Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

Deputowana ludowa Ukrainy Tetiana Ryczkowa: „Nie wierzcie tym, którzy mówią, że na wojnie nie jest strasznie…”

Слово Просвіти, №38 за 2018 рік

— Od dzieciństwa marzyłam, by zostać oficerem: mój ojciec był inżynierem wojskowym, a teść artylerzystą — mówi Tetiana Borysiwna. — Od małego mieszkałam w miasteczkach wojskowych, dlatego wojskowych postrzegałam wyłącznie jako bliskich mi ludzi. — Czy ktoś poradził Pani zająć się wolontariatem? Czy był to zew serca? — Wszystko było znacznie bardziej prozaiczne. W marcu 2014 roku, kiedy Putin zajął Krym, a na wschodzie kraju również pojawili się tak zwani zieloni ludziki, zaczynając rozpełzać się jak szarańcza po całej południowo-wschodniej Ukrainie, mój mąż, Wadym Ryczkow, poszedł do komisji wojskowej i zapisał się jako ochotnik do wojska. — W tamtym czasie miała Pani nieletniego syna Tymura, biznes. Biorąc to pod uwagę, czy nie sprzeciwiała się Pani decyzji męża? — Gdyby znał Pan jego charakter, to zapewne nie zadawałby Pan tego pytania: w nadzwyczaj poważnych sytuacjach podejmował decyzje sam. I zawsze były one słuszne… Jeśli chodzi o wolontariat. W 2014 roku Ukraina znalazła się w takim niebezpieczeństwie, że nikt nie potrafił dać pewnej odpowiedzi, ile czasu pozostało jej istnieć jako niepodległemu państwu. I kiedy jedni narzekali, co tu robić, inni szli do komisji wojskowych, zapisując się jako ochotnicy do wojska. Nie mogłam spokojnie patrzeć na to, jak miejscowości Donbasu trafiały pod władzę separatystów. Nie mogłam spokojnie przyjmować wiadomości o bosej i głodnej armii. I postanowiłam pomagać naszym żołnierzom. Początkowo opiekowałam się 25. brygadą, w której służył Wadym. — Co dokładnie należy rozumieć pod słowem „opiekować się”? — Oznaczało to troszczenie się nie tylko o własnego męża, ale o cały stan osobowy 25. brygady desantowo-szturmowej, zapewniając jej wszystko, co niezbędne do wykonywania zadań na wschodzie Ukrainy. — Skąd brali Państwo na to środki? — Nasza rodzina miała pewne oszczędności. Więc po naradzie z mężem postanowiłam je wykorzystać. Oczywiście, ta daleka od astronomicznej suma nie wystarczyła na wszystko, co niezbędne. Dlatego założyłam stronę- Olena KOTLAR, ukochana dziewczyna Saszka Kapinosa, członkini organizacji społecznej „Rodzina Bohaterów Niebiańskiej Sotni”. Wyróżnienie zostało ustanowione w celu uczczenia pamięci Bohatera Ukrainy, Bohatera Niebiańskiej Sotni Ołeksandra Kapinosa — rolnika, działacza społecznego, organizatora wydarzeń edukacyjnych i patriotycznych, jednego z najaktywniejszych uczestników Majdanu Językowego 2012 roku oraz Rewolucji Godności. Sasza był przekonany, że Ukraina stanie się wolna wtedy, gdy każdy Ukrainiec weźmie na siebie odpowiedzialność bycia gospodarzem na swojej ziemi, gdzie panuje własna prawda i wola święta, gdzie ceni się swój zwyczaj i ojczysty język ukraiński. Jeśli jesteś aktywną osobą ze wsi lub małego miasteczka, którego populacja nie przekracza piętnastu tysięcy osób, i bliska jest Ci tematyka Wyróżnienia imienia Ołeksandra Kapinosa — zapraszamy do udziału! Nagrodą będzie fundusz nagród w wysokości piętnastu tysięcy hrywien na realizację zwycięskiego projektu, a także wsparcie konsultacyjne specjalistów. w sieci społecznościowej Facebook, za pośrednictwem której zwróciłam się do ludzi dobrej woli. Odzew otrzymałam natychmiast, na potrzeby wojskowych zaczęto wpłacać