Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

ZŁOTA GAŁĄZKA ANIELSKIEGO ZIELA

Слово Просвіти, №39 за 2008 рік

Wyrażamy szczere podziękowania Julianowi Mieczysławowiczowi Konecznemu, honorowemu proświcianinowi, za wieloletnią pracę w „Proświcie” i pomoc czasopismu „Dzwin Sewastopola”. Julian Mieczysławowicz to patriota, który z dala od Sewastopola przez dziesiątki lat walczy o ukraiński Sewastopol, czuje się blisko nas, żyje naszymi problemami. Z funduszy Konecznego opłacany jest skład komputerowy czasopisma. Znaczne sumy uzdrowiciel przekazuje na cerkiew Kobzarza. Wołodymyr PROCENKO, Krym „Pomagałbym więcej — pisze Koneczny w liście do redakcji — ale lata dają już o sobie znać. Niestety, chorowałem. Leczyłem się samodzielnie i teraz odzyskuję siły. Bardzo przykro, że nie mogę przyjmować większej liczby ludzi, którzy tak potrzebują pomocy”. I nic dziwnego, że w wieku 78 lat Julian Mieczysławowicz troszczy się o nas z wami, o nasze zdrowie, gdyż ten obdarzony człowiek posiada wiele tajemnic uzdrawiania za pomocą wahadła, ziół leczniczych i własnego wewnętrznego wyczucia. Sam przygotowuje z ziół leczniczych mikstury. Takich znawców z szacunkiem nazywa się uzdrowicielami ludowymi. Mieszka Julian Koneczny we wsi Dzwiniacz w rejonie bohorodczańskim obwodu iwanofrankiwskiego. Do podkarpackiego fitoterapeuty ze swoimi problemami zwracają się tysiące chorych. Wśród szczęśliwców, którym Julian Mieczysławowicz przywrócił zdrowie, jest sewastopolski działacz społeczny Bohdan Moroz, przewodniczący Kongresu Ukraińców Sewastopola. Leczenie ziołami (fitoterapię) praktykuje się od dawna. Jest ono ściśle związane z medycyną ludową i, w odróżnieniu od wróżbiarstwa czy znachorstwa, uznane przez medycynę oficjalną. Niektórzy zagorzali ateiści, gdy trafiali do Juliana Konecznego, zaczynali wierzyć w Najwyższego. Wydawałoby się, że metodyka stawiania diagnozy przez Juliana Konecznego nie ma nic wspólnego z ogólnie przyjętymi kryteriami diagnostyki: pracuje on z prymitywnym przyrządem — zawieszoną na sznurku nakrętką. Ale wiele sław medycyny potwierdza wysoką skuteczność jego praktyki leczniczej. Patrząc na Konecznego, wspominam polski film „Znachor”. Koneczny przypomina bohatera filmu, profesora Wilczura. Julian Mieczysławowicz urodził się na ukraińskim Nadsaniu (obecnie Polska), skąd po wojnie został wysiedlony wraz z dziesiątkami tysięcy Ukraińców. Los rzucał go wszędzie, od Syberii po Karpaty. Ukończył technikum kolejowe, pracował w Żmerynce, aż trafił na Podkarpacie. Tutaj już w dojrzałym wieku został uzdrowicielem. Julian Koneczny wspomina: „Moje życie zmienił przypadek. Jakoś pod koniec 1961 roku wypiłem zimne piwo i zachorowałem na anginę. Poszedłem do wiejskiego lekarza, który niedawno ukończył instytut medyczny. Młody medyk przez pół godziny rozmyślał, czym leczyć anginę, potem wypisał jakieś tabletki. Wkrótce położyłem się z zapaleniem stawów — niespecyficznym gośćcem przewlekłym, który nie poddawał się leczeniu. Jako trzydziestotrzylatek ryzykowałem, że zostanę inwalidą pierwszej grupy. Pewnie tak by się stało, gdyby ludzie nie poradzili mi zwrócić się do znachora Iwana Humeniuka, który mieszkał w sąsiedniej wiosce. Odwiedziłem go w poniedziałek rano. Dał mi złotą gałązkę anielskiego ziela. Po kilku dniach byłem całkowicie zdrowy i bardzo się dziwiłem: jak to się stało, że oficjalna medycyna już mnie „spisała”, a niepiśmienny dziadek, wbrew prawom nauki, w tydzień postawił mnie na nogi? Później nauczył mnie leczyć ziołami”. Samotnemu 86-letniemu dziadkowi Iwanowi spodobał się Julian, który kosił, rąbał drewno, pomagał w gospodarstwie. Julian często odwiedzał dziadka i przejmował naukę uzdrawiania oraz sekrety przygotowywania ziołowych mikstur. Był zdolnym uczniem i od 1964 roku zaczął samodzielnie leczyć. Obecnie otrzymał zezwolenie na działalność gospodarczą w zakresie „Sprzedaż ziół leczniczych”. Zbiera zioła tam, gdzie mają najlepsze właściwości lecznicze — w polu, na łąkach, w lesie, tylko w określone dni. Do przygotowania środków leczniczych wykorzystuje ponad trzy dziesiątki ziół, z których komponuje leki. „Oprócz rodaków leczyłem chorych z Rosji, Estonii, a nawet z dalekiej zagranicy — mówi Koneczny. — Jedna nasza pracownica zarobkowa pracowała jako gosposia u Francuza z guzem wewnątrzczaszkowym, leżał już w śpiączce. Przekazałem nalewkę, którą tamtejsi lekarze podawali mu przez sondę. Wyzdrowiał i nawet przyjeżdżał do mnie, żeby zobaczyć, co to za dziadek, który uratował mu życie. Ja też siebie wielokrotnie leczyłem. Pan Bóg zesłał mi nowy rodzaj choroby nowotworowej, której początkowo nie mogłem zdiagnozować. Zacząłem się dusić, bo miałem tylko 10 procent czystej powierzchni płuc. Ale pokonałem chorobę. Obecnie mam płuca czyste w 99 procentach. Zbadałem, że leczniczą moc ma proso — wyprowadza z organizmu sole. Niezwykle cenne jest świeże kozie mleko, które dobrze leczy choroby serca, a odstałe w lodówce przez dobę — wątrobę, trzustkę. Orzechy włoskie poprawiają energetykę. Szczególną uwagę zwracam na jakość wody pitnej pacjenta oraz negatywną energię organizmu. Na podstawie tych dwóch składników komponuję mieszankę ziołową, dla każdego indywidualną. Nie zdarzało się przygotowywać takich samych leków dla pacjentów. Oprócz głównych składników biorę jeszcze pod uwagę wiek, wagę, stan psychiczny, stadium choroby, inne dolegliwości”. Julian Koneczny uważa, że według jego metodyki można zniszczyć HIV w organizmie. Więc ten unikalny uzdrowiciel jeszcze dokona przełomu w światowej medycynie. Wielu byłych pacjentów Juliana Konecznego z wdzięcznością wspomina cudotwórcze anielskie ziele, które rośnie dla troskliwych rąk tego, kto wie o nim wszystko.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn