Strona · s. 13strona oryginału ↗
PRZESTRZEŃ DUCHOWA
Слово Просвіти, №39 за 2008 рік
Na Moskwę najechał tatarski chan Tochtamysz. Książę Dymitr nie zdołał zebrać sił do oporu i opuścił Moskwę. Metropolita Cyprian, który przybył tam z Nowogrodu, na próżno próbował uspokoić moskwian — nikt go nie słuchał. Zrozumiawszy, że nie przyniesie żadnego pożytku dla obrony Moskwy, Cyprian wraz z wielką księżną Eudoksją, żoną księcia Dymitra, przybył do Tweru. Tam też przyjechał czcigodny Sergiusz z Radoneża. Książę twerski Michał Aleksandrowicz nie chciał. Tymczasem Patriarchat Ekumeniczny zakończył badanie sprawy Pimena. Na podstawie wyjaśnienia okoliczności Sobór w 1389 roku pozbawił go władzy i ogłosił Cypriana metropolitą całej Rusi. Ciężki był powrót do metropolii. Długi pobyt w Konstantynopolu wyczerpał wszystkie niezbyt bogate zapasy na jego utrzymanie i zmusił do zaciągania pożyczek. A jeszcze burza rozrzuciła podróżnych po Morzu Czarnym tak, że uważali już siebie nawzajem za zmarłych. Ale zebrali się w Białogrodzie nad Dniestrem, cali i zdrowi, więc dziękowali Panu za ocalenie. W lutym 1390 roku metropolita kijowski i całej Rusi Cyprian przybył do Kijowa, a w marcu — do Moskwy. Tam na przedmieściach z szacunkiem witał go wielki książę moskiewski Wasyl, syn Dymitra Dońskiego, który zmarł rok wcześniej. Święty Cyprian uroczyście wstąpił na tron metropolitalny po 14 latach perypetii. Odtąd dożywotnio będzie metropolitą kijowskim i całej Rusi w granicach państwa kijowskiego. Wiele skomplikowanych spraw czekało na metropolitę, zwłaszcza na ziemiach północnych. Zbyt niepokoił Nowogród ze strigolnikami. Wielki książę Wasyl uśmierzał samowolę Nowogrodu mieczem, metropolita działał jako arcypasterz, wysyłając do nich kilka listów. Strigolnicy skarżyli się na metropolitę nawet Patriarsze Ekumenicznemu, ale otrzymali od niego słuszną radę, by we wszystkim słuchać Cypriana.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
