Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 6strona oryginału ↗

Ciąg dalszy artykułu «PORA TWORZYĆ NARODOWE PAŃSTWO UKRAIŃSKIE!», s. 1

PORA TWORZYĆ NARODOWE PAŃSTWO UKRAIŃSKIE!

Слово Просвіти, №39 за 2007 рік

Zakończenie. Pocz. na s. 1. Ale „zbawcy narodu” albo rozważnie rozkładają ręce, konstatując „mamy to, co mamy”, albo szukają, z przyzwyczajenia, przyczyn poza sobą. Jest to i chimera „północnego sąsiada” (pamiętamy, jak w czasach radzieckich wszystko spisywano na wrogi kapitalistyczny Zachód), i straszak sabotażu (odrodzony z czasów „komunizmu wojennego” i stalinowskich represji), a także „wrogowie” z opozycji czy konkurencyjnej partii, szczególnie znienawidzonej, gdy znajduje się ona u władzy. Największe zagrożenie w ciągu ostatnich lat zaczęły stanowić „zdrada” i „zdrajcy”. To właśnie oni rzekomo są przyczyną wszystkich nieszczęść, które spotkały Ukrainę. Prawda jest taka, że normalny człowiek już oszalał od rozwiązywania rebusu, kto kogo zdradził. Czyżby bowiem ci, których rzekomo zdradzono, byli nieskazitelnymi aniołami, świętymi ascetami, którzy od urodzenia w pocie czoła pracują na rzecz biednych, cierpiących, oddając zarobione pieniądze na sieroty, inwalidów, na szpitale, edukację, pomoc bezrobotnym i inne liczne problemy? I czy można kogoś oskarżać o zdradę, kiedy samemu tyle razy zmieniało się kolor flag i suzerena, że straciło się poczucie rzeczywistości w ocenach własnej działalności? W szczególności zrozumienie tego, że nie ma się moralnego prawa sądzić, ponieważ samemu jest się takim samym i zaufania do ciebie już nie ma. Permanentna „walka” garstki polityków, w którą wciągnęli cały kraj, pokazała ich pustkę i niemoc. Przecież za tą „walką”, „zmaganiami” dawno zapomniano o konkretnych problemach ukraińskiego społeczeństwa: oszukanych wkładaczach, którzy nie mogą znaleźć ochrony swoich praw, zaniedbanym sektorze rolnym, wsi — kolebce i fundamencie naszego puli genowej i zdrowia narodu, edukacji i zasobach intelektualnych, które są gwarancją postępu państwa ukraińskiego i dobrobytu jednostki itd. Zachwyt sobą i PR-em własnej „historycznej roli”, którą rzekomo wypełnia ten czy inny „polityk”, doprowadził do utraty profesjonalizmu. Przecież ten, kto uważa się za polityka, powinien profesjonalnie wypełniać swój bezpośredni obowiązek — pracować, działać, walczyć o rozwiązanie problemów społeczeństwa, tworzyć, a nie zajmować się niekończącą się gadaniną, projektowaniem, szukając wrogów w niepohamowanym dążeniu do władzy, pocieszając wyborców utopijnymi i w większości niepotrzebnymi rzeczami. W szczególności wciągając naród w system obietnic, zapominając, że żyjemy w rynkowym, a więc ekonomicznym społeczeństwie, gdzie każdy powinien nie oczekiwać łaski od „dobrego cara”, a polegać tylko na swoich siłach, na sobie. A polityka powinna stwarzać ku temu niezbędne warunki. Tak jak w Związku Radzieckim naród pocieszano tym, że choć istnieje cały szereg braków i niedociągnięć, za to „nie ma wojny” i nad nami „spokojne niebo”, tak teraz głoszą abstrakcyjne „wartości duchowe”, „prawdziwy patriotyzm”, który jest wyższy od profesjonalizmu, powtarzają mit o „najbardziej pracowitym” lub „twórczym” narodzie. Ale naród, pozostając na tak niskim poziomie zabezpieczenia materialnego i socjalnego, rozmów o duchowości i innych metafizycznych rzeczach już nie przyjmuje. Czym, jeśli nie cynizmem, można nazwać wyznaczenie bardzo wysokich (według ukraińskich standardów) wynagrodzeń urzędnikom wysokiej rangi różnych gałęzi władzy, ich kolosalne zabezpieczenie materialne i przywileje? Przy czym takie, o jakich nie śniło się radzieckiej nomenklaturze. Ale oni pozostawiają sobie prawo do dalszego mówienia o „swojej walce” o „dobro i dobrobyt” tego samego narodu i wciąż z tymi samymi problemami. Czy nie dlatego wszyscy tak pragną zostać politykami, za wszelką cenę „przebić się” do władzy? Władza u nas to kolosalny przywilej, nawet jeśli zrezygnuje się z istniejących przywilejów i dotacji. Czyżby zniesienie immunitetu postawiło osobę sprawującą władzę pod kontrolą sądu czy jakiejś innej instancji? Kto w to uwierzy? Obietnice, które rozdaje się przed wyborami, powinny porażać przeciętną świadomość swoim rozmachem. Jeszcze jak: 15, 20, 50 tysięcy hrywien za urodzenie dziecka, nieoprocentowane kredyty na mieszkanie, bezpłatna medycyna i edukacja, godzinowa wysoka płaca itd. Jednak za tymi obietnicami kryje się ten sam cynizm: czy to dużo — 50 tysięcy hrywien przy obecnych cenach? W najlepszym przypadku cztery metry mieszkania, jeśli budować je według umiarkowanych stawek w „sypialnej” dzielnicy. Albo jedna lub półtorej setki ziemi gdzieś już daleko za Kijowem, bo w samej stolicy nawet metra kwadratowego się nie kupi. I jak długo można utrzymać dziecko za te pieniądze? A który z banków udzieli kredytu bez odsetek? Poraża jedno: jeśli tak cynicznie, bezczelnie kłamią przed wyborami, rozdając obietnice, to można się tylko domyślać, co naprawdę daje narodowi władza. Nie mniejszym cynizmem jest pozbawienie ludzi możliwości wyboru. Wszystko jest: Centralna Komisja Wyborcza, odpowiednie ustawy, siły polityczne, agitacja wyborcza i walka, ale wybrać tego, kto ci się podoba, jest niemożliwe. Trzeba głosować na partię lub blok, w którym, obok poszczególnych osobistości, jest mnóstwo bezimiennych, zdepersonalizowanych statystów cudzej woli, którzy rozumieją działalność parlamentarną jako możliwość „załatwienia” swoich spraw. Doprowadziło to do dyskredytacji parlamentu. Czym jeszcze, jeśli nie cynizmem, można nazwać fakt przychodzenia do bloków parlamentarnych dzieci, siostrzeńców, kumów, przyjaciół, swatów, rodziców itd.? Przy czym osoby u władzy dziwią się wyrzutom wobec siebie: jak to, dynastia górnicza jest możliwa, a polityczna — nie? Oburza takie cyniczne dążenie do władzy, w imię którego rozkręca się totalna walka. Od razu przypomina się leninowskie założenie, że w polityce ważne jest znalezienie głównego ogniwa, chwytając za które można wyciągnąć cały łańcuch. Takim ogniwem w jego planie było stworzenie „organizacji zawodowych rewolucjonistów”. Tak samo jest u nas: „bojownicy o władzę” działają jak zawodowi politycy, którzy tylko oni mają prawo do władzy. Ale oto problem: ci „zawodowi politycy” są bardzo podobni nie tylko do „zawodowych rewolucjonistów”, ale także do „zawodowych bandytów”, „zawodowych łajdaków”. Inaczej jak wyjaśnić niekończące się sądowe, majdanowe, otwarte i zamknięte „rozprawy” w sprawie podziału władzy? Rzecz w tym, że ta grupa ludzi w swojej pewności siebie pozbawiła 46-milionowy kraj spokojnego, twórczego, aktywnego życia, zmuszając do zajmowania się ich problemami i wierzenia w ich wybraniectwo. W rezultacie kraj znajduje się w ciągłym irracjonalnym wymiarze, który pozbawia nas racjonalnego europejskiego życia. Przypomnijmy, że przy wszystkich swoich pretensjach do absolutnej wolności i prawa do dawania rekomendacji, jak żyć, kiniści (cynicy) nie oparli się nurtom intelektualnym, które stworzyły kulturę, gospodarkę, prawo. Wszystkie te wartości, dzięki którym żyje współczesna cywilizowana ludzkość. Zatem nadszedł czas nowych sił politycznych — kreatywnych, aktywnych w swoim dążeniu do tworzenia nowego, narodowego Państwa Ukraińskiego.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn