Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 11strona oryginału ↗

SPOWIEDŹ PAŁACOWEJ GÓRY

Слово Просвіти, №39 за 2008 рік

Wadym PEREHUDA, krajoznawca, eniolog, m. Kijów Wiadomo, że starożytny Kijów, podobnie jak Rzym, stoi na wzgórzach. Opowiadają, jakoby tych wzgórz, zarówno w Rzymie, jak i w Kijowie, było siedem. Siedem to liczba magiczna, niesie silną energetykę. Wiele ciekawego można opowiedzieć o każdym ze wzgórz, ale nasza opowieść dotyczy tylko jednego z nich — najbardziej tajemniczego nie tylko w starożytnym, ale i we współczesnym Kijowie. To wzgórze znane jest jako Pałacowe lub Hrabskie. Mniej znane nazwy: góra Białoboga, góra Miłości, Instytucka lub Bankowa góra. Rzeczywiście, od dawna miejsce to uważano za najbardziej tajemnicze w okolicach Kijowa. Dlaczego w okolicach? Bo jeszcze od czasów chrztu Rusi na tej górze nikt się nie osiedlał. Opowiadają, że wiązano to z pradawnymi wierzeniami. Wierzono, że na szczycie góry istniało niewidzialne królestwo Białoboga — boga białego dnia, szczęścia, dobra, bogactwa, zdrowia i płodności. Symbole Białoboga — ognisty miecz, tarcza i sokół. Z tego „sokolego” rodu pochodzą także legendarni założyciele Kijowa: Kij, Szczek i Choryw. Przodkowie Ukraińców uważali, że Białobóg mieszka w złotej słonecznej świątyni, pośrodku której stoi złota czasza, po brzegi napełniona dobrem. Być może ta świątynia ze złotą czaszą do dziś znajduje się w głębinach Peczerskich wzgórz. Najczęściej Białobóg pojawiał się tam, gdzie kłosowało się żyto. W postaci starca z długą białą brodą, w białej odzieży, z laską w ręku. O historycznym związku góry przy ulicy Instytuckiej z Białobogiem świadczy także stara nazwa tej okolicy oraz pradawnego szlaku, który przebiegał obok niej — Długa niwa. Istnieje jeszcze wiele innych legend, podań, bajek, związanych właśnie z tą górą. I jeśli Zofię, co z greckiego oznacza mądrość, wiążą z miastem Jarosława Mądrego, gdzie każdego uświęcają dzwony i piękno majestatycznej Sofii Kijowskiej oraz Monasteru św. Michała Archanioła o Złotych Kopułach, to majestatyczne wzgórze naprzeciw ludzkie słowo od dawna wiąże z prawosławnymi pojęciami Wiary, Nadziei i Miłości. Czyli Zofia — mądrość i matka — to Starokijowskie wzgórze, a jej dzieci Wiara, Nadzieja, Miłość — dawne Pałacowe wzgórze, które znajduje się obok. Nie warto mówić Pałacowe dawne, to i dziś państwowe, biznesowe i najbardziej prestiżowe z kijowskich urwisk. Pałac Prezydencki, Gabinet Ministrów, Rada Najwyższa, pałac Sił Zbrojnych — wszystko znajduje się na szczycie tego wzgórza i nie jest to przypadkowe. Eniologia — nauka, która bada prawidłowości, wzajemną wymianę energii i informacji w przyrodzie — odkryła na wierzchołku Pałacowej góry najpotężniejszą geoaktywną strefę, czyli wysokie wahania informacyjno-energetyczne, tak zwane pola torsyjne, które wpływają na żywy świat okolicy oraz na podświadomość człowieka. Na skrzyżowaniu Sadowej i Instytuckiej wyróżniają tak zwane miejsce mocy. Zgodnie z definicją naukowej encyklopedii eniologicznej i akademika H. Szwebsa, „miejsca mocy to „akupunkturowe” miejsca Ziemi, z którymi związane są strefy największego wyjścia pozytywnej energii. Są to strefy pozytywnego oddziaływania energetycznego, prawdopodobnie pochodzenia tellurycznego (podziemnego). Miejsca mocy