Strona · s. 8strona oryginału ↗
Jabłonie i grusze w leśnym „Lesinym sadzie”
Слово Просвіти, №38 за 2021 рік
Na Wołyniu z sukcesem odbył się XX Międzynarodowy Festiwal Literacko-Artystyczny „Pieśń lasu”. Odbywał się on w Łucku oraz w rejonie kowelskim. Podróż do uroczyska Neczymne, które zainspirowało Łesię Ukrainkę do napisania dramatu-feerii „Pieśń lasu”, tradycyjnie odbywa się przy wsparciu Wołyńskiego Obwodowego Zarządu Leśnictwa i Łowiectwa oraz Przedsiębiorstwa Państwowego „Kowelskie Gospodarstwo Leśne”. Serhij CYURYC, Łuck. W uroczysku gości witali leśniczy Skulińskiego leśnictwa PP „Kowelskie Gospodarstwo Leśne” Łeonid Łysyuk, kierowniczka Kołodzieńskiego Muzeum Literacko-Memoriałowego Łesi Ukrainki Olha Bojko oraz kierowniczka Skulińskiego Uczniowskiego Leśnictwa Switłana Sawczenko wraz ze swoimi wychowankami. Przy dźwiękach sopiłek goście wyruszyli Lesiną ścieżką do jeziora Neczymne. Po drodze czytali wiersze, słuchali opowieści pracownicy naukowej muzeum „Pieśni lasu” Oksany Bojarchuk o podróżach Kosaczów do Skulina, a leśniczy, lub jak nazwali go poeci, „współczesny wujek Łew”, opowiadał o tajemnicach skulińskich lasów i jeziora Neczymne. A później, po odwiedzeniu muzeum „Pieśni lasu”, pod jego kierownictwem znani pisarze wraz z uczniami szkolnego leśnictwa posadzili jabłonie i grusze w symbolicznym „Lesinym sadzie”, gdzie rośnie już „Lesina grusza”, którą z sadzonek pobranych ze 120-letniej gruszy Izydory w sadzie Kosaczów z Kołodziejna wyhodował współzałożyciel czasopisma-katalogu „Sonce-Sad” Ostap Romanowycz Mychac. Improwizowana biesiada poetycka odbyła się w leśnym obejściu współczesnego wujka Łewa – na polanie pośród „poszramowanych” przez błyskawice dębów, malowniczych brzóz, olch, sosen i świerków. Jak za czasów wizyt Łesi, potomek skulińczyków i duchowy kontynuator tradycji wujka Łewa okazał się ciekawym gawędziarzem, znawcą miejscowych zwyczajów i tradycji, wielkim opiekunem pojezierza leśnego i pamięci o wizytach rodziny Kosaczów oraz już wielu pokoleń ukraińskich i zagranicznych pisarzy w tym niezwykłym miejscu „leśnej siły”. O Neczymnym napisano wiele utworów poetyckich i prozatorskich. Swego czasu pracował tu wybitny ukraiński pisarz Wiktor Łazaruk, który stworzył błyskotliwy poemat „Neczymne”. Zachował się tu prastary dąb, pod którym mała Łesia słuchała gry miejscowego sopiłkarza, wyrosły już także imienne dęby Maksyma Rylskiego, Kos-Anatolskiego, Petra Macha, Rostysława Bratunia, przyjęło się kilka dębów posadzonych podczas poprzednich festiwalowych wizyt przez współczesne pokolenie pisarzy. Te odwiedziny stały się serdecznym akcentem Międzynarodowego Festiwalu, a obcowanie bezpośrednio z przyrodą tego kraju, która choć bardzo zmieniła się od czasów podróży Łesi, wciąż zachowała zapach dzikich ziół i lasu, grzybowe ścieżki i ptasie trele, miejscowe legendy i mity o niewidzialnych dla ludzkiego oka duchach leśnych i jeziornych, odkryło nie tylko „sekrety twórczego natchnienia Łesi”, ale także wezwało samych pisarzy do twórczości, za co wyrazili oni szczerą wdzięczność naczelnikowi Wołyńskiego Obwodowego Zarządu Leśnictwa i Łowiectwa Ołeksandrowi Kwatyrcie, dyrektorowi PP „Kowelskie Gospodarstwo Leśne” Wiktorowi Danylukowi oraz leśniczemu Skulińskiego leśnictwa Łeonidowi Łysyukowi. Tego samego dnia uczestnicy Międzynarodowego Festiwalu odwiedzili Kołodzieńskie Muzeum Literacko-Memoriałowe Łesi Ukrainki, wysłuchali błyskotliwej opowieści przewodnickiej o życiu i twórczości Łesi Ukrainki oraz jej utalentowanego rodzeństwa, ojca i matki z ust pracownicy naukowej muzeum Marii Chaszuk, zobaczyli jeszcze starą gruszę Izydory, skosztowali jabłek i śliwek z sadu rodzinnego obejścia Kosaczów, pospacerowali po parku leśnym do stawu, gdzie swego czasu, jak mówią, nawet Iwan Franko łowił ryby. A w Bibliotece Publicznej w Kowlu odbyły się czytania literackie „Słowo – jak stal”. Międzynarodowy festiwal trwał pięć dni. Rozpoczął się w „Lesinej świetlicy” starego Łucka spotkaniem literacko-muzycznym „Poetyckie rozstaje” oraz obejrzeniem spektaklu „Pieśń lasu” w Wołyńskim Akademickim Obwodowym Teatrze Lalek. Następnie odbyło się uroczyste otwarcie festiwalu przy pomniku Łesi Ukrainki, występy pisarzy w bibliotekach, szkołach, kolegiach i na uniwersytetach Łucka. W tym roku, oprócz ukraińskich pisarzy z Wołynia, Rówieńszczyzny, Lwowszczyzny, Żytomierszczyzny, Kijowszczyzny, Winnicczyzny, Sumszczyzny, brali także udział przedstawiciele Polski, Bułgarii i Białorusi. Wśród nich – ukraiński literaturoznawca i polityk, dyrektor Instytutu Literatury imienia Tarasa Szewczenki NAN Ukrainy, prezes Międzynarodowego Stowarzyszenia Społecznego „Wołyńskie Bractwo”, przewodniczący Rady Nadzorczej Wołyńskiego Uniwersytetu Narodowego imienia Łesi Ukrainki, doktor nauk filologicznych Mykoła Żułynski (Kijów), literaturoznawca, pisarz, doktor nauk filologicznych, profesor Petro Biłous (Żytomierz), ukraińska poetka, laureatka nagród im. Łesi Ukrainki, Markijana Szaszkewycza, D. Nytczenki, Pawła Tyczyny, Iryny Wilde – Maria Ludkewycz (Lwów) oraz wielu, wielu innych działaczy ukraińskiej kultury. – Festiwal „Pieśń lasu” odbywa się na Wołyniu od 2001 roku – opowiada przewodnicząca obwodowej organizacji Narodowego Związku Pisarzy Ukrainy Olha Łasnyuk. – Został zapoczątkowany i jest prowadzony z inicjatywy Wołyńskiej Obwodowej Organizacji Narodowego Związku Pisarzy Ukrainy przy wsparciu departamentu kultury Rady Miejskiej Łucka, zarządu
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
