Strona · s. 7strona oryginału ↗
PIŁAWCE
Слово Просвіти, №39 за 2005 рік
21–23 września 1648 roku w pobliżu miasteczka Piławce (obecnie miasto Piława w obwodzie chmielnickim) dzielne wojsko hetmana Bohdana Chmielnickiego odniosło kolejne zwycięstwo nad wojskiem polskim. To wojsko polskie było ogromne — około 40 tysięcy żołnierzy i szlachty, a wraz ze służbą — około 90 tys. osób. Było dobrze uzbrojone i miało wielki tabor. Przeciwko Kozakom polska szlachta wystawiła trzech nowych wodzów — książąt Zasławskiego, Ostrogskiego i Koniecpolskiego. Chmielnicki z pogardą nazwał ich: „pierzyna, łacina, dziecko”, bo jeden był już stary i zbyt rozpieszczony, drugi — uczony, lecz do wojny niezdatny, a trzeciemu ledwie stuknęło 20 lat. Wojsko polskie nie miało jednego dowództwa, książęta nie potrafili utrzymać dyscypliny i porządku w nim. Panowie wyruszyli na wojnę, jak na zabawę: wozili ze sobą wozy pełne wszelkiego dobra i grozili, że rozpędzą Kozaków samymi nahajkami. Obóz kozacki rozłożył się pod Piławcami, a Kozacy stanęli na grobli przez Ikwę, dopływ rzeki Słucz. Właśnie o tę groblę rozpoczęła się walka. Polacy, nawet należycie nie umocniwszy swego obozu, rzucili się na Kozaków, którzy bronili grobli. Trzy dni trwała bitwa: to Polacy zdobywali groblę, to Kozacy znów ją odbijali. Doczekawszy się nadejścia wojska tatarskiego, Bohdan Chmielnicki 23 września wydał rozkaz do głównego natarcia. Puściwszy do ataku zaledwie trzy tysiące Tatarów, Chmielnicki wywabił główne siły polskiej jazdy. Nie mając wspólnego dowództwa, we własnym…
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