zbiegają się z sakralnymi budowlami (dawna świątynia Białoboga — Aut.). Często miejsca mocy związane są z centrami rozkwitu dawnych kultur”. W takich miejscach obserwuje się anomalie radiestezyjne i psi-anomalie. W nauce wszystkie te dane rejestruje się od dawna, ale do dziś tradycyjna nauka nie potrafi wyjaśnić zjawisk w tych strefach. Może to powód, dla którego Wieszcz Oleg postanowił przenieść swoją rezydencję na inne kijowskie urwisko. Możliwe, że właśnie w tym trzeba szukać przyczyn jego śmierci od niespodziewanego ukąszenia żmii. Na szczycie Pałacowego wzgórza jest miejsce związane z miłością. Kiedyś znajdował się tu dom kijowskiego gubernatora, a teraz — antykwariaty, obok romantyczna kawiarnia, delikatesy „Czumaćkyj Szlach” itd. Historycy uważają, że ten szlak rzeczywiście zaczynał się właśnie tutaj i prowadził na południe wzdłuż Dniepru, w daleki Krym i dalej. Ilu ludzi on widział? Zgodnie z inną legendą, właśnie tutaj przyszła księżna Olga spotkała swoją pierwszą miłość. Wareg, którego imienia historia nam niestety nie zachowała, był chrześcijaninem, synem drużynnika księcia Askolda, którego podstępnie zabił Wieszcz Oleg. Opowiadają, że dzięki właśnie tej miłości Olga wybrała chrześcijaństwo, a jej wnuk Włodzimierz ochrzcił Ruś. Zadziwiające, ale jak mówią ludzie, nie bywa na świętym miejscu długo pusto. Właśnie tutaj Aleksander Puszkin, który zatrzymywał się w domu Rajewskich, zakochał się w polskiej piękności Karolinie Sobańskiej. Rodzona siostra Karoliny Ewelina, która również mieszkała tutaj, zakochała się i z czasem została żoną Honoriusza de Balzaka. I jeszcze mnóstwo innych historii miłosnych działo się właśnie tutaj — na skrzyżowaniu Sadowej i Instytuckiej, Szowkowicznej i Instytuckiej, gdzie stały kiedyś luksusowe rezydencje kijowskiej szlachty, a obok — Pałac Maryjski z cudownym parkiem, gdzie urządzano bale, które odwiedzał nawet imperator. Być może właśnie dlatego współczesne młode pary przyjęły za zasadę zatrzymać się i pospacerować w Parku Maryjskim — to odwieczna tradycja, jak mówią, na przyszłe szczęście. Zatrzymując się na chwilę na tle jednego z najpiękniejszych w Kijowie widoków, młodzi nie tylko fotografują się, ale i wydaje się, uświęcają w wiecznym do siebie uczuciu, bo miejsce pozytywną energetyką sprzyja temu. Woda, jak dowiodła nauka, najdłużej i najlepiej przechowuje oraz przekazuje informacje i energię. Ta strukturyzowana woda ma pozytywne właściwości. Wyróżnia się wodę „żywą” i „martwą”. Przygotowując kawę czy herbatę na „żywej” wodzie, mamy możliwość poczuć niepowtarzalny smak napoju. Kiedyś w miejscu Chreszczatyka biło uzdrawiające źródło. Na szczyt wzgórza, gdzie znajdowało się jedno z sakralnych miejsc i rosły święte, ogromne lipy, wnoszono wodę do poświęcenia. W święto Kupały z tego wzgórza toczyło się w dół ku Dnieprowi i małemu strumykowi przy Bramie Lackiej „złote” koło Chorsa. Było kiedyś… Ulica Instytucka nazywała się „Długa Niwa”, wzdłuż niej jeszcze kilka wieków temu można było zobaczyć milczących świadków historii — kamienne baby. Kto i kiedy je tu postawił, nie wiadomo. Któż to wie, być może właśnie na tej historycznej górze wydarzyło się najbardziej dramatyczne wydarzenie pierwszych wieków nowej ery — bitwa Gotów z Hunami. Z tej bitwy Słowianie wyszli zwycięsko, choć