środki, kto ile mógł. Przebywając w strefie działań wojennych, rejestrowałam zgłoszenia od każdego żołnierza, wraz z przyjaciółmi kompletowaliśmy zamówienia i kupowaliśmy wszystko, co niezbędne, uwzględniając te potrzeby. — Jak trafiła Pani do Ministerstwa Obrony? Czyja to inicjatywa? Jakie stanowisko Pani tam zajmowała i czym konkretnie się Pani zajmowała? Co realnie udało się zrobić? — Pod koniec 2014 roku na stanowisku ministra obrony Ukrainy był już Stepan Połtorak, którego doradcą był Jurij Biriukow. W tamtym momencie z Jurą staliśmy się już frontowymi przyjaciółmi i pokonaliśmy razem wiele prób. Wiedział, jak bardzo pragnę zmienić ukraińską armię na wzór wzorcowych armii świata. Dlatego od razu odpowiedziałam na jego zaproszenie, by osobiście wdrażać reformy w MO. Zajęłam się kierunkiem zaopatrzenia materiałowego Sił Zbrojnych Ukrainy oraz kierunkiem moralno-psychologicznym. Wynikiem mojej działalności jest utworzenie Głównego Zarządu Rozwoju i Towarzyszenia Zaopatrzeniu Materiałowemu SZU pod kierownictwem oficera bojowego 79. Brygady Desantowo-Szturmowej Dmytra Marczenki. Zmiany w zaopatrzeniu w umundurowanie według standardów NATO oraz w systemie żywienia SZU, które obserwujemy obecnie, są bezpośrednim skutkiem pracy tego Zarządu. Jeśli chodzi o zabezpieczenie moralno-psychologiczne żołnierzy. Do etatu każdej jednostki wojskowej na poziomie batalionu zostali wprowadzeni i przeszkoleni własnymi siłami oraz przy pomocy międzynarodowych partnerów psycholodzy wojskowi. Teraz młodzież może wstępować do wyższych uczelni Ministerstwa Obrony i zdobywać zawód psychologa wojskowego. Na poziomie obwodowych komisariatów wojskowych rozpoczęły pracę wydziały ds. naboru żołnierzy do służby kontraktowej, które testują i analizują predyspozycje przyszłych żołnierzy, a także eliminują nieprzydatnych do służby wojskowej według kryteriów psychologicznych. Psycholodzy w centrach szkoleniowych/poligonach pracują z chłopcami i uczą ich, jak prawidłowo wchodzić do walki i wychodzić z niej bez traum psychologicznych. Dzięki UCP KP wprowadziliśmy instytucję kapelanstwa we wszystkich pododdziałach Sił Zbrojnych Ukrainy. Za to jestem szczerze wdzięczna Patriarsze Kijowskiemu i całej Rusi-Ukrainy Filaretowi oraz szefowi Sztabu Generalnego, generałowi armii Ukrainy Wiktorowi Mużence. — Kogo nazwie Pani najbliższymi przyjaciółmi-sojusznikami w działalności wolontariackiej? Mam na myśli ludzi, z którymi nie raz i nie dwa ryzykowaliście życiem, będąc na linii rozgraniczenia. — W czasie swojej działalności wolontariackiej miałam zaszczyt spotykać się i rozmawiać z wieloma prawdziwymi Ludźmi, których uważam za towarzyszy broni. Oni zawsze mogą zwrócić się do mnie, a ja do nich w trudnej chwili. Choć bardzo chcę, żebyśmy spotykali się tylko z dobrych powodów. Staram się jeździć na front sama, ponieważ rozumiem, że to ryzykowne. Straciwszy wielu przyjaciół i znajomych, nie chcę i nie mogę brać odpowiedzialności za ich życie. — Jest Pani członkiem Komitetu ds. bezpieczeństwa narodowego i obrony Rady Najwyższej. Co udało się Pani zrobić w tym czasie? — Nie, jestem członkiem Komitetu ds. zapobiegania i przeciwdziałania korupcji, do którego składu weszłam, przełamując opór opozycji, i udało mi się zrobić dla SZU oraz weteranów ATO niemało. Wykaz projektów ustaw, które w taki czy inny sposób dotyczą SZU, zainicjowanych przeze mnie i popartych moim osobistym głosem, znajduje się na stronie Rady Najwyższej w pełnym wymiarze. Wszystkie projekty ustaw dotyczące Sił Zbrojnych Ukrainy zostały opracowane wspólnie z żołnierzami, którzy wykonują zadania bojowe bezpośrednio w obwodach donieckim i ługańskim, oraz moim zespołem. Ponieważ tylko oni wiedzą, czego potrzebują do wykonania zadań bojowych, a co najważniejsze, aby ich rodziny były chronione w czasie, gdy oni bronią nas przed rosyjską nawałą. Dlatego do tej pory uważam się za wolontariusza, ale na innym poziomie. — Często rozmawia Pani z ukraińskimi żołnierzami, którzy przeciwstawiają się rosyjskim najemnikom. Zapewne interesowała się Pani ich opiniami na temat możliwości rozmieszczenia w Donbasie sił pokojowych. — Nasi wojskowi chcą odzyskać obwody doniecki i ługański. Nasi obrońcy rozumieją, że tylko pod warunkiem interwencji niezależnej misji pokojowej możliwe jest zwycięstwo w tej wojnie hybrydowej. Bo żaden kraj świata, na szczęście, nie ma doświadczenia działań wojennych na terytorium własnego państwa, broniąc demokracji i kursu do europejskiej rodziny. — Angażując się w wolontariat, nie raz znajdowała się Pani w sytuacjach krytycznych. Powiedz, Tetiano, czy na wojnie jest bardzo strasznie, czy człowiek z czasem się przyzwyczaja? — Żołnierz, który spędził na pierwszej linii nie jeden dzień, trafiając pod „grady”, inaczej reaguje na nie niż nowicjusz. Ale wojna to wojna i nigdy nie wierzcie tym, którzy mówią, że na wojnie nie jest strasznie. Uwierzcie, jest strasznie… Rozmawiał Serhij ZIATIEW i w sercu Saszy płonie ognik miłości do naszego, rodzimego, i strunami swojej duszy inspirujecie innych, by odnaleźli w sobie taki ognik, zapraszamy do wzięcia udziału w konkursie projektów edukacyjno-kulturalnych! Chcemy, aby pamięć o naszych Bohaterach była żywa, a ich czyny i marzenia kontynuowane w działaniach innych ludzi. Dlatego wierzymy, że Wyróżnienie imienia Ołeksandra Kapinosa pomoże komuś wcielić w życie dobry zamysł. Zapraszamy Państwa do marzenia i dzielenia się swoimi marzeniami z nami! Nie ma specjalnych wymagań co do treści i formy projektu, to wolny wybór uczestnika konkursu. Zapoznać się ze szczegółowymi warunkami uczestnictwa i złożyć wnioski można do 30 września 2018 roku pod linkiem http://heavenly-hundred.org.ua/projects/vidznaka-imeni-oleksandra-kapinosa/ (WYRÓŻNIENIE IMIENIA OŁEKSANDRA KAPINOSA) Dodatkowe pytania proszę pisać w komentarzach na stronie „Wyróżnienie imienia Ołeksandra Kapinosa” w sieci „Facebook”. Latem 2014 roku ta młoda, piękna kobieta zamieniła wykwintną sukienkę na mundur i zaczęła „kręcić się” po Donbasie, opiekując się zaopatrzeniem materiałowym ukraińskich żołnierzy. Można ją było zobaczyć nawet tam, gdzie obawiali się jeździć wojskowi logistycy — w rozmieszczeniu jednostek i pododdziałów, które niemal całą dobę przebywały pod „gradami”, a jej samochód nie raz stawał się celem rosyjskich najemników. Hełmy ochronne, kamizelki kuloodporne, dostarczone przez nią bojownikom, uratowały niejedno życie: tę kobietę, jak przyznał w rozmowie ze mną oficer-frontowiec, do końca swoich dni wspominać będą setki ukraińskich żołnierzy. Niedawno spotkałem się z panią Tetianą i poprosiłem ją, by wspomniała tamte wydarzenia, których była uczestnikiem, opowiedziała, jak jej, kobiecie, udawało się wytrzymywać takie fizyczne i moralne obciążenia. A także — o dzisiejszej działalności parlamentarnej.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn