Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 8strona oryginału ↗

UKRAINIEC, KTÓRY NIE CHCIAŁ ZOSTAĆ MAŁOROSJANINEM

Слово Просвіти, №39 за 2007 рік

Imię Serhija Melnyczuka, do niedawna studenta wydziału dziennikarstwa z Ługańska, a obecnie prywatnego przedsiębiorcy, który w sądach stara się obronić swoje prawo do nauki w języku ukraińskim – państwowym języku niepodległego państwa Ukraina – na ojczystej ukraińskiej ziemi, znane jest już na całym świecie. Tylko w rodzinnym Ługańsku nie mogą zrozumieć, dlaczego ten młody człowiek nie chciał, jak wszyscy, studiować we Wschodniosłowiańskim Narodowym Uniwersytecie im. W. Dala i sądzi się z macierzystą uczelnią. I za co – za prawo do słyszenia na wykładach języka ukraińskiego z ust wykładowców, opracowywania ukraińskich podręczników, komunikowania się z wykładowcami w języku państwowym, a także korespondowania z urzędnikami uczelni. Czy jest w tym coś nienaturalnego? Niedawno pan Melnyczuk odwiedził Ogólnoukraińskie Towarzystwo „Proświta”, naszą redakcję. Proponujemy Państwa uwadze wywiad z tym odważnym człowiekiem. odpowiedź od prorektora ds. naukowo-pedagogicznych I. Buzko, której rektor zlecił rozpatrzenie mojej skargi z 9 stycznia 2006 roku. Niestety, w tej odpowiedzi nie potwierdzono naruszenia moich praw konstytucyjnych – rzekomo konflikt ten opierał się na emocjach. Dlatego musiałem zwrócić się do sądu. Nie będę opowiadał, jaka presja była na mnie wywierana, ile sił, nerwów i środków wydano. Ale nie poddawałem się. Aby mieć czas na przygotowanie się do rozpraw sądowych, postanowiłem wziąć urlop dziekański w celu ochrony moich praw konstytucyjnych. Odpowiedziano mi, że mogą udzielić „dziekanki” tylko ze względu na stan zdrowia. Nie chciałem pisać takiego wniosku. Dlatego zostałem skreślony z listy studentów uniwersytetu. Zwracałem się do sądu. Do prokuratury. Spotkałem się z deputowanym ludowym Ukrainy, obrońcą praw człowieka Łewkiem Łukjanenką i za jego pośrednictwem zwróciłem się do Prezydenta Ukrainy. – I co było dalej? – 6 listopada 2006 roku Żowtnewy Sąd Rejonowy m. Ługańska w składzie sędzi I. Czarkinej i przy sekretarzu S. Tymofiejewej rozpatrzył sprawę administracyjną z mojej skargi. Przesłuchani w sądzie świadkowie potwierdzili, że wykłady prowadzono w języku rosyjskim. Wskazane okoliczności potwierdzały kserokopie wyjaśnień starosty grupy oraz wykładowców. Sąd ustalił fakt naruszenia prawa powoda do otrzymania wyższego wykształcenia w państwowym języku ukraińskim i uznał za konieczne prowadzenie nauczania Melnyczuka S. A. zgodnie z obowiązującym prawem – w języku ukraińskim. Jeśli chodzi o odszkodowanie za straty moralne w wysokości 20 tys. hrywien, to „biorąc pod uwagę wymogi rozsądku i sprawiedliwości” (tak zaznaczono w dokumencie), sąd postanowił wypłacić mi tysiąc hrywien. – Czy usatysfakcjonował Pana taki wyrok sądu? – Wcale nie. Ponieważ nie można czytać wykładów i prowadzić zajęć praktycznych specjalnie dla jednego studenta. A gdyby nawet stworzono takie warunki, to jest to sprzeczne z artykułem 24 Konstytucji Ukrainy, gdzie mowa o równości wszystkich obywateli państwa w swoich prawach i wolnościach. Fakt, że obowiązujące ustawodawstwo dotyczące języka państwowego nauczania było stale naruszane, potwierdzają zeznania wykładowców w sądzie. W szczególności K. Filimonenko zaznaczył, że spośród 40 wykładowców na wydziale elektrotechniki tylko dwóch prowadzi wykłady po ukraińsku. W art. 8 Europejskiej Karty Języków Regionalnych lub Mniejszościowych zaznaczono: „...zapewnienie uniwersyteckiego lub innego wyższego wykształcenia w językach regionalnych lub językach mniejszości nie powinno szkodzić nauce języków urzędowych państwa”. Dostarczyłem sądowi następujące dokumenty: na 2006 rok w WNU im. W. Dala opłacono prenumeratę 134 czasopism na łączną kwotę 20256,47 hrywien. Prawie

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn