Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

LOTY MAWKI WE ŚNIE I NA JAWIE

Слово Просвіти, №39 за 2007 рік

Niebanalność rozwiązania, szczerość i oddanie aktorów, spójność zamysłu oraz organiczność jego wcielenia, wyrazista forma teatralna sprawiły, że kanoniczna fabuła o miłości leśnej Mawki i wiejskiego chłopaka Łukasza zabrzmiała niezwykle świeżo, po raz kolejny przekonując o geniuszu dzieła napisanego przez Łesię Ukrainkę. Wcielił w życie tę sztukę, niezwykłą pod względem głębi i piękna słowa, Ukraiński teatr folklorystyczny „Berehynia” w sercu Włoch — Rzymie. Maria KOZACZOK Na scenie stworzono atmosferę życia prawdziwego lasu. Słychać jego głos — śpiewy ptaków, niepokojące machnięcia skrzydeł, szelesty i dźwięki, ciche szepty liści. Plastyczne rusałki rozpoczynają taniec na skraju lasu i zgodnie z zamysłem — zdają się wypływać z fantastycznych snów. Las żyje własnym życiem. To wyłaniają się, to chowają leśni mieszkańcy: Ten, co tamy rwie, Perelesnyk, Wodna rusałka. Na polanie leśny dziad (Iwan Rohożynśkyj) — gospodarz lasów, opiewanych przez poetkę. Powolna mądrość jego słów próbuje ostrzec Mawkę przed przyszłymi cierpieniami. Brzmi fujarka Łukasza. Melodia jakby budzi las, przyrodę, wzywa Mawkę do życia czarującymi dźwiękami, wieńcząc naturalny cykl, stawiając logiczną kropkę. Złożoną postać Mawki wcieliła Marianna Soronewycz. „Pisze” ona postać pastelowymi barwami szczerości. Ciekawie obserwuje się przemiany aktorki, pozbawionej przewidywalności. W Mawce Marianna szuka nowych cech, innych ludzkich motywów. Nie gra burzliwej namiętności, jej miłość jest cicha, majestatyczna i nieuchronna. Mawka, jak sama przyroda… Wymowne zmiany nastrojów Mawki — od zmysłowej, zachwyconej, bezpośredniej, jak dziecko przyrody, do takiej, która próbuje walczyć o swoją miłość. Roman Hawryluk (Łukasz) gra paletę uczuć zakochanego młodzieńca. Bajkowa atmosfera teatralna tworzona jest dzięki kostiumom, które zaprojektowała i wykonała Łarysa Iskiw. Kierownik artystyczny spektaklu — Marija Bednarczuk. Ukraiński teatr folklorystyczny „Berehynia” zadebiutował ze spektaklem w Rzymie podczas widowiska teatralno-muzycznego „Już wiosna, już piękna” i z sukcesem wystąpił na Międzynarodowym festiwalu kultury „Słowiański bazar w Neapolu”. …Podniesie się kurtyna i trwać będzie ten lot nieśmiertelnych bohaterów w fantastycznym śnie i nie mniej fantastycznej rzeczywistości. Zmieniać się będą pory roku, budzić się będzie wiosną Mawka, a śnieg niemiłosiernie zasypywać będzie Łukasza z fujarką w rękach… I miłość rozkwitać będzie i zamierać na nowo… Złoty dyplom zwycięzcy przywiózł z V Międzynarodowego konkursu chóralnego imienia Johannesa Brahmsa młodzieżowy chór „Switycz” Niżyńskiego Uniwersytetu Państwowego imienia Mykoły Hohola. To już trzeci dyplom z wizerunkiem ratusza kurortowego niemieckiego miasta Wernigerode, w którym Europejskie towarzystwo chóralne „Interkultur” raz na dwa lata przeprowadza takie zawody. Pomimo tego, że „Switycz” błyszczał tu w 1999 i 2001 roku, w 2007 roku zespół przesłuchiwano na wcześniejszym zaocznym etapie kwalifikacyjnym. Na podstawie przesłanych materiałów wideo, audio, a także recenzji, jako jedyny z Ukrainy został zaproszony do udziału w wokalnej rywalizacji. Niżyńscy studenci spośród 42 młodzieżowych chórów zdobyli największą liczbę punktów, wyróżniono ich dwoma dyplomami. Jury, słuchaczy, wokalistów z 17 krajów świata: Chin, Kanady, Korei Południowej, Republiki Południowej Afryki, Konga, Grecji, Rosji — zachwycił zarówno wysoki poziom Ukraińców, jak i repertuar. Zgodnie z warunkami konkursu „Switycz” zaprezentował sztukę narodową fragmentem folk-opery Jewhena Stankowycza „Kwiat paproci” i fantazją chóralną Lewka Rewuckiego „Dziad idzie”. Jako utwór obowiązkowy studenci wykonali w języku niemieckim „Życie cygańskie” Roberta Schumanna, a jako utwór do wyboru — ulubioną wesołą młodzieżową piosenkę Jacka Sykulskiego „Lew śpi w nocy”. Piętnaście lat temu „Switycz” stworzyli wykładowcy wydziału muzyczno-pedagogicznego, obecnie już zasłużeni działacze sztuki Ukrainy Ludmyła Szumska i Ludmyła Kostenko. Zmieniał się skład śpiewającego zespołu studenckiego, lecz niezmiennymi pozostawały wysoka kultura wokalna, różnorodny repertuar, w którym przeważają utwory narodowej sztuki chóralnej. Zauważali to zarówno znawcy sztuki, jak i jury międzynarodowych konkursów we Włoszech, Polsce, na Białorusi, Węgrzech. Najcenniejszą nagrodą w swojej skarbonce „Switycz” uważa złoty medal I Światowej olimpiady chóralnej, która odbyła się w 2000 roku w austriackim mieście Linz.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn