Strona · s. 16strona oryginału ↗
MYCHAJŁO IWASIUK: „WOŁODIA WYRAZIŁ DUSZĘ SWOJEGO POKOLENIA”
Слово Просвіти, №39 за 2005 рік
Założyciel: Ogólnoukraińskie Towarzystwo „Proświta” im. Tarasa Szewczenki Świadectwo rejestracji KW nr 4066 z 02.03.2000 r. Szef-redaktor Pawło MOWCZAN Redaktor naczelny Lubow HOŁOTA Kolegium redakcyjne Lubow HOŁOTA Jarema HOJAN Pawło MOWCZAN Anatolij POHRIBNYJ Ołeksandr PONOMARIW Iwan JUSZCZUK Zastępca redaktora naczelnego, dział tematyki społecznej Mykoła SKYBA 279-49-47 Zastępca redaktora naczelnego ds. produkcji Natalija SKRYNNYK 278-01-30 (tel/faks) Sekretarz odpowiedzialny Iryna SZEWCZUK 278-63-69 Dział języka Ołeksandra TKACZ 270-55-57 Dział kultury Ulana HLIBCZUK 270-55-57 Korespondent specjalny Radmiła KORŻ 279-39-55 Redaktor literacki Tamara MART 279-49-47 Dział korekty Tetiana MYCHAJŁENKO Iryna STELMACH 278-63-69 Skład komputerowy Iryna SZEWCZUK Ołeh BESSKYJ 278-63-69 Adres redakcji: ul. Chreszczatyk, 10-B, m. Kijów, 01001 E-mail: slovo_prosvity@ukr.net http://slovo.prosvita.com.ua Indeks gazety „Słowo Proświty” — 30617 Wydrukowano z gotowych form fotograficznych w kombinacie „Presa Ukrajiny” w środę. Zam. nr 3301239 Nakład ogólny — 40000 Korespondencja z czytelnikami — tylko na łamach gazety. Odpowiedzialność za wiarygodność informacji ponoszą autorzy. Redakcja zastrzega sobie prawo do redagowania i skracania tekstów. Przy korzystaniu z naszych publikacji powołanie się na „Słowo Proświty” jest obowiązkowe. Cena prenumeraty, uwzględniając usługi pocztowe: na miesiąc — 3,29 hrywny, na 3 miesiące — 9,59 hrywny. Trzydzieści pięć lat temu, 13 września w niedzielę o godzinie 13:00, w telewizji republikańskiej z Czerniowiec w transmisji na żywo nadawano program muzyczny „Kamerton dobrego nastroju”. Tego dnia Ukraina po raz pierwszy usłyszała „Czerwoną rutę”. Wtedy na Placu Teatralnym w Czerniowcach śpiewali młodzi Wołodymyr Iwasiuk i Ołena Kuzniecowa. A zaczęło się wszystko jeszcze w 1969 roku, kiedy przebywając na ekspedycji folklorystycznej we wsi Roztoky w rejonie putylskim obwodu czerniowieckiego, Wołodia usłyszał od miejscowych chłopów-Hucułów legendę o tym tajemniczym kwiecie: „Zielony kolor ruty, który obficie pokrywał górskie połoniny, zazwyczaj zakwita żółtym kwiatem. Ale zdarza się, choć bardzo rzadko, że zakwita czerwonym. Dziewczynie, której uda się znaleźć i zerwać ten czarowny płatek, przypada szczęście, by rozkwitnąć samą i swoją urodą oczarować ukochanego chłopca”. Pod wrażeniem oryginalnego piękna ludowej opowieści narodziły się u niego najpierw wiersze, a potem absolutnie oryginalna, nowatorska melodia piosenki. Łewko Dutkiwski, artysta ludowy Ukrainy: — W sierpniu 1970 roku podczas naszego koncertu w Czerniowcach w Domu Kultury instytutu medycznego Iwasiuk zagrał mi na pianinie dwie swoje nowe piosenki — „Wodohraj” i „Czerwoną rutę”. Już przy pierwszym przesłuchaniu piosenki zachwyciły swoją niezwykłą, wyrazistą melodyjnością. Od razu włączyliśmy je do swojego repertuaru i poradziliśmy Wołodii pokazać piosenki w redakcji muzycznej telewizji obwodowej. Redaktorom muzycznym piosenki również się spodobały i młodemu kompozytorowi zaproponowano nagranie ich w studiu. W tym celu Wołodia zaprosił muzyków popularnego w mieście zespołu instrumentalnego „Karpaty” pod kierownictwem Wałerija Hromcewa oraz młodą piosenkarkę estradową Ołenę Kuzniecową. Ołena Kuzniecowa, pedagog: — W tamtym czasie znałam go już prawie rok. Choć byliśmy rówieśnikami, miałam już dość znaczące doświadczenie pracy na profesjonalnej scenie, przepracowawszy ponad półtora roku jako solistka w zespole jazzowym „Bukowyna” Filharmonii Czerniowieckiej, którym kierował znany muzyk J. Smilianski. Występy gościnne naszego zespołu odbywały się nie tylko w miastach Ukrainy, ale i daleko poza jej granicami. Biorąc pod uwagę moje doświadczenie, Wołodia dzielił się ze mną twórczymi zamysłami niektórych piosenek, w tym „Wodohraju” i „Czerwonej ruty”. Dlatego nie dziwi, że to właśnie mnie zaprosił do pierwszego wykonania w telewizji. Pracowało się ciężko. Złożona melodyka jego piosenek wymagała od nas wszystkich maksymalnego skupienia i koncentracji. Zrobiono 12 dubli, zanim uzyskano należyte brzmienie nagrania. 13 września 1970 roku audycja „Kamerton dobrego nastroju”, w której wraz z innymi wykonawcami zabrzmiały zaśpiewane przez nas z Wołodią piosenki, została pokazana w telewizji republikańskiej. W swoich wspomnieniach Nazarij Jaremczuk tak pisze o tamtym dniu: „Po trzeciej parze na uniwersytecie odwołują mnie na Plac Teatralny, gdzie przygotowywano audycję „Kamerton dobrego nastroju”. Na ulicy panował pogodny jesienny dzień, dzień, w którym ludzie po raz pierwszy usłyszeli w wykonaniu Wołodii „Czerwoną rutę” i „Wodohraj”. Do samego placu nie dało się przejść. Jej
Moskwy na nagranie piosenki „Czerwona ruta” w finale „Piosenki-1971”. Wołodia wykonał ją razem z Wasylem Zinkewyczem i Nazarijem Jaremczukiem. Jestem dumna, że razem z Wołodią nadałam temu pieśniarskiemu arcydziełu twórczych skrzydeł. Nazarij Jaremczuk, artysta ludowy Ukrainy: — Za pierwszych wykonawców „Czerwonej ruty” krytycy, muzykologowie i zwykli wielbiciele sztuki estradowej uważają mnie i Wasyla Zinkewycza. To twierdzenie zaczęło krążyć między ludźmi za lekką ręką samego Wołodymyra Iwasjuka, który zawsze życzył popularności swoim kolegom i przyjaciołom, ale palma pierwszeństwa należy się nie nam, a samemu autorowi popularnego utworu. Kompozytor i poeta Wołodymyr Iwasjuk sam posiadał wspaniały pod względem barwy i piękna głos, który uskrzydlił „Czerwoną rutę” z podestów Czerniowieckiego studia telewizyjnego. Ten wariant właśnie należy uważać za oryginał. Nasz jest po prostu znany szerszemu ogółowi słuchaczy. Swego czasu piosenka na tle spadającej bystrej wody spod Huka, wodospadu obok Kosowa w Karpatach, obiegła ekrany Ukrainy i na długo zawładnęła sercami ludzi. Niby niepostrzeżenie, ale pewnie i mocno wschodziła jego gwiazda. Szkoda tylko, że była ona sierpniowa, krótkotrwała w życiodajne światło. Jednak na nieboskłonie twórczości pozostawiła ona niegasnący świat. Gwiazda ta płonęła tylko dla ludzi. Po „Kamertonie dobrego nastroju” drugie życie „Czerwonej rucie” dał film o tym samym tytule w reżyserii Romana Ołeksiwa. To swoiste otoczyły setki ludzi. Z okien instytutu medycznego, gdzie w tamtym czasie uczył się Wołodia, wyglądali studenci. Słońce jaśniało w promieniach babiego lata, nad Czerniowcami rozbrzmiewały jego piosenki, a on siedział na ławce pod drzewami i rozmawiał z dziewczyną. Dla kamer był nieosiągalny. Uwaga operatorów koncentrowała się na bezpośrednich uczestnikach programu, na Sofii Rotaru, powiedzmy. Śpiewała piosenkę „Walentyna”. Śpiewała natchnienie, zachwycająco. I nie podejrzewając, że jej dalszy wzlot będzie ściśle związany właśnie z imieniem Wołodymyra Iwasjuka. W „Kamertonie...” śpiewałem „Młodość świerków, niczym niezrównany świat piękna...”. Przez kamerę nieśliśmy widzom świat nie tylko piękna, ale i swoich uczuć oraz marzeń. Wielu z improwizowanych podestów programu „Kamerton dobrego nastroju” wypatrywało swoją przyszłość. Niejeden wiązał ją z człowiekiem, który wciąż siedział na ławce pod świerkami. 13 września 1970 roku — to dzień narodzin nie tylko „Czerwonej ruty”, ale i „Wodohraju”. Lecz oto co dziwne, piosenki zabrzmiały jednocześnie, a uznanie ich przez ludzi było różne. „Czerwona ruta” od razu przyćmiła nie tylko „Wodohraj”, ale i piosenki, które zabrzmiały wtedy w programie. Ołena Kuzniecowa: — Po pewnym czasie razem ze „Smericzką” wykonywałam „Czerwoną rutę” w finałowej części popularnego programu Telewizji Centralnej „Halo, szukamy talentów”, który nagrywano w pomieszczeniu pięknego Marmurowego Sali Czerniowieckiego Uniwersytetu. I słuchacze na sali, już znając piosenkę, śpiewali ją razem z nami. Niestety, nie mogłam pojechać do
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
