Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 4strona oryginału ↗

Czy możliwe jest zjednoczenie Ukrainy?

Слово Просвіти, №38 за 2018 рік

Wywiad z szefem partii „Patriota” Mykołą Hołomszą, który przedstawiamy uwadze czytelników „Słowa Proświty”, przygotowali dziennikarze wydania internetowego „Persona”. Jednak go nie wydrukowali: najwyraźniej kontrargumenty i przekonujące fakty w odpowiedziach byłego pierwszego zastępcy Prokuratora Generalnego Ukrainy nie zadowoliły autorów proponowanych pytań, których ideologiczna orientacja jest oczywista, podobnie jak brak zrozumienia ukraińskich realiów. Ponieważ w naszym społeczeństwie podobne propagandowe wrzutki nie są niczym dziwnym, postanowiliśmy wydrukować wywiad „Czy możliwe jest zjednoczenie Ukrainy?”. Mamy nadzieję, że ta publikacja przyda się członkom Proświty, którzy zawsze bronili i propagują wartości narodowe, i dziękujemy M. J. Hołomszy za udzieloną możliwość. Redakcja — Wielu filozofów, rozważając istotę wojny, mówi, że na wojnie wrogów przestaje się postrzegać jako część rodzaju ludzkiego, a to z kolei zdejmuje kwestię ograniczeń stosowania przemocy wobec nich. Czy rzeczywiście, zmagając się ze „złem światowej skali”, należy zapomnieć o wszystkich ograniczeniach i zakazach? — Jeśli my, omawiając definicję „wojna” i jej historyczno-filozoficzne postrzeganie na różnych etapach rozwoju ludzkości, zaprosimy do towarzystwa Heraklita z Arystotelesem, Hegla czy Spenglera, wreszcie Nietzschego, to nigdy nie wydostaniemy się z przeszłości. Wojna — jako pojęcie filozoficzne i jako absolutne działanie fizyczne — to przeszłość. To geostatyka czasów panowania wielkich mocarstw. To historia ludzkości do XXI wieku. Pan powie, a co z wojną na wschodzie Ukrainy? Czy wojną w Syrii? W innych punktach świata? Aby odpowiedzieć na te pytania, zrobię niewielką dygresję. XXI wiek postawił przed ludzkością zupełnie nowe wyzwania o charakterze innowacyjno-technologicznym, które otrzymały uogólnioną nazwę „czwarta rewolucja przemysłowa” albo jeszcze „globalny świat 4.0”. Ta nowa rzeczywistość, która zmienia nie tylko techniczne czy technologiczne aspekty produkcji, zmienia filozofię rozumienia oraz metodologię budowania naszego i cywilizacyjnego życia i, odpowiednio, filozofię fizycznego starcia, które tradycyjnie nosi brutalnie zawężoną nazwę „wojna”. Otóż. Rozstrzelanie Majdanu Godności, aneksja Krymu, wprowadzenie oddziałów regularnych putinowsko-terrorystycznych wojsk na terytorium Ługańszczyzny i Doniecczyzny, zasilenie „ruskiego miru” i „ubieckiego prawosławia” w ukraińskim społeczeństwie — wszystko to i wiele innych świadczy o narodzinach i funkcjonowaniu nowej filozofii globalnych agresji, którą krajowi eksperci i naukowcy charakteryzują jako „globalny hybrydowy terroryzm”. Dlatego do walki ze zjawiskiem, które pan nazywa „złem światowej skali”, a my traktujemy jako „globalny hybrydowy terroryzm”, konieczne jest przemyślenie istoty wielu zjawisk naszego życia, ponieważ otrzymały one nowe charakterystyki, czyli nabyły nowej jakości. W tych nowych jakościach widzimy też inną jakość przemocy, która jest teraz czyniona na świecie. Ona teraz przejawia się nie tylko w wymiarach fizycznych (na które wyrobiła się odpowiednia reakcja społeczeństwa, krajów, światowej wspólnoty), ale, co znacznie skuteczniejsze, we wpływach na świadomość jednostki, jej wewnętrzny świat duchowy, stan moralno-psychologiczny. Tą najnowszą bronią poziomu globalnego know-how, którą nauka definiuje jako kompleksy agresji komunikacyjno-kontentowych, aktywnie posługuje się reżim putinowski i jego satelity. Jeśli chodzi o zakazy i ograniczenia, to jest to kwestia mentalnych praktyk i poziomu humanizmu w moralności społeczeństwa, w którym żyjemy. Ukraińcy tradycyjnie są obrońcami, strażnikami rodzinnego kraju. I obecnie właśnie bronimy Ojczyznę i pokojową cywilizację w ogóle przed globalnym agresorem, który targnął się na naszą wolność, godność, soborowość i niepodległość. — Jeśli dojdzie do Majdanu-3, jak pan odniesie się do tego, że będzie on nie mniej krwawy niż poprzedni i że obecną korupcyjną władzę trzeba będzie obalać siłą, jak właściwie zrobiła ta władza, kiedy była opozycją? — Uważam to pytanie za niepoprawne zarówno co do istoty, jak i formy. Wyjaśnię dlaczego. Majdan, i ja o tym już niejednokrotnie mówiłem w swoich wystąpieniach i książkach, jest historyczno-mentalnym zjawiskiem narodu ukraińskiego. Nie można go rozpatrywać jako jednorazowego działania, jako miejsca akcji czy jakiegokolwiek zgromadzenia ludzi. Oto, dla przykładu, włoski historyk Andrea Graziosi powiedział, że ukraińska rewolucja lat 1917—21 w rzeczywistości trwała aż do 1933 roku. To znaczy, moskiewska bolszewicka władza rozumiała, że naszego narodu nie da się pokonać i wtedy wzięła się za niszczenie go Hołodomorem. I ten okres — lata 1917—1933 — ja też wziąłbym na siebie śmiałość nazywać Majdanem. Globalnym wszechukraińskim Majdanem oporu wobec bolszewickiej okupacji, walki o ukraińską niepodległość. Zatem Majdany Wolności (2004 r.) i Godności (2014 r.) nie były spontaniczne, a są kontynuacją, dokładniej, kolejnym wybuchem stale działającego, czyli takiego, który cały czas żyje na poziomie mentalnym, w duszach i sercach naszych rodaków, ukraińskiego Majdanu-zjawiska. Dlatego nie ma i nie może być ani trzeciego, ani czwartego, żadnych innych Majdanów. Wszystko to podrzucone przez służby specjalne Kremla scenariusze, których celem jest wzbudzenie niezadowolenia ludności i wyprowadzenie ludzi na ulicę. A tam ten wir „podchwycą” hybrydowi terroryści, specjaliści-agenci z Moskowii. Ich, nawiasem mówiąc, jeszcze wystarczająco dużo na naszych przestrzeniach, a w korytarzach władzy w szczególności. — Kto i po co posłał pod kule Niebiańską Sotnię? Przecież Janukowycz już zgodził się przeprowadzić przedterminowe wybory i podpisać Umowę o Stowarzyszeniu? — Był pan na Majdanie? — ??? — Po to, żeby stawiać podobne pytania, trzeba było na własnej, jak to mówią, skórze poczuć Majdan. Jego atmosferę, ducha, wewnętrzną siłę, cywilizacyjną perspektywę. Czy można było nie zabijać bezbronnych ludzi — proszę zapytać Janukowycza i jego popleczników — Zacharczenkę, Jakymenkę, Klujewa, Lebiediewa, innych urzędników, którzy posiadają informacje z tej strony, z której strzelali. Przed Niebiańską Sotnią jesteśmy w nieodpłacalnym długu. I najlepszą pamięcią o tych, którzy zginęli na Majdanie i giną obecnie w walkach z putinowskim reżimem na wschodzie kraju, w ARK czy w katowniach putinowskich kazamatów, jest tworzenie nowej Ukrainy, Ukrainy wartości. — Co pan powie na takie stwierdzenie — dlaczego szczęście wolnej i niepodległej Ukrainy próbowano osiągnąć nie kroplami, a rzekami krwi? — Rzeki krwi, które przelewają putinowscy terroryści na Krymie, na wschodzie Ukrainy, w Syrii i innych zakątkach świata, gdzie staje noga kremlowskiego najeźdźcy, mam nadzieję, kiedyś odbiją się tym nieludziom, którzy wydają takie rozkazy czy motywują do takich działań. Gdyby na Kremlu przejmowano się cywilizacyjnymi wartościami humanizmu, to na świecie znacznie ubyłoby smutku i cierpień. Swoje prawo do bycia wolnymi, niezależnymi i godnymi Ukraińcy wywalczali wiekami. I teraz zmuszeni są znowu bronić własnej ziemi przed putinowskim reżimem. Bez wątpienia, że już zwyciężyliśmy mentalnie i jednoznacznie zwyciężymy fizycznie oraz geopozycyjnie w tej walce, jak to robiliśmy niejednokrotnie. Ale osiągamy to zwycięstwo ceną niewiarygodnych ofiar ze strony ukraińskiej. Chwała naszym bohaterom! — Pan zaprzecza, że armia UPA była okrutna wobec ludności cywilnej, Polaków, Żydów… Ale przecież jest wiele krwawych historii, dokumentów — nie fakt, że podróbek NKWD… Czy można jakoś przemyśleć taką walkę o państwowość w kategoriach moralności? — Moralność zawsze musi być w przemyśleniu historii, szczególnie wspólnej i takiej, gdzie są krwawe strony. Moralność społeczeństwa powinna była być w przemyśleniu historii z pozycji i misji ukraińskiego państwa w ciągu ostatniego ćwierćwiecza, ale tego, niestety, nie stało się. Musimy teraz pilnie, na prędkościach świata 4.0, naprawiać błędy, póki nie jest za późno. A polega ta moralność na tym, żeby historię postrzegać przez wiarygodne fakty i wydarzenia, jakkolwiek by one nie były. Historia — to jest to, co było i czego nie można zmienić. Ale co można zrozumieć, wychodząc z konkretnego odcinka czasu, w którym te czy inne wydarzenia miały miejsce. I wyjaśnić, dlaczego tak się stało, jakie przyczyny do tego doprowadziły. W żaden sposób nie można przenosić emocji punktowo-sytuacyjnych działań tamtego czasu na tło dnia dzisiejszego. Bo to droga do nowego rozłamu i konfrontacji, do czego podżega i czego pragnie putinowska Rosja. Czy nigdy nie interesował się Pan historią relacji, powiedzmy, Francji i Anglii? Albo Niemiec i otaczających go krajów? Czy innego europejskiego kraju, chociaż na świecie podobnych historii jest niemało? Wszystko to w europejskim dyskursie historycznym — agresje i wojny, zwycięstwa i porażki, urazy i zemsty... Ale już dawno w przeszłości. Bo czyż mógłby powstać Unia Europejska, gdyby narody europejskie wciąż trwały w emocjach przeszłości? Czy mogliby Europejczycy swobodnie przemieszczać się prawie po całym kontynencie, gdyby wciąż trzymali kamień za pazuchą — totalną nienawiść? To samo dotyczy historycznych relacji Ukrainy z Polską, Węgrami, Rumunią i innymi krajami sąsiedzkimi. Właśnie na rozpalanie kolejnej narodowo-historycznej histerii kierowane są wysiłki polittechnologicznych centrów Kremla, które próbują wbić klin między naszymi narodami, a Pana pytanie świadczy o tym, że na Ukrainie putinowcy mają, niestety, fanów i mentalno-ideologicznych naśladowców. — Pana zdaniem, czym uwarunkowana jest tak wzmożona uwaga poświęcona osobie Stepana Bandery? Po co tak niejednoznaczną postać historyczną czynić bohaterem narodowym? Przecież część Ukraińców nie uważa go za takiego. Dlaczego by nie zostawić wszystkiego tak, jak było — czcić Banderę tylko w Zachodniej Ukrainie? — Bandera nieprzypadkowo stał się globalnym stalinowsko-putinowskim trendem, który już od 70 lat nieustannie podsycają kremlowscy „wirtuozi” propagandy, strasząc świat. Jego imię to już coś ogólnego. Banderowiec — to radykalnie negatywna konotacja cech jakości Ukraińca-patrioty, intelektualisty-państwowca, opracowana przez technologów rosyjskich służb specjalnych. Bohaterem światowej skali, a przy okazji i bohaterem narodowym Ukrainy, Stepana Banderę uczyniła Moskwa. Ale to nie jest odosobniony przykład. Jeśli odwołać się do historii, to zobaczymy, że w kremlowskich „piwnicach” nieustannie prowadzono poszukiwania, mówiąc współczesnymi kalkami, memów-manipulatorów brutalnych dyskredytacji wobec Ukrainy. To znaczy, termin „banderowiec” jest tylko ogniwem w łańcuchu podobnych połączeń wypaczania wydarzeń historycznych, faktów i osób. Jeśli przeprowadzić analogie historyczne, to narzucony światu językowy koncept „banderowcy” — jako uosobienie Ukraińców w ich najstraszniejszym dla Moskali obrazie — nie jest czymś nowym w pracy służb specjalnych Moskwy. Przed banderowcami najstraszniejszym oskarżeniem pod adresem Ukraińców ze strony bolszewików był mem „petlurowcy”. A jeszcze wcześniej — „mazepińcy”. Tak więc w rzeczywistości istota obrazu kryje się nie w prawdziwym dyskursie historycznym osoby Bandery, Petlury czy Mazepy. Istota tkwi w technologii kremlowskich propagandystów, którzy poprzez takie koncepty językowe budują obraz wroga, którego mają nienawidzić wszyscy poddani Kremla, a przy okazji satelity „ruskiego miru”. — Czy możliwy jest w naszych dniach marsz SS Galizien we Lwowie z wyszywankami i faszystowską swastyką, jak w 1943 roku? — Proszę powiedzieć, czy te pytania otrzymał Pan przypadkiem nie z Łubianki? Tam tradycyjnie siedzą mistrzowie historycznych przekłamań i manipulacji, którzy właśnie przygotowują podobne „ankiety”. Bo jeśli to Pana pytanie, to po prostu nie zna Pan historii w ogóle, a dywizji Galizien w szczególności. Ale odpowiem. Najpierw, kim była RKKA (Robotniczo-Chłopska Armia Czerwona) dla mieszkańców Zachodniej Ukrainy i Lwowa w pierwszych dniach przybycia tam we wrześniu 1939 roku? Wyzwolicielką. Kim stał się reżim bolszewicki dla ludności Zachodniej Ukrainy po kilku miesiącach? Okupantem, ciemiężycielem, agresorem, terrorystą. Kim byli hitlerowscy żołnierze dla mieszkańców zachodu w 1941 roku? Wyzwolicielami od sowietów. Kim stali się hitlerowcy dla Ukraińców (wszystkich bez wyjątku) po pewnym czasie? Okupantami, ciemiężycielami, agresorami, terrorystami (chociaż takiej charakterystyki wtedy nie używano). Widzi Pan zasadniczą różnicę między okupantami-bolszewikami a okupantami-hitlerowcami, a obecnie i okupantami-putinowcami? Ja — nie. Dlatego Ukraińcy walczyli i ze stalinowskimi komunistami, i z hitlerowskimi nazistami, a teraz z putinizmem, i nie tylko dla Ukrainy, ale i cywilizowanego świata. Marsz dywizji SS „Galizien” we Lwowie w 1943 roku był świadectwem nadziei Ukraińców na to, że hitlerowcy jeszcze mogą być sojusznikami w sprawie powstania niepodległego państwa ukraińskiego. To jeden z tych zygzaków poszukiwań na historycznym rozdrożu, które trzeba postrzegać w obramowaniu łamanych linii historii ukraińskiej państwowości lat 40. ubiegłego wieku. Nic więcej, nic mniej. Nawiasem mówiąc, rozpowszechniany przez putinowców mem „faszyści” też pochodzi z czasów stalinizmu. Bo faszystą był Mussolini i jego naśladowcy. Hitler był nazistą. I kierował od 1921 roku Narodowosocjalistyczną Niemiecką Partią Robotników, która była jedyną partią rządzącą kraju od 1933 do 1945 roku. Po prostu Stalinowi nie imponowała nazwa partii, która współbrzmiała z RSDRP — Rosyjską Socjaldemokratyczną Partią Robotniczą, z której wywodzili się bolszewicy.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn