Strona · s. 1strona oryginału ↗
JESIEŃ: PORA SIEWU I PRENUMERATY
Слово Просвіти, №39 за 2005 рік
REDAKCYJNA CODZIENNOŚĆ
W powietrzu czuć proch. I nie tylko dlatego, że stygnąca ziemia potrzebuje całodobowego deszczu, by ozimina siała się z nadzieją na dobre plony. Tak lekkomyślnie marzy się jednak o grzybowym deszczyku — zapominamy, że nie jesteśmy ptakami niebieskimi, do ciepłych krajów nie odlecimy; trzeba siać i żąć, dbając o chleb powszedni tu, na własnej ziemi. Polityczne bitwy w Ukrainie od dawna już przesłaniają w świadomości społecznej te podstawowe cykle codziennego biegu pracy, które trzymają naród przy sile, a w końcu — przy życiu. Spójrzmy na wiosnę: o siewie przypomniano sobie tylko jako o przyczynie odwołania wizyty premier Julii Tymoszenko w Moskwie. Podczas żniw półgłosem zaczęto mówić o narastającym systemowym kryzysie w gospodarce, a rząd tymczasem słodkim głosem namawiał chłopów, by nie sprzedawali zboża za tanio (najwyraźniej rządowi nie było wiadomo, że paliwo i sprzęt chłopi wynajmowali pod urodzaj). Dożynki zagrzmiały razem z hasłem „precz z plaży!” (i rzeczywiście — większość naszych czołowych przedstawicieli od dawna żyje, jakby w Acapulco —
na złote karty kredytowe organizują sobie maskarady i festiwale polityczne). A co dziś, gdy „narodowi z trypilskich zaporoży”, chleborobowi z dziada pradziada, czas siać ozimą żyto i pszenicę? Stolica i strefy przemysłowe zajmują się bojowymi igrzyskami tych, „którzy bardzo kochają Ukrainę”, a wyludnione wsie nasłuchują niewielodźwiękowego traktorowego warkotu — brakuje paliwa, brakuje nasion, a w końcu i traktorów, i siewników — nie ma ich w bród. Jestem pewna, że na jeden hektar ukraińskiej ziemi przypada ich znacznie mniej niż wodzów, hetmanów, wodzików i hetmaniątek. Właściwie wieś zawsze chętniej chodziła za pługiem i motyką niż za hetmanami i wodzami. Czy nie dlatego także dziś, gdy tak wiele mówi się o rozwoju demokratycznego społeczeństwa, gdy na przyszły rok ogłoszono już „rok ukraińskiej wsi”, jest oczywiste, że wieś dziś dla bogatych jest towarem, możliwością kupienia jak najwięcej ziemi, a dla biednych — wyhodowania ratunkowych ziemniaków na ojcowskich działkach. Samowystarczalność i majestat ziemi-matki i żywicielki nieodwracalnie zanika. Dlaczego redakcyjne troski o prenumeratę na rok 2006 wywołują we mnie tak odległe skojarzenia, zupełnie nieoczekiwane refleksje? Rzecz oczywiście nie tylko w chłopskich genach, nie w szczątkowych odczuciach chłopki w porze świętego dzieła: siać i zbierać. Od dawna nurtują mnie myśli o pewnej nierealności wydarzeń, które dzieją się w kraju: na co dzień rozpalają się polityczne skandale, jakby z gliny, rozpadają się wysokie autorytety, posłowie-przebieżcy, zapewne, sami już nie pamiętają, którą siłę polityczną reprezentują, partie zmieniają nazwy, zapożyczając te, które brzmią sympatyczniej, od swoich kolegów, dymisja rządu jest przez publiczność traktowana jak rozwód pary, która jeszcze wczoraj się kochała: „Ну как он мог ей изменить?..”, zaufanie lub brak zaufania do polityka opiera się nie na wynikach analiz, lecz na poziomie słownej przekonywalności i wymowy. A wszystko to razem wzięte wprawia kraj i jego obywateli w jakiś niekontrolowany wir, który wciąga w swój szalony lej młodych i starszych, chorych i zdrowych, bogatych i biednych...
Zakończenie na s. 3
s. 3 · strona oryginału ↗
PRZEDWYBORCZE MANEWRY Zakończenie. Początek na s. 1 Polityka — ponad wszystko! Ktoś powie, że to normalny stan kształtowania się społeczeństwa obywatelskiego, które za pomocą niedozowanej informacji pokonuje drogę do prawdziwej demokracji, samo wybiera swoich politycznych przywódców. Że drwienie z pomarańczowej symboliki — to niewinne zabawy młodzików, „prawo do posiadania prawa”. Że siedemdziesiąt pięć procent informacji w mediach, poświęconych wyłącznie życiu politycznemu kraju, — to wcielenie jawności, zasianej dwadzieścia lat temu, a przeklęte pytanie: „jesteś za białymi czy za czerwonymi?”, „za niebieskimi czy pomarańczowymi?” staje się wiecznym, ale za nim — tylko kolor, a nie człowiek. „Nieprzekupne” i „demokratyczne” źródła informacji, bijąc z portfeli oligarchów, są mniej wolne w swoich swobodach niż kieszonkowe partie, a politycy, którzy otrzymali władzę w wyniku woli narodu, dawno już nie rozpoznają na ulicy — pojedynczo! — swojego elektoratu. Jakkolwiek wyzywająco by to nie brzmiało, odnosi się wrażenie, że idee globalizmu przyszły na Ukrainę jako całkowite odczłowieczenie, kiedy — z bliska — władza już nie widzi ani oczu, ani rąk „małego Ukraińca”, a na dodatek codziennie go poniża, uczestnika narodowej rewolucji swoimi grami, podmieniając kolor flagi narodowej kolorami partii i bloków, które dążą do rewanżu w przyszłych wyborach. I w tym szalonym wirze, w tych prochowych, pyłowych burzach człowiek traci swoją zwykłą sprawę, swoje święte dzieło, które w wielu aspektach określa ludzkie przeznaczenie na ziemi. To znaczy, nauczyciel przestaje być nauczycielem. Lekarz nie chce jechać tam, gdzie najbardziej jest potrzebny starym i zniedołężniałym. Inżynier pospiesznie przekwalifikowuje się na prawnika, a uczony staje się menedżerem. Twórcy praw lobbują za obchodzącymi poprawkami do tych praw. Politycy i władza zapominają, że są sługami narodu i przede wszystkim powinni dbać o dobrobyt swojego narodu, o niepodległość swojego państwa, o to, że wszyscy oni przychodzą i odchodzą, a Ukraina — jest wieczna… Dziennikarz, bezsprzecznie, nie może być ortodoksyjny i konserwatywny. Ale wiara w Słowo, które jest początkiem i podstawą wszystkiego, musi być niezłomna. Naród — to język w całej jego pełni, przeszłości i przyszłości. Oczywiste jest też to, że niskonakładowe ukraińskojęzyczne wydanie w burzliwym gazetowym morzu, biorąc sobie za sztandar te kategorie, dzisiaj przypomina małą łódkę obok morskich liniowców, więc istnienie tygodnika „Proświty” — jest całkowicie złożone na jego zespół, kolegium redakcyjne oraz na Państwa, drodzy czytelnicy. I mimo wszystko mamy śmiałość oświadczyć — nasze wydanie jest unikalne. I ono musi żyć. Nasza reklama — to Wy, to Wasze zrozumienie i wsparcie, Wasze pragnienie rozpowszechniania „Słowa Proświty” — z rąk do rąk, z ust do ust. To, wreszcie, zrozumienie swojego proświtańskiego, ukraińskiego przeznaczenia, poczucie swojego świętego dzieła: trzymać ukraiński język, ukraińską historię, ukraińską kulturę w sile. To trudne, ale my nigdy nie wyrzekliśmy się ani swojej ukraińskości, ani swojego zawodowego przeznaczenia. Jesteśmy pewni swojego powołania, jesteśmy przekonani o wybraniu swojego czytelnika. I chcemy porównać swoich zwolenników, sympatyków i prenumeratorów do siewców oziminy: wytrzymać zimę i zebrać na nowy chleb. Bez nieurodzaju. Ci, którzy są z nami przez wiele lat, przekonali się: nie omijamy żadnych ostrych problemów w politycznym i społecznym obiegu teraźniejszości. Ale nigdy nie tracimy punktów odniesienia wiecznych, zasadniczych. Słowo — głową wszystkiego. Na tym stoimy, szukając porozumienia z ukraińskim czytelnikiem, wzywając go do dialogu. I — zawsze! — widząc jego twarz, pamiętając jego oczy. Lubow HOŁOTA REGIONY kontrolują „Krasnoarmijskwuhilla”, kopalnię im. Bażana (DHK „Makijiwwuhilla”), kopalnię „Rodynśka” (WO „Czerwonoarmijskwuhilla”), kopalnię „Chołodna bałka” (DHK „Makijiwwuhilla”), kopalnię „Piwniczna” (DHK „Makijiwwuhilla”), kopalnię „Komunist” (DHK „Żowtenwuhilla”), kopalnię „Krasnolymanśka”. Korporacja ISD kontroluje linię lotniczą „ISD-Awia”, Kramatorski kombinat cementowo-łupkowy „Puszka”, Instytut Badawczy Mechaniki Górniczej im. Fiodorowa, OAO „Uznaftahazbud” (na terytorium Uzbekistanu), OAO „Centralny kombinat górniczo-wzbogaceniowy”, 51% akcji ZAO „Stepnotechsierwis” (Tawryjski GZK), 25% OAO „Azowmasz”, OAO „Słowiański zakład ciężkiego maszynownictwa”, OAO „Śnieżnianśkchimmasz”, OAO „Starokramatorski zakład ciężkiego maszynownictwa”, OAO „Drużkiwski zakład maszynowy”, OAO „Kamjanśki zakład maszynowy”, zakład techniki ratownictwa górniczego „Horyzont”, a także, wspólnie z ZAO „ARS”, korporację „Ukrwuhlemasz” (sześć zakładów na Ukrainie i dwa rosyjskie przedsiębiorstwa). Tej grupie należy również Kamysz-Burunski kombinat rudy żelaza, szereg kombinatów rudy żelaza i manganu. ISD — to duży gazowy trader, który kupuje gaz w „Iterze”, w Turkmenistanie i Uzbekistanie. Uważa się, że Wiktor Janukowycz ma swój interes w „ISD”, jednak oficjalnych potwierdzeń tego nie ma. Anżelika ISIDINA, Wiktor HEWARIN, m. Donieck
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
