Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 6strona oryginału ↗

Totalitarny program a narodowe sumienie

Слово Просвіти, №39 за 2008 рік

życie, różnorodne, ciekawe, które jednak wymaga sporo pracy umysłowej? Kto będzie przekonywał, że istnieje prawdziwa muzyka? Kto pokaże tajemniczość barw ukraińskich malarzy? Nikt, bo jedyna godzina muzyki kończy się w ósmej klasie, a taka sama jedyna godzina sztuk plastycznych jeszcze w siódmej. Czy dzieci po tej godzinie rozróżnią 40 kolorów i ich odcienie? Odwieczna ukraińska sztuka śpiewu dla dzisiejszego pokolenia została utracona. A ogólnie sztuka pozostała dla wybranych. Dla mas jedynie dekoracyjno-użytkowa, i to na obcy wzór. Tak samo jest z literaturą. Na naukę rodzimej literatury przypada zaledwie dwie godziny tygodniowo. Z totalitarnego państwa przeszło do nas, niestety, totalitarne kierownictwo z totalitarnym myśleniem i totalitarnymi programami. Owszem, w szkole uczy się teraz autorów, o których za czasów Związku nawet nie wspominano, a niektóre rzeczy wycofano z programu. Ale wycofano niewiele, a dodano sporo — w te same dwie godziny. Według programu 11-letniej edukacji, w klasie 10 na naukę Wasylczenki, Winniczenki, Tyczyny, Rylskiego i Sosiury przeznaczono 18 godzin — po 3,5 godziny na każdego. Dokładniej: po 3,5 półgodziny, bo pół Zdjęcie Anatolija Dramireckiego Lekcje przeznacza się na odpytywanie, zapisywanie i podsumowywanie. Jeśli jeszcze można wcisnąć w to prokrustowe łoże któregoś z poetów, to na przykład Winniczenko raczej się w nie nie zmieści. Każdy utwór musi wybrzmieć w klasie. Piękno słowa artystycznego odsłania się nie wtedy, gdy utwór się analizuje, lecz właśnie wtedy, gdy wybrzmiewa, gdy wszyscy razem go odbierają, słuchając w wykonaniu wprawnego lektora-deklamatora, którym powinien być nauczyciel. Bo to jest słowo artystyczne! Przykro, ale nasze dzieci nie czytają. Jedne dlatego, że są przeciążone, inne dlatego, że są leniwe. Na poznawanie twórczości Szewczenki przewidziano te same dwie lekcje… A przecież jego samego trzeba studiować przez cały rok. Pytania o to, czy 18-letnich obywateli będzie on poruszał, nikt nie bierze pod uwagę. Tak wychowujemy inteligencję. Galopem przemkniemy przez Europę, a potem dziwimy się, że Europa jakoś nie chce nas szanować. Ale szanować można tylko tego, kto szanuje samego siebie, kto ma własną godność, zwłaszcza narodową. A szkoła powinna wychowywać obywatela, patrioty. Wtedy absolwent wychodziłby z jej drzwi z poczuciem własnej godności. Mogłaby to robić, gdyby jej nie oddała. Pogłębiona nauka matematyki czy angielskiego nie powinna negatywnie wpływać na główny cel ogólnego kształcenia, jakim jest wychowanie pełnowartościowego obywatela Ukrainy. Pełnowartościowy obywatel to człowiek z nowoczesną patriotyczną wizją własnego państwa, niezależnie od osobistej przynależności narodowej i regionu pochodzenia; człowiek, który szanuje narodową historię, symbole i instytucje państwa mimo stosunku do osób sprawujących władzę i zna swoje konstytucyjne obowiązki. Jeśli system edukacji w językach mniejszości będzie bardziej przypominał edukację w szkołach zagranicznych, to jacy obywatele wyjdą z murów tych szkół? Jaką Ukrainę oni będą budować? Zakładając minę językową w postaci dyskryminacji języka państwowego w systemie państwowej edukacji, podnosząc wrzawę o drugi język państwowy, ci, którzy przywykli być „zawsze na górze”, pilnie uczą własne dzieci ukraińskiego i angielskiego, licząc na to, że później zajmą nimi stanowiska kierownicze i miejsca w biznesie. Zamieszanie wokół języka jest potrzebne politykom po to, by siać niezgodę wśród ludzi, by łatwiej nimi rządzić, by nie wiedzieli, czyimi dziećmi są, i by tłumami jeździli jako niedouczeni zarobkowi migranci po Europie albo stali przed zamkniętymi drzwiami wyższych uczelni z gotowymi transparentami tych sił politycznych. на поталу державному чиновникові — ошибка? Перекладаю.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn