Strona · s. 2strona oryginału ↗
Rozpoczął się sezon polityczny, który zakończy się wyborami prezydenta
Слово Просвіти, №38 за 2018 рік
Serhij ŻYŻKO
Wybory, które odbywają się co pięć lat, wiążemy z możliwością ewolucyjnych przemian, reform, umacniania państwowości, wzrostu dobrobytu i odrodzenia narodowego oraz rozwoju. Niemal w stu procentach jest oczywiste, kto będzie kolejnym prezydentem Ukrainy, a debaty wokół wyborów pozostaną miejscem szlifowania argumentów politycznych, przesadnej krytyki, samoprezentacji aktywistów i przygotowań do kolejnych wyborów parlamentarnych jesienią 2019 roku, które nie staną się podstawą do przyszłych zmian polityczno-gospodarczych. Zwykłymi kryteriami politologicznymi wyborów na Ukrainie się nie zmierzy, ponieważ te prawidłowości politologiczne u nas należy stosować w jednakowy sposób do dwóch kategorii „elektoratu”: ukraińskojęzycznego i rosyjskojęzycznego. Oznacza to, że u nas prezydentami zostają i do Werchownej Rady wchodzą figuranci z dwóch Ukrain, „russkojazycznej” i ukraińskojęzycznej. Tak wynika z doświadczenia 27 lat niepodległości i tak będzie trwać jeszcze długo. Nie, to nie my dzielimy Ukrainę według kryterium językowego, a nieuznawanie tego już jest fałszowaniem rzeczywistości. Nas już dawno podzielono, szczególnie starali się o to rosyjscy nacjonalkomuniści, którzy za sowieckich czasów siłą zrusyfikowali Ukraińców, jako ludność miejską Ukrainy. Nie chodzi o to, że język rosyjski jest nosicielem zła, że rosyjskojęzyczni Ukraińcy lub przedstawiciele zrusyfikowanych mniejszości albo sami Rosjanie na Ukrainie są negatywnym czynnikiem życia politycznego. Nie chodzi o język rosyjski jako środek wymiany informacji czy komunikacji prywatnej, ani o porozumiewanie się w wojsku, wśród funkcjonariuszy organów ochrony porządku, w administracjach, w oświacie czy w biznesie. Nie chodzi o Putina i jego wojenną obronę „rosyjskojęzycznej ludności” przed przymusową ukrainizacją. Chodzi o to, że dwujęzyczność na Ukrainie jest czynnikiem politycznym, który hamuje polityczny i społeczno-gospodarczy rozwój kraju w ogóle. Opieranie się polityków i partii na dwóch elektoratach o różnych językach, niemal zawsze równie licznych (które nie popierają polityków i partii z przeciwnego obozu językowego), prowadzi do spekulacji politycznych i dominacji na Ukrainie reżimu oligarchicznego. Oligarchowie już po wyborach wyzyskują zubożałą masę rosyjskojęzycznych i ukraińskojęzycznych i nie pozwalają uległemu parlamentowi na ustawowe ograniczenie swoich offshorowych apetytów ani na wspieranie tworzenia warstwy klasy średniej. Dwujęzyczność jest faktem dokonanym. Od 27 lat na Ukrainie rządzi rosyjskojęzyczna władza (z wyjątkiem 7 zachodnich obwodów, które nie mają wpływu na politykę w Kijowie czy w innych regionach). Wszystko, co mamy, wraz z grabieżą Ukrainy, jest wynikiem działalności postkomunistycznych zrusyfikowanych „elit”. U nas wszyscy prezydenci są rosyjskojęzyczni (poza Juszczenką, który miał w większości rosyjskojęzyczne otoczenie), faktycznie wszyscy premierzy, ich zastępcy, naczelnicy wydziałów, przewodniczący administracji obwodowych i większości rejonowych, wszystkie piony organów ochrony porządku. U nas rosyjskojęzyczni są oligarchią i wielkim biznesem, a także większością średniego biznesu w ogóle. Faktycznie władza i własność należą do rosyjskojęzycznych, których chętnie popiera ukraińskiego pochodzenia zrusyfikowane, wojownicze mieszczaństwo oraz większość mniejszości (poza być może Polakami). Oczywiste jest, że ten rosyjskojęzyczny klasa rządząca, który dziś „dla blezyru” mówi po ukraińsku przed kamerami telewizyjnymi, jest zadowolony z siebie, odpowiada mu także jego status materialny, uprzywilejowana rosyjskojęzyczność, z której nie widzą sensu rezygnować, i czują się „panami życia”. Większość ukraińskojęzycznych, którzy trafiają do zrusyfikowanych miast, staje przed wyborem: albo przyłączyć się do rezerwatu ukraińskojęzycznych i skracać sobie drabinę społeczną, albo „zaadaptować się” i wpisać w proces przetrwania. Rosyjskojęzyczność w miastach stała się czynnikiem korzyści i przyzwyczajenia i przyciąga kolejne fale ludności z prowincji. Ktoś powie, że w zachodnich obwodach jest taka sama korupcja jak w centrum i na wschodzie, więc gdy nagle wszyscy staniemy się ukraińskojęzyczni, wszystko pozostanie tak samo. Ale przypomnijcie sobie, jak przez 27 lat głosowały zachodnie obwody. Gdyby tak głosowały wschodnie i centralne, dawno bylibyśmy w NATO, w UE, mielibyśmy innych prezydentów, ministrów, armię, funkcjonariuszy organów ochrony porządku i poziom życia bez zauważalnej korupcji. Gdyby Ukraina poszła drogą elektoratu rosyjskojęzycznego, bylibyśmy jeszcze jedną Białorusią albo gubernią Rosji. Problem dwujęzyczności ukraińska klasa rządząca powinna była dostrzec dawno, zarówno władza, jak i sama ludność rosyjskojęzyczna. Właśnie ludność rosyjskojęzyczna, skupiona w milionowych i większych miastach Ukrainy, zajęta w wysokonaukowych produkcjach, w administracji państwowej i biznesie, ma silny wpływ na kształtowanie ukraińskiej polityki i jej kierunku rozwoju, powinna podnosić kwestie odrodzenia narodowego Ukrainy, państwowego wspierania języka, patriotycznego wychowania młodzieży. Ale tego nie robi. Podnoszą je ukraińskojęzyczni „marginesowcy”, którzy nie budowali rakiet, statków kosmicznych ani komunizmu. Dopóki rosyjskojęzyczna część społeczeństwa na Ukrainie z dobrowolnego przekonania nie powróci do przyswajania języka ukraińskiego, nie pomogą nam ani programy gospodarcze, ani kadrowa karuzela „nowych twarzy”, ani wybory, ani innowacje, ani inwestycje. Kwestia dwujęzyczności na Ukrainie jest przyczyną naszych politycznych i gospodarczych porażek i będzie nią nadal. Dlatego należy wspierać tych polityków, te partie polityczne i te warstwy społeczne, które w praktyce dążą do odrodzenia narodowego i przede wszystkim popierają język ukraiński.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