stracili prawie wszystkich swoich przywódców i najlepszych wojowników. Niektórzy badacze twierdzą, że niedaleko współczesnych Lypek, na Peczersku, w ujściu rzeki Łybidź, znajduje się historyczna miejscowość — Pole Busowe i góra Busowica. Właśnie tutaj w 375 roku król gocki rozkazał ukrzyżować wodza antowskiego Busa, jego synów i siedemdziesięciu starszyznę. W kronikach historycznych wspomina o tym wydarzeniu gocki historyk Jordanes. Wtedy Hunowie (k-hunowie) bez wahania wystąpili w obronie Antów przed krwawą samowolą gockiego króla Winitara i rozgromili ich w bitwie nad Dnieprem. Badacz kijowskich legend i mitologii Ołeksandr Znojko, który zebrał i przeanalizował dość dużą liczbę materiałów, na podstawie źródeł naukowych udowodnił, że Hunowie byli pralitwinami, scytyjskimi królami i dalekimi przodkami wielu współczesnych kijowian oraz Ukraińców. Oto dlaczego Górę Pałacową często nazywa się jeszcze Bożą. Kim był książę Boż i jego synowie? Być może ojcem lub dziadkiem legendarnych Kija, Szczeka, Chorywa i ich siostry Łybedzi? Na szczycie wzgórza rosły ogromne drzewa — prawdziwi patriarchowie tych miejsc — lipy. Lipa to najświętsze drzewo Słowian. Od jego nazwy pochodzi współczesna nazwa tej dzielnicy — Lypky. Kiedy rosyjski car zaczął budować Twierdzę Peczerską, pozostałości świętych gajów — pojedyncze ogromne drzewa, a nawet krzewy — zostały zniszczone. Opowiadają, że zrobiono to ze względów fortyfikacyjnych — cała strefa w pobliżu twierdzy musiała być otwarta, dobrze ostrzeliwana, aby domniemany wróg nie miał żadnego miejsca na odpoczynek. Jednak ogromnej i doskonałej Twierdzy Peczerskiej tak nigdy nie wykorzystano zgodnie z przeznaczeniem, może to była wola Białego boga? Lipa to symbol dobroci i hojności. Ukraińska mitologia twierdzi, że ten, kto zetnie to drzewo, niechybnie zabłądzi w lesie. Lipa odwraca przekleństwa, bierze je na siebie, dlatego na drzewie jest tak wiele narośli. Może dlatego na elitarnych Lypkach lubią osiedlać się możnowładcy, bo tutaj i rodzina silniejsza, i przekleństwa czy zazdrość nie działają. Kiedyś pod stareńkie lipy rodzice przynosili chore dzieci. Podczas kwitnienia drzew pszczelarze kłaniali się im. Najciekawsze i najbardziej energetyczne miejsca Góry Miodowej przechodzą przez Sadową, Instytucką, Szowkowyczną, Lypską. Cudowne romantyczne nazwy. Opowiadają, że na długo przed budową Twierdzy Peczerskiej pod ogromną rozłożystą lipą lubił rozmyślać Hryhorij Skoworoda. Znacznie później był zakochany w tych miejscach Taras Szewczenko. Widocznie nie bez powodu ta miejscowość była najbardziej ulubioną rezydencją wielu kijowskich książąt. Mało kto wie, że Jarosław Mądry nie tylko żył, ale i zmarł w Berestowie. Ta majestatyczna góra była zasiedlona jeszcze za czasów wareskich, w jej głębi do dziś znajdują liczne podziemne korytarze. Niektórzy twierdzą, że nie w pobliżu Sofii Kijowskiej, a właśnie tutaj, w starych i wcale nie zbadanych wareskich pieczarach, ukryta jest biblioteka Jarosława Mądrego. Ma to sens, jeśli wspomnieć, że jeszcze za czasów Askolda i Dira właśnie na Peczersku znajdowało się centrum wareskiego osadnictwa. Ciekawe, że właśnie na tę górę po raz pierwszy wstąpiła noga apostoła Andrzeja, właśnie tutaj zostało ogłoszone, „że

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn