Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 2strona oryginału ↗

Przywrócić całą prawdę o Ludobójstwie-Hołodomorze

Слово Просвіти, №38 за 2018 рік

Heorhij ŁUK’JANCZUK. Prawie jednocześnie w stolicy Ukrainy odbyły się dwa ważne wydarzenia poświęcone tematowi Ludobójstwa-Hołodomoru lat 1932—33, którego straszne rocznice obchodzone są w tym roku na Ukrainie i w wielu krajach świata. Na planszach Narodowego Muzeum „Memoriał ofiar Hołodomoru” — liczby, liczby, liczby. Kryją się za nimi miliony ludzkich istnień, które zostały przerwane z woli Lenina-Stalina, Kaganowicza i ich sojuszników — organizatorów największej katastrofy humanitarnej w historii ludzkości — Hołodomoru na Ukrainie w latach 1932—1933. Z inicjatywy Ogólnoukraińskiej organizacji praw człowieka „Memoriał”, której przewodniczy Pierwszy wicepremier Ukrainy Stepan Kubiw, oraz innych instytucji naukowych i badawczych, tutaj, w muzeum, otwarto wystawę „Hołodomor-ludobójstwo językiem liczb”. Obok tej ekspozycji znajduje się inna — „Skradzione dzieciństwo”, poświęcona dzieciom zabitym głodem. Otwierając wystawę, minister kultury Jewhen Nyszczuk zaznaczył: „Zbyt długo największa tragedia naszego narodu była pod klauzulą »tajne«. Przedstawiciele władzy nie uznawali Hołodomoru, powoływali się na nieurodzaj. W salach muzeum widzimy straszne liczby strat, kiedy w jednym roku w szkole w ławkach zasiadało 45—60 dzieci, a w następnym już 5 lub 6. W tym roku przeprowadzono wiele konferencji naukowych, na których historycy i kryminolodzy przedstawili nowe fakty dowodzące, że ukraiński naród zabijano głodem, zabijano świadomie. Naszym świętym obowiązkiem jest przywrócenie prawdy o Ludobójstwie-Hołodomorze”. Współprzewodniczący społecznego komitetu ds. uczczenia pamięci ofiar Hołodomoru-ludobójstwa lat 1932—1933 na Ukrainie Iwan Wasiunyk, pierwszy zastępca przewodniczącego Ogólnoukraińskiej organizacji praw człowieka „Memoriał” Bohdan Morklanyk, doktor nauk historycznych Wołodymyr Serhijczuk, kierownik grupy śledczej Mykoła Herasymenko podkreślali, że szacunki skali strat narodu ukraińskiego nie zostały zakończone do dziś, w wyniku całkowitego utajnienia przez reżim komunistyczny informacji o trzech sztucznych głodach — 1921—1922, 1932—1933 oraz 1946—1947 lat i zakazu rejestrowania zgonów z głodu. Dlatego większość nazwisk zamordowanych została utracona. Mimo to badania ostatnich lat pozwoliły ustalić liczbę zabitych głodem — naukowcy uważają, że ofiar jest ponad 10 mln. Liczba 3—4 milionów, którą podają niektórzy badacze, zdaniem Wołodymyra Serhijczuka, jest pseudonaukowa i opiera się na sfałszowanych dokumentach. Nic dziwnego, że ci, którzy umniejszają straty, unikają publicznych dyskusji. Na wystawie poszczególne plansze poświęcono świadectwom dyplomatów, którzy pracowali w ZSRR w latach 30. W swoim raporcie Otto Schiller, attaché ds. rolnictwa Niemiec w Moskwie, 19 września 1933 r. pisał: „…miejscami skala wymierania sięgnęła 25—30% populacji. Moim zdaniem podana liczba 10 milionów ofiar głodu nie jest przesadzona”. Korektorka „Ukrderżnacmenwydawu” Dorota Federbusch w swoim dzienniku w sierpniu 1933 r. zanotowała: „30% narodu wymarło na Ukrainie z głodu, czyli 9—10 milionów”. Za ten zapis została aresztowana, skazana na pięć lat i wysłana do GUŁAG-u, skąd nie wróciła. Wicekonsul Włoch w Charkowie Sergio Gradenigo 22 czerwca tego samego roku w swoim doniesieniu zaznaczał: „Przedstawiciele rządu przyznali, że straty ludzkie tylko na Ukrainie wynoszą 9 milionów dusz. W środowisku uniwersyteckim mówi się o 40—50% całej populacji Ukrainy. Uważam tę liczbę (15—16 mln) za dokładniejszą”. Mykoła Herasymenko, opowiadając o pracy grupy śledczej i wszczęciu sprawy karnej w sprawie ludobójstwa, poinformował, że ustalono dwa tysiące świadków zbrodni reżimu komunistycznego, opracowano ponad 5 tysięcy dokumentów i znaleziono 857 masowych grobów ofiar głodu. „I to daleko nie wszyscy” — zaznacza prawnik. Badacze podkreślają, że Hołodomor był skierowany na zniszczenie ukraińskości, jej wolnego ducha; była to kolejna próba przekształcenia Ukraińców w moskiewskich niewolników, a Ukrainy w przydatek Kremla. Aby tragedia się nie powtórzyła, konieczne jest nie tylko ustalenie okoliczności katastrofy humanitarnej, jej przyczyn i skutków, ale także poprzez książki i media maksymalne przekazywanie informacji społeczeństwu i społeczności światowej. Należy o Ludobójstwie-Hołodomorze opowiadać w szkołach, gdyż „okupant pojawia się tam, gdzie przegrał nauczyciel i ksiądz”. W ramach wydarzenia w muzeum odbyła się prezentacja zbioru Międzynarodowej konferencji praktycznej „Sztuczne głody na Ukrainie XX wieku”, która odbyła się w maju na Kijowskim Narodowym Uniwersytecie imienia Tarasa Szewczenki. Do zbioru weszło 85 artykułów — wśród autorów są znani historycy, dziennikarze, świadkowie Hołodomoru. Śladem otwarcia wystawy „Hołodomor-ludobójstwo językiem liczb” w Narodowym Muzeum „Memoriał ofiar Hołodomoru”, w sali Instytutu Demografii i Badań Społecznych imienia M. W. Ptuchy NAN Ukrainy odbyła się Debata naukowa na temat historycznych i demograficznych kwestii naświetlania Hołodomoru 1932—1933 lat na Ukrainie, gdzie ostro starły się dwa stanowiska naukowców i badaczy dotyczące liczby ofiar Ludobójstwa-Hołodomoru 1932—33(34) lat. Instytut Historii Ukrainy NAN Ukrainy, Instytut Demografii i Badań Społecznych imienia M. W. Ptuchy NAN Ukrainy, Ukraińskie centrum naukowo-badawcze i edukacyjne badania Hołodomoru (HREC in Ukraine) przy wsparciu Ukraińskiego Instytutu Pamięci Narodowej, Naukowo-edukacyjnego konsorcjum badania Hołodomoru przy Kanadyjskim Instytucie Studiów Ukraińskich, Ukraińskiego Instytutu Naukowego Uniwersytetu Harvarda ogłosiły przeprowadzenie PUBLICZNEJ DEBATY NAUKOWEJ. Szczegółowe, poparte liczbami i obliczeniami wystąpienie doktora nauk historycznych Wołodymyra Serhijczuka oraz innych naukowców skłoniło do podjęcia konsensualnej decyzji o utworzeniu przy Instytucie Demografii i Badań Społecznych imienia M. W. Ptuchy NAN Ukrainy Komisji z naukowców chętnych do pracy nad fundamentalnym badaniem dokumentów pierwotnych z danymi o stratach ludzkich podczas Ludobójstwa-Hołodomoru 1932—33 lat na poziomie rad wiejskich i rejonów na całym terytorium administracyjnym ówczesnej USRR. Mimo że wydarzeniom i skutkom stalinowskiej (jako kontynuacji leninowskiej) polityki tworzenia głodu poświęcono znaczną liczbę badań naukowych i publikacji, wyniki wieloletnich badań akademickich — historyków, demografów, prawników, ekonomistów — wciąż pozostają praktycznie nieznane szerokiemu ogółowi i nieuświadomione przez społeczeństwo. Głównym celem jest przekazanie prawdy o Hołodomorze-Ludobójstwie — jego ofiarach, „autorach” i wykonawcach do świadomości Ukraińców i społeczności światowej! Dlatego szanując pamięć wielu milionów zmarłych oraz tych, którzy walczyli i przeżyli w warunkach leninowsko-stalinowskich Hołodomorów, naszym świętym obowiązkiem jest przywrócenie całej prawdy o Ludobójstwie.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn