Strona · s. 6strona oryginału ↗
«NIE MA GORSZEJ POKUTY, JAK W RODZINNYM KRAJU NOSIĆ PĘTA»
Слово Просвіти, №39 за 2007 рік
Wiktor KOSTIUCZENKO, pisarz, Kijów
Postulat oddzielenia biznesu od władzy jest słuszny. Niestety, nie został zrealizowany. I stało się nieprzewidziane: worki z pieniędzmi tych kosmopolitycznych garstek podporządkowały sobie Konstytucję. I w ten sposób pozbawiły władzę woli, skuteczności, inicjatywy, narodowego budowania państwa. Nastał dyktat kapitału. Powstała fantastyczna przepaść między dochodami bogatych i biednych, między władzą a narodem. Jeśli minister „ssie” z rury naftowej i za rok otrzymuje 8 mln hrywien dochodu, a miliony ludzi klepią biedę, to po co taki minister? Jeśli Gabinet Ministrów nie odbiera mu rury i nie zwraca jej do budżetu państwa, to co to za Gabinet Ministrów? I jak w ogóle ocenia się pracę człowieka? Za rozum, umiejętne ręce, inicjatywę zawodową, talent? Jeden zagarnia łopatą, a drugiemu nawet do łyżki nie wpada. Pozamykano fabryki i zakłady, zrujnowano kołchozy. Stworzono na pokaz centra zatrudnienia dla bezrobotnych, wypłacają im dla wsparcia jakieś grosze, z góry wiedząc, że ani dziś, ani jutro, ani za dziesięć lat nie ruszą rozgrabione przy przyzwoleniu państwa przedsiębiorstwa, nie zakręcą się fabryczne maszyny, nie odrodzi się duch tworzenia w laboratoriach naukowych… Słychać już, że dziś bezrobocie to normalne zjawisko we współczesnym świecie. Tak, rzeczywiście, istnieje ono i w Niemczech, i we Włoszech, i w innych krajach. Tylko ich bezrobocie i nasze ukraińskie to różne rzeczy. Tam państwa wraz ze związkami zawodowymi podejmują środki w celu normalizacji życia bezrobotnego, nie doprowadzają go do lumpenizacji. Komunista-reformator Kuczma rozwalił wieś. Takiej ruiny nie znała ona ani w czasach pańszczyzny, ani za czasów reorganizacji stołypińskiej, ani w czasach przymusowej kolektywizacji. Programując niszczenie kołchozów, reformatorzy nie wzięli pod uwagę tego, że wyrzucają na ulicę tysiące wieśniaków, którzy jeszcze niedawno napełniali państwowy spichlerz zbożem i którym teraz nie ma gdzie zarobić hrywny na przeżycie… Świecą dziś „żebrami” albo „odzywają się” resztkami fundamentów zrujnowane stajnie, chlewnie, cielętniki, obory, obozy mechanizatorów. Iluzja, że wieśniacy z udziałami staną się farmerami, pękła jak bańka mydlana. Zresztą kto bez małego sprzętu, z samymi łopatami i motykami będzie farmerował? Stoją ich nadziały w chwastach, a kto oddał w dzierżawę, ten jest i bez ziemi, i bez pieniędzy. Reforma podcięła wieś — ona się demoralizuje. Zamykane są szkoły, kluby, punkty felczerskie, biblioteki. Pustka. Wieś gubi swoje intelektualne i moralne podstawy, ulega denacjonalizacji. Gnębi brak perspektyw… Jak widzimy, „tworzenie nowego społeczeństwa” nie odznacza się ani postępowością, ani nowością. Wydobyto ze schowków stare, zakurzone pęta i narzucono na ludzi — wróciło to, co dawno temu było i przeciwko czemu lud pracujący powstawał. To powinno być w polu uwagi państwa. Lecz teraz nawet te „dziesięć kroków do ludzi”, które zostały ogłoszone w wyścigu wyborczym przez Prezydenta Juszczenkę, zostały zapomniane. Kroczą tylko do oligarchów i biznesmenów… W siedemnastym roku niepodległości nie ma nawet śladu planu budowy państwa Ukraina. Budują ją żywiołowo ci, którym należałoby zabronić nawet zbliżać się do takiej sprawy. Partia Regionów — partia kapitału, z wszystkiego widać, buduje coś na wzór Małorosji z politycznym, gospodarczym i kulturalno-oświatowym podporządkowaniem Moskwie. Ten model rozchodzi się z tym, który wiekami pielęgnował naród ukraiński i który tak mądrze i lakonicznie wyraził Szewczenko w poetyckim wersie — „w swoim domu swoja i prawda, i siła, i wola”. Tę linię „regionalów” popierają ukraińscy socjaliści i komuniści. Dziś socjaliści nie sprzeciwiają się własności prywatnej, przeciwnie, pogodzili się z tym, że u władzy powinni być bogacze, że wszystko powinno być sprywatyzowane. Socjalizm, który jest teraz propagowany, ma podwójne dno: flirtuje z prostym ludem, a służy kapitałowi. Wyraźnie objawiało się to ostatnio w Radzie Najwyższej. Przeważnie socjaliści kierowali wysiłki na to, by zjednoczyć deputowanych „jednomyślnością” wokół antynarodowych działań. W tym celu tworzono koalicję, w tym celu szukano dróg zwiększenia jej realnej liczebności do 300 osób, aby przyjmować antyukraińskie ustawy, aby dalej dzielić naród Ukrainy. Ogólnie wszystko robiono, aby Rada Najwyższa była posłusznym dodatkiem do Gabinetu Ministrów. Temu sprzyjała rozłamowa formuła — „nie wy, a my”, która brzmiała chórem i w pojedynkę w RN, na łamach prasy, w radiu i w telewizji. Czyż ta formuła jest obliczona na jedność? „Nie wy, a my”, — deklarują deputowani, deklarują ministrowie. „Nie wy, a my”, — deklarują z wściekłością na twarzach „paczany”, których przywieziono do Kijowa ze wschodnich obwodów dla konfrontacji. Coś podobnego mieliśmy, kiedy na początku XX wieku szli do władzy bolszewicy, wykrzykując: „Nie wy, a my!”. A czy nie lepiej byłoby uzbroić się w skuteczną w takich przypadkach logikę państwowej celowości: państwo ma problemy, chodźcie razem — Rada Najwyższa, Gabinet Ministrów, Prezydent — rozpatrzmy oto ten i ten. A tych problemów jest wiele i wymagają one niezwłocznego rozwiązania. To — korupcja, sądownictwo, sprawa emerytalna, bezrobocie, system podatkowy, prawa człowieka, oświata, nauka, wydawnictwa książkowe itd. Ideologia przeciwstawienia — „nie wy, a my” — wyrządza wielką szkodę zaufaniu narodu do władzy. Wiadomo, że zgoda dom buduje, a niezgoda rujnuje. Tak oto, na barkach narodowej demokracji do zarządzania państwem wjechało ugrupowanie socjalne małorosyjskiego wzorca z otwartym hołdowaniem imperialnej Rosji, z ograniczaniem wszystkiego, co ukraińskie w kulturze, oświacie, nauce, gospodarce, polityce. A niedawno zamigotała na ekranie telewizora jeszcze jedna siła z takim samym programem — „nie wy, a my”, nawet bardziej krzykliwym: „nie wy, a ja”. I tak młodzieńczo, dziarsko deklaruje: „Wracam do polityki, żeby pokonać nieład w państwie”. Powiedzcie, ta siła — niedawna uczestniczka nieładu w państwie — na kogo liczy? Tak, wciąż na te zacofane warstwy ludności, na które narzucono pęta bezprawia, nędzy i ucisku. Worki z pieniędzmi narzuciły pęta na Konstytucję i na prawo. Wijąc się pod ich ciężarem, państwo Ukraińskie nie zarządza budową narodową (duchową i materialną), nie wyrównuje „przegięć” w sferze socjalnej, nie dba o odtwarzanie narodu. Ono samo siebie zapewnia, że trzeba walczyć i z tym, i z tamtym. Trzeba. Ale nikt nigdzie i na żadnym poziomie nie walczy. Maskując się pod cienie struktur, centra konwersji, fałszywe firmy i firemki, traderów i rajderów, po Ukrainie grasuje rozbój i haracz. Szerzy się przemoc, okrucieństwo… Jak naród ma się bronić?.. „Ja nie chcę żyć lepiej od mojego narodu, ja nie mogę i nie chcę żyć i widzieć niszczenia, konania mojego narodu. Ja chcę podzielić jego los całkowicie, do dna i bez oglądania się”, — pisał w „Dzienniku” Ołeksandr Dowżenko.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
