Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 9strona oryginału ↗

DZIAŁAJMY RAZEM: DOŁĄCZ!

Слово Просвіти, №39 за 2007 рік

Jewhen BUKET. Poważni ludzie biegają brzegiem zbiornika wodnego i rzucają jajkami… Próbują przecisnąć się przez „trującą pajęczynę”… Chodzą na nartach po asfalcie z zawiązanymi oczami. To wcale nie jest dom wariatów! To Druga Ukraińska Szkoła Liderów Organizacji Pozarządowych, która odbyła się na przedmieściach Warszawy w Jachrance. Szkołę zorganizowały Stowarzyszenie „Szkoła Liderów” (Polska) oraz organizacja społeczna „Europejski Dialog” (Ukraina) w ramach programu „Polska pomoc” (www.polskapomoc.gov.pl) Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej. Niekonwencjonalny program i podejście trenerów do nauczania stworzyły atmosferę współpracy zespołowej między 45 uczestnikami — liderami różnorodnych organizacji społecznych z różnych regionów Ukrainy. Przez siedem dni szkolenia uczestnicy zdążyli zaprezentować swoje organizacje i ich działalność, wymienić się doświadczeniami, poszerzyć zakres wiedzy. Interaktywne treningi rozwijały umiejętności, które przydadzą się liderowi w codziennej pracy: współpraca i podejmowanie decyzji w zespole, rozdzielanie ról grupowych, rozwiązywanie konfliktów, techniki komunikacyjne. Ćwiczenia, które na początku wydawały się niepoważnymi dziecięcymi zabawami, okazały się dość skuteczną metodą nastawienia na współpracę. Na przykład zadanie dla zespołu, by przejść określoną odległość za pomocą dwóch desek i sznura z zawiązanymi oczami — to dobry model zorganizowania do współpracy ludzi o różnym postrzeganiu świata i osobistych priorytetach. „Bardzo podobało mi się spotkanie z kreatywnymi ludźmi, którzy robią pożyteczne rzeczy w swoich wspólnotach: ich energia, uśmiechy, zapał — dzieli się wrażeniami uczestnik szkoły Jurij Tkaczuk, łącznik 33. kurenia UPU im. Ułasa Samczuka z Równego. — Niektórym uczestnikom przyszło przebyć znaczną odległość, aby znaleźć swoich współmyślicieli. Interesujące było również doświadczenie polskich kolegów, które pokazuje, że za małe „pieniądze” można robić wielkie rzeczy”. „Jestem pod wrażeniem zarówno samej szkoły, jak i stosunku Polaków do trzeciego sektora w ogóle — zaznacza przewodnicząca Ługańskiego Obwodowego Oddziału Stowarzyszenia Przewodniczek Ukrainy Alona Morozowa. — O niektórych zasadach działalności organizacji pozarządowych dowiedziałam się po raz pierwszy. Jestem pewna, że wspólnie z nowymi znajomymi będziemy mogli zrobić w naszym kraju bardzo wiele pożytecznych rzeczy”. „Możesz być czyimiś oczami”, „Możesz być czyimiś nogami” — plakaty z apelami o pomoc ludziom ze szczególnymi potrzebami znajdują szczere odzewy w sercach milionów Polaków. „Ci ludzie naprawdę nie otrzymują za swoją pracę żadnych pieniędzy. Pomaganie innym dla nich to wartość sama w sobie — tak mówi o życiowej filozofii polskich wolontariuszy Iryna Matijenko, koordynatorka Szkoły Liderów, Ukrainka, która uczy się i mieszka w Warszawie już kilka lat i ma doświadczenie w pracy wolontariackiej. Podczas pobytu w Polsce ukraińscy liderzy organizacji pozarządowych mieli co zapożyczyć od sąsiadów. Powiedzmy, unikalna jak na ukraińskie doświadczenie liczba — 6 milionów 600 tysięcy wolontariuszy pracuje w Polsce całkowicie bezpłatnie! Pomagają samotnym, niedołężnym oraz ludziom ze szczególnymi potrzebami. Innym pożytecznym doświadczeniem, które zdobyła ukraińska delegacja podczas wizyt w różnorodnych instytucjach państwowych i pozarządowych Warszawy, stało się zapoznanie z programem „Rodzić po ludzku”, który promuje europejskie podejście do jakości obsługi medycznej. Kobieta powinna rodzić dziecko w komfortowych warunkach — tak można zwięźle przekazać istotę programu. Chodzi nie tylko o opiekę nad położnicami, ale także o stan psychiczny, w jakim rodzi kobieta. Pierwsza akcja społeczna, która zwróciła uwagę na relacje „lekarz—pacjentka”, odbyła się w Polsce w 1994 roku. Wtedy w jednym z najbardziej autorytatywnych wydań krajowych — „Gazecie Wyborczej” wydrukowano ankietę, w której proponowano kobietom, które miały doświadczenie porodu, ocenę placówek medycznych za pomocą dwóch oznaczeń: te szpitale, gdzie do ciężarnych odnoszono się przyjaźnie, oznaczyć serduszkiem (im bardziej komfortowo kobieta czuła się — tym więcej serduszek); a usługi dodatkowe (na przykład możliwość obecności krewnych podczas porodu) — zaznaczyć gwiazdkami. Akcja miała ogromny rezonans. Napłynęło 40 tysięcy odpowiedzi czytelników gazety z oceną szpitali, w których rodzą kobiety. Zebrawszy wszystkie dane, gazeta wydała przewodnik, z którego każdy mógł dowiedzieć się o rankingu najbardziej i najmniej tolerancyjnych wobec pacjentek szpitali. Pod naciskiem opinii publicznej zaczęły się zmiany w jednej z najbardziej konserwatywnych branż. Akcja nie była jednorazowa. Monitoring placówek medycznych obsługujących położnice gazeta przeprowadzała także w zeszłym roku. I chociaż do tej pory w Polsce, tak jak u nas na Ukrainie, pacjenci jeszcze nie zawsze czują pełną ochronę swoich praw, tutaj są potężne organizacje społeczne, które prowadzą stałą kontrolę społeczną. Wiele polskich organizacji deklaruje niezależność od władzy politycznej jako prawdziwą wartość. Na przykład działacze społeczni „Centrum Dostępu do Informacji Publicznej” mówią, że są gotowi zrezygnować z finansowania, które przydzielają instytucje państwowe, aby mieć możliwość w pełnej mierze kontrolować pracę polskiego rządu i organów samorządu terytorialnego. Interesujące dla ukraińskiej delegacji były spotkania z przedstawicielami władz lokalnych. Ukraińscy działacze zapoznali się z pracą organów samorządu terytorialnego dwóch dzielnic Warszawy — Praga-Południe i Wola. Co ciekawe, w obu tych dzielnicach solidne stanowiska kierownicze zajmują niedawni absolwenci Szkoły Liderów. I w obu dzielnicowych strukturach wykonawczych jednym z priorytetów jest współpraca z organizacjami pozarządowymi oraz przejrzystość władzy. „Czy naprawdę jesteśmy za granicą?” — ta myśl mimowolnie pojawiała się u wielu przedstawicieli ukraińskich organizacji pozarządowych. Przecież podczas komunikacji ze swoimi polskimi kolegami rozumieli się w pół słowa nawet ci, którzy dotąd nigdy nie słyszeli języka polskiego. Taka atmosfera panowała dzięki otwartości i życzliwości Polaków. Aby wyobrazić sobie zmiany w świadomości obywateli sąsiedniego kraju, które zaszły w ostatnich latach, wystarczyło usłyszeć słowa jednego z naszych rozmówców: ludzie przeszli drogę od „ktoś musi to zrobić za mnie” do „ja muszę to zrobić”. Wierzę, że doświadczenie zdobyte podczas nauki w Drugiej Ukraińskiej Szkole Liderów będzie pomagać jej absolwentom krok po kroku zmieniać sytuację także na Ukrainie. Przecież takie programy w Polsce są obowiązkowe dla kierowników organów samorządu terytorialnego, dziennikarzy, kierowników instytucji państwowych i społecznych, a także wszystkich tych, którzy pragną być liderami w społeczeństwie. A szczegółowiej o ludziach, którym udało się przejść ogólnoukraińską selekcję i trafić do Szkoły Liderów, można przeczytać w Internecie: www.shkolaLliderov.livejournal.com.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn