Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 14strona oryginału ↗

TEATR

Слово Просвіти, №39 за 2008 рік

Od 23 do 28 września w Narodowym Akademickim Teatrze Dramatycznym im. I. Franki odbędzie się V Międzynarodowy Festiwal Teatralny Monodramów Kobiecych „Maria”, poświęcony 80. rocznicy urodzin Gabriela Garcíi Márqueza, kolumbijskiego pisarza, laureata Nagrody Nobla. W spektaklach biorą udział teatry z Kijowa, Lwowa, Moskwy, Krakowa, Katowic, Izraela oraz popularni aktorzy: Łarysa Kadyrowa, Monika Wachowicz, Anna Własowa, Olga Szatrowa, Natalja Połowynka, Łeś Serdiuk i inni. Festiwal odbywa się przy wsparciu Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. Tarasa Szewczenki. Teatr to zagadka. Jean-Louis Barrault, francuski aktor i reżyser, napisał: „W teatrze nigdy nie wygrasz, ale im więcej masz przyjaciół, tym więcej wrogów”. To obiektywne czynniki, gdyż teatr formuje się na odłamkach zniszczonego samouwielbienia. Przynajmniej tak twierdził Stanisławski. Człowiek teatru jest niezwykły. Mając mnóstwo wymiarów swojego „Ja”, twierdził Marcuse, jest zdolny wychodzić do ludzi z jednym nowym życiem, które musi przeżywać za każdym razem inaczej. Fenomen Syzyfa. Zatem o teatrze współczesnym i o niebezpieczeństwach z nim związanych, o wiecznych wartościach człowieka i o aktorstwie, o Marii Zańkowieckiej i Gabrielu Garcíi Márquezie rozmawiamy z Łarysą Kadyrową, narodową artystką Ukrainy, laureatką Nagrody Teatralnej im. M. Zańkowieckiej, aktorką teatru im. I. Franki, przewodniczącą rady artystycznej Akademii Kijowsko-Mohylańskiej, członkinią Komitetu ds. Narodowych Nagród Ukrainy im. Tarasa Szewczenki. W tym roku wybitna aktorka świętowała jubileusz twórczy i życiowy w połowie drogi przez tysiąc ludzkich serc, zniewolonych magią teatru. — Łaryso Mykołajiwno, Pani teatr zaczynał się od marzenia, od przypadku czy od fatalnego przeznaczenia jeszcze zanim Pani się o nim dowiedziała? — Nigdy nie myślałam, że będę pracować w teatrze. Mieszkaliśmy u siostry mamy i były to bardzo trudne czasy. Jestem z rodu Kononenków. Na Primorzu (Zielony Klin) była wieś Czernihiwka. I mój dziadek — pierwszy tenor. Mama jednoczyła wokół siebie ogromną liczbę ludzi. Jakie ona urządzała przyjęcia noworoczne! Szła do teatru i brała stamtąd kostiumy. Nie wiedziałam, co to jest teatr, gdyż w tamtym czasie nie było telewizji, w naszej rodzinie nie było żadnego artysty, mama dzień i noc pracowała… Mama opowiadała, że ja w wieku trzech lat powiedziałam, że chcę być artystką, nie wiedząc, co to jest teatr. Muszę przyznać, że całe życie stałam z boku społeczeństwa. Mama wysