, “banderyzacji”. Jeszcze był “przypisany” do regionu donieckiego i sumiennie jeździł tam podjudzać miejscowych na wszystko, co ukraińskie. To, co przez wiele lat z rzędu towarzysze “nawalali”, rodziło się nie tyle z ich zbiorowej paranoi, co stanowiło składową przemyślanej, zorganizowanej kampanii, ciągłej w czasie i obliczonej na ów właśnie “raspad” kraju, nienawistnego imperialnemu sercu ich gospodarzy. A już to, co oni “nawalali” w Donbasie, odczuwa obecnie na sobie każda ukraińska rodzina. Tymczasem władza po Majdanie trochę pokrzątała się z zakazem kompartii, włącznie z ucieczkami sędziów wprost z procesu; aktywni obywatele obalili Leninów i poszli do domów; my wszyscy spokojnie zapomnieliśmy o istnieniu tego, co poza naszym polem widzenia kontynuuje aktywne istnienie. I rzeczywiście — całkiem aktywnie. Na kompartyjnej stronie coś regularnie jest aktualizowane. Watażka udziela wywiadów zagranicznym mediom o “faszyzmie” i “grażdanskiej wojnie”, spotyka się z przywódcami “bratnich partii”, wyskakuje na brzegach ciepłych mórz, w międzyczasie pouczając “naRRRod”. Na miejscu Heorhij ŁUK’JANCZUK Zdjęcie autora. W ramach projektu już odbyły się wystawy fotoprac “Życie na zero” Jurija Wełyczki (pseudonim “Fotograf”); poezji i zdjęć autorstwa Maksyma Krywcowa (pseudonim “Dali”); malarstwa Pawła Kułyka (pseudonim “Barklay”), a także uroczyste przekazanie połowieckiej “baby” Muzeum Historycznemu, którą bojownicy “Azowa” cudem uratowali przed ostrzałami bojówkarzy i wywieźli z okupowanego terytorium Donbasu. We wrześniu rozpoczął się nowy cykl spotkań z wojownikami, którzy w strefie ATO utrzymywali niepodległość Ukrainy, oraz prezentacje filmów i książek o Donbasie i Krymie. Pierwsze takie spotkanie — prezentacja artystyczno-dokumentalnego obrazu “Krym. Opór” z późniejszą dyskusją-omówieniem. Autor pomysłu i scenariusza filmu — wiceminister polityki informacyjnej Ukrainy Emine Dżaparowa. Głównym bohaterem obrazu jest realny zagraniczny badacz James (Austin Charron), który studiuje historię krymskich Tatarów. Przyjechał na półwysep od razu, jak dowiedział się o obecności nieznanych “zielonych ludzików”, aby zbadać, co naprawdę dzieje się na Krymie. To obraz o obronie Ukrainy na Krymie, o krymskich Tatarach i Ukraińcach na półwyspie, wciąż te same wyświechtane klisze o “przerabianiu historii” i “jaskiniowych nacjonalistach”. Prawda, z inwektywami stało się ostrożniej: żadnej adresowości, wszystko jakieś bezosobowe “nacjonal-oligarchowie” i “krwiopijcy”. Słowem, zajęcie najstarszym zawodem choć nie tak dochodowe, jak wcześniej — wiek, co by nie mówić, — ale owoce, zdaje się, jeszcze daje… Ja o nich, “najstarszych”, też, szczerze mówiąc, nieco zapomniałam. Bo nie do nich jakoś. Bo wojna i giną najlepsi. Bo uciekają za granicę młodsi i mądrzejsi. Miasta duszą się w mackach hazardowych melin, a narkobarygowie, nie kryjąc się, wszędzie reklamują swój śmiercionośny towar. I ludzie cichną przed rosnącą bezprawną wszechwładzą. I medyczno-emerytalna reformy nadchodzą nieuchronnie i groźnie, jak tsunami, zmuszając “małych Ukraińców” kulić się, czując się coraz mniejszymi. I mordziści w wyszywankach, wszystkożerni i nachalni, coraz bardziej przypominają pospiesznie uwspółcześnionych chłopaków Janukowycza… Ale na tle tego horroru zapomniane nieślubne dzieci “swietłogo buduszczego” cicho i metodycznie, jak szubrawcy, podgryzają fundamenty naszego i tak już chwiejnego domu. Oni szepczą swoje nieprzyzwoitości o “raspadzie” wszędzie, gdzie tylko się pojawiają (s ludźmi nada goworit wieździe). Robią regularne agitacyjne wypady na nieokupowane przez separów terytoria Donbasu. Oni aktywnie czekają na swoją godzinę. I ich aktywne czekanie skądś jest finansowane. Zza poriebrika? Czy nie tylko?.. Naprawdę kurzy generał Sasza Zacharczenko ze swoją “Małorosją” i niedozakazany kompartyjczyk mówią jedno i to samo. I naprawdę ich istnienie jest jednakowo użyteczne władzy: i tamtejszej, kremlowskiej, i tutejszej — “wojującej”. Tej — ze swoich zrozumiałych przyczyn. Tej — bo jednoczą Ukraińców pod hasłem: “Zaczepiać władzę — rozchwiać państwo!” Czyli, skłaniają nas zostawić władzy na pastwę ojczysty kraj, którym władza handluje z wielkimi dla siebie zyskami. Od razu wniosę jasność: do “zradofilów” nie należę. Równie jak i do “porohobotów”. Ja należę do tych, którzy wiedzą: Ukraina będzie, i ona będzie silna i szczęśliwa. Trzeba tylko odrzucić filozofię “życia jednym dniem”, do której nas nieustannie skłaniają “reformatorzy nędzy”. I pielęgnować oraz pomnażać swoje siły, talenty, wolę, wiarę wokół ojczystych, ukraińskich wartości.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn