Strona · s. 5strona oryginału ↗
MUSIMY STAĆ SIĘ NARODEM WIELKOMOCARSTWOWYM
Слово Просвіти, №39 за 2007 рік
Ciąg dalszy. Początek w nr 38 z 2007 r. Andrij ILLJENKO NOWY NACJONALIZM Nowy ukraiński nacjonalizm powinien stać się zasadniczo nową jednością ideologiczną, a mianowicie państwowym nacjonalizmem integralnym XXI wieku. Droga takiej przemiany nie będzie łatwa, ale bez jej przejścia nie sposób mówić o jakiejkolwiek perspektywie. Zasady nowego ukraińskiego nacjonalizmu: Autorytaryzm — zasada budowy państwa i wszystkich innych instytucji społecznych. Po pierwsze, przejawia się on w stworzeniu przejrzystego hierarchicznego systemu zarządzania, gdzie kierownik ponosi osobistą odpowiedzialność za wszystkie swoje decyzje. To znaczy, że zakres władzy musi być równy zakresowi odpowiedzialności za nią. Po drugie, autorytaryzm zakłada demontaż zbankrutowanego i nieefektywnego systemu demokracji politycznej, który nie wzmacnia siły narodu, a wręcz przeciwnie, sprzyja jego degradacji. Mącąc ludziom w głowach iluzją walki politycznej, demokracja w rzeczywistości jest przykrywką systemu, w którym warstwę rządzącą tworzą szubrawcy, wyrzutki, pachołki i degeneraci, fizyczne i moralne potwory, dbające jedynie o osobiste wzbogacenie. Dlatego, kierując się zasadą autorytaryzmu, będziemy mogli wreszcie zmienić ten haniebny stan, doprowadzając do władzy prawdziwą elitę narodową — moralnie dojrzałych synów i córki swojego narodu. Tylko taka elita jest zdolna wyprowadzić nas z totalnego kryzysu. Żadna demokracja jako rządy najgorszych nigdy nie będzie do tego zdolna. Dalsza „walka” partii politycznych, które w rzeczywistości są kantorami obsługującymi interesy oligarchów i placówką dla najbardziej bezpryncypialnych karierowiczów, będzie jeszcze bardziej pogarszać sytuację, niszcząc nasz naród. Walka polityczna wewnątrz narodu jest niedopuszczalna. Partie polityczne należy zlikwidować. Zasadę reprezentacji politycznej poprzez partie polityczne należy zastąpić zasadą reprezentacji zawodowej wszystkich warstw narodu. Jakiekolwiek życie polityczne poza państwem jest niemożliwe. Wielkomocarstwowość oznacza budowę nie po prostu państwa, a potężnej, wielkiej Ukrainy, bo jeśli Ukraina nie stanie się wielka, w ogóle jej nie będzie. Współczesna epoka stawia przed nami nowe warunki. Era państw narodowych w tradycyjnym rozumieniu tego słowa ostatecznie się kończy. Nadchodzi epoka regionalnych centrów siły, których będzie niewiele, ale wokół nich koncentrować się będzie cała potęga polityczna i gospodarcza. Te państwa narodowe, którym skala nie pozwala być potężnymi centrami wpływu, w nowych warunkach wielobiegunowego świata po prostu nie będą w stanie stać się globalnymi graczami i w najlepszym razie będą zmuszone przyłączać się do już istniejących. Te zasadniczo nowe warunki nie mogą nie dotknąć również nacjonalizmu, zmuszając go do istotnej przebudowy. Dlatego nie ma co liczyć na sukces, jeśli nadal będziemy stać na pozycjach ideologicznych przedprzedniego stulecia i uparcie ignorować to, co dzieje się wokół. Musimy przypomnieć sobie swoje ambicje wielkomocarstwowe: nie jesteśmy narodem-cierpiętnikiem (właśnie tak próbują przedstawiać nas niektórzy nacjonal-mazochiści), a potężnym narodem-zwycięzcą. Dlatego przypomnijmy sobie tę tradycję, która dawała nam siłę bycia zwycięzcami wśród narodów. Tę tradycję umownie nazwiemy staroukraińską. Tylko czerpiąc z tego źródła, ukraińska idea mogła napełniać się realną treścią i tworzyć zdumiewające formy życia: największe państwo średniowiecza Ruś Kijowska, unikalny fenomen ukraińskiego kozactwa — wszystko to ma bezpośredni związek z tą tradycją. Właśnie dlatego Imperium Rosyjskie uzurpuje sobie prawo do tego życiodajnego źródła. Realia geopolityczne zmuszają nas do bycia wielkim państwem. Wielka równinna przestrzeń od Uralu do Karpat i od Morza Czarnego do Bałtyckiego zakłada dominujące centrum, które jest jednym z globalnych centrów siły. W różnych okresach historycznych na tej Wielkiej przestrzeni istniały różne centra państwowe: Ruś Kijowska, Złota Orda, Wielkie Księstwo Litewskie, Rzeczpospolita, Imperium Rosyjskie, ZSRR. Są to państwa różnej natury z różnymi etnosami-dominatorami, ale łączy je to, że były jednymi z najpotężniejszych państw swoich czasów i ich potęga nie ograniczała się do tej wielkiej równiny. Sama natura Wielkiej przestrzeni jest taka, że jednocześnie nie może na niej istnieć kilka równorzędnych centrów siły. Zawsze będzie dominować jedno centrum, pytanie tylko w tym, gdzie ono jest — w Moskwie, Warszawie czy Kijowie. Musimy wreszcie przełamać kompleks niższości i pełnym głosem ogłosić swoje ambicje wielkomocarstwowe, rozpoczynając walkę o prawo bycia metropolią pod sztandarem tysiącletniej tradycji państwowej. Musimy przestać zachowywać się jak upokorzona mniejszość narodowa, zatroskana ochroną swoich praw kulturowo-językowych. Musimy rozwinąć wielkomocarstwowość na podstawie swojej kultury jako źródła rozwoju całej cywilizacji. Przekształcimy się w centrum przyciągania nie tylko Europy Wschodniej (która obecnie jeszcze jest zdolna, w odróżnieniu od Zachodniej, stać się centrum Europejskiego odrodzenia), ale i całego kontynentu, który już agonizuje od utraty własnego puli genowej i oblicza kulturowego. Forma przyszłego państwa Ukraińskiego, oczywiście, będzie całkowicie nowa. Będzie to coś w rodzaju nadpaństwa-cywilizacji, podstawa potęgi której opierać się będzie na charakterze informacji, którą będzie produkować. Polityka zachowania i pomnażania narodowej puli genowej ma dwa aspekty. Po pierwsze, to jasna świadomość katastrofalnego stanu rasy europeidalnej, przeciwko której trwa planowa wojna na wyniszczenie. Ponieważ naród ukraiński jest jej organiczną częścią, to los rasy jest również naszym losem. Nie ma co liczyć, że kiedy cała Europa
przekształci się w substrat semicko-negroidalno-mongoloidalny, to nasz los może być inny. Po drugie, ponieważ naród ukraiński jest narodem-asymilatorem, musimy jasno określić, kto może być zasymilowany, a kto nie. Oczywiście powinniśmy asymilować tylko przedstawicieli rasy europeidalnej, ponieważ mieszanie międzyrasowe doprowadzi do zniszczenia naszego puli genowej. Pojęcia państwa i narodu muszą się pokrywać. Naród to homogeniczna wspólnota, która opiera się na podstawie biologicznej — rasie oraz cechach kulturowych, językowych i mentalnych, które wyróżniają go spośród innych narodów tej rasy. W związku z tym nie może być mowy o żadnych „mniejszościach narodowych” w ramach jednolitego narodu-państwa. Przezwyciężenie katastrofy demograficznej i odnowienie puli genowej naszego narodu — oto pierwszoplanowe zadanie ukraińskiego nacjonalizmu. W państwie ukraińskim normą powinny być rodziny z trojgiem–pięciorgiem dzieci. Polityka dziecięca i młodzieżowa powinna stać się strategicznym kierunkiem polityki państwowej. Antyoligarchizm to uświadomienie sobie konieczności demontażu systemu gospodarczego oligarchicznego kapitalizmu, który istnieje w powiązaniu z systemem politycznym demokracji parlamentarnej. Wszystkie zasoby naszego kraju znajdują się pod kontrolą garstki handlarzy nieukraińskiego pochodzenia, którzy pasożytując na ciele naszego narodu, czerpią swoje nadzyski. Jednocześnie, dla przykrycia takiego stanu rzeczy i mydlenia oczu naszemu narodowi, stworzyli oni parawan, który nazywają demokracją. Przekształciwszy się w zamkniętą kastę, polityczna i gospodarcza pseudoelita, która w absolutnej większości składa się z degeneratów, podzieliła się na partie, które rzekomo prowadzą między sobą walkę. W rzeczywistości jednak wszystkie one to jedna kloaka, która istnieje za te same pieniądze i której jedynym celem życia jest otrzymywanie jeszcze większej ilości pieniędzy do swoich kieszeni. System oligarchiczny prowadzi do sytuacji, w której państwem, jego narodem i bogactwem narodowym zarządzają antyukraińskie wyrzutki, które traktują nas jedynie jako żer, z którego można wysysać zasoby. System pasożytnictwa należy zmienić. Musimy stworzyć nadpotężne państwo, które będzie kontrolować strategiczne gałęzie gospodarki, połączone w syndykaty produkcyjne, gdzie zostanie osiągnięty kompromis między prywatnymi pracodawcami, pracownikami a państwem. Tylko gospodarczo potężne państwo, wspierane przez swój naród, będzie w stanie przeprowadzić masową nacjonalizację zagrabionego mienia, zniszczyć system oligarchiczny i uwolnić się od dyktatu korporacji transnarodowych. Budowa nowego ładu społecznego powinna opierać się na aryjskich zasadach ustroju społecznego, czyli podziale społeczeństwa nie na wrogie klasy, lecz na produktywne warstwy społeczne: producentów wartości duchowych, zarządców i wojskowych, urzędników państwowych oraz producentów wartości materialnych. Każda z tych warstw, przynależność do których zależałaby od osobistych cech człowieka, pełniłaby swoją, nie mniej ważną niż inne, funkcję. Tylko taki ład
Szkolenie młodych patriotów
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
