Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 2strona oryginału ↗

List otwarty rodziny Olesia Honczara w sprawie obchodów 100-lecia urodzin pisarza 3 kwietnia 2018 r.

Слово Просвіти, №38 за 2017 рік

Kopie: Prezydentowi Ukrainy Poroszence P. P., Premierowi Hrojsmanowi W. B., ministrowi kultury Nyszczukowi J. M., wicepremierowi Kyryłence W. A., minister edukacji Hrynewycz L. M., merowi Kijowa Kliczce W. W., Parubijowi A. W., Komisarence S. W., Akademii Nauk Ukrainy, ZPU, środkom masowego przekazu („Ukraińska Prawda”, „Literacka Ukraina”, „Dzień”, „Słowo Proświty”, środkom masowego przekazu ukraińskiej diaspory światowej), możliwym mecenasom i sponsorom, organizacjom społecznym, ludziom nieobojętnym. Zbliża się 100-lecie Olesia Honczara, klasyka literatury ukraińskiej, akademika, pośmiertnie Bohatera Ukrainy, działacza społecznego — 3 kwietnia 2018 roku. Ukraina znajduje się w stanie wojny, więc zamiast przeprowadzania hucznych uroczystości: wieczorów, koncertów, jednorazowych pokazowych akcji w celu „zagospodarowania” środków budżetowych — uważamy za stosowne uczcić tę datę w nowym formacie. Ja, Wałentyna Danyliwna Honczar, żona pisarza, jako wkład charytatywny z okazji 100-lecia Olesia Honczara w 2018 roku przekazuję dla przyszłego muzeum-forum pisarza jego gabinet, archiwa, bibliotekę, obrazy i rzeczy osobiste. Muzeum planowane jest w formacie „żywego” muzeum-forum, gdzie odbywać się będą konferencje, spotkania twórcze, prezentacje. Instytut Filologii KNU im. Szewczenki (Semenjuk H. F.), zespół IF, rektor KNU oraz rada naukowa uniwersytetu poparli i umożliwili tę ideę, wydzielając pomieszczenie na stworzenie muzeum-forum Olesia Honczara z osobnym wyjściem na bulwar Szewczenki, w muzealnym sercu stolicy. Ministerstwo Kultury Ukrainy jest kuratorem tego projektu. Podkreślamy, że stworzenie muzeum-forum przy Instytucie Filologii KNU im. Szewczenki oraz pełne wydanie akademickie dzieł to jedyny słuszny sposób uczczenia pamięci pisarza, a nie inne huczne, krótkotrwałe uroczystości, niestosowne w czasach wojny. Rodzina Olesia Honczara i ja osobiście kontynuujemy poszukiwania środków na ten projekt (ponieważ w finansowaniu ze strony państwa nam odmówiono), na katalogowanie eksponatów, archiwów i biblioteki, które przekazuję w celu stworzenia muzeum. W bibliotekach świata istnieją takie „żywe” muzea, miałam okazję odwiedzić jedno z nich — Henry’ego Menckena w Baltimore, w USA. Na własne oczy widziałam potok zwiedzających, którzy przychodząc po książkę, odkrywali dla siebie poprzez gabinet-muzeum także inną epokę, jej kontrowersyjność, wewnętrzny świat procesu twórczego swojego wielkiego rodaka. Dlatego w tworzonym przez nas muzeum-forum Olesia Honczara przy KNU im. T. Szewczenki, poprzez „aurę” pisarza, byłoby stosowne dać zarówno studentom, jak i zwiedzającym poczucie trudnej epoki radzieckiej oraz tego, jak żyło się w niej ludziom twórczym, patriotom, opowiedzieć o ich porażkach i zwycięstwach w imię Prawdy i potomnych. We wszystkich czasach władze totalitarne niszczyły swoich duchowych przewodników, władze demokratyczne zaś po prostu ich nie zauważały… Stworzenie muzeum-forum Olesia Honczara przy Instytucie Filologii KNU im. T. Szewczenki oraz pełne wydanie akademickie dzieł, w naszym głębokim przekonaniu, stanie się godnym uczczeniem pamięci pisarza w 100-lecie jego urodzin. Pozostawszy sam na sam z rozwiązaniem kwestii finansowania muzeum (transport i renowacja eksponatów oraz przygotowanie pomieszczenia), zwracamy się do wszystkich nieobojętnych ludzi i organizacji społecznych, aby zostali mecenasami i pomogli temu projektowi dowolnym wkładem. Wałentyna HONCZAR, żona Olesia Honczara, zasłużony pracownik kultury, tel. 235-72-06; Ludmyła HONCZAR, córka, tłumaczka z angielskiego, tel. 235-72-06; Łesia HONCZAR, wnuczka, pisarka, zastępca przewodniczącego organizacji społecznej „Etniczni Kozacy Naddnieprza”, tel. [kontakt ukryty]; Rusłan NAJDA, rzeźbiarz, [kontakt ukryty]. 2 września 2017 roku grał Chopina, Bacha, Beethovena. Po Majdanie była wojna i 120 dni niewoli w Iłowajśku. W niewoli Ihor znalazł zepsuty instrument muzyczny, naprawił go i ratował się muzyką. Według jego słów, muzyka to język, który rozumieją nawet wrogowie. Po dwóch latach wojny Ihor Mychajłyszyn, po demobilizacji, wstąpił do Kijowskiego Instytutu Muzyki im. R. Gliera. We wszystkich dziełach zrodzonych przez wojnę wyraźnie widać ból i nadzieję, którymi przepełnione są dusze naszych wojowników. Przebywając w epicentrum wojny, nie zgorzknieli, nie złamali się, nie zamknęli się przed światem — są gotowi wzbogacić nas tym ciężkim i jednocześnie życiodajnym doświadczeniem. Ich dar dla nas to nie tylko spokojne niebo, ale także możliwość poczucia poprzez sztukę emocji człowieka „na zerze”. To ta pamięć, którą musimy zachować dla potomnych... Ten projekt to możliwość dla wojskowych, by za pomocą twórczości przejść pewną rehabilitację psychologiczną, opowiedzieć o tej wojnie oraz o roli człowieka/osobowości w niej. A dla widzów — by poprzez dzieła artystyczne zbliżyć się do zrozumienia tego doświadczenia. To most między dwoma światami, którym powinniśmy iść jednocześnie z dwóch stron naprzeciw siebie. Projekt „Sztuka Niepodległości” potrwa do 31 października.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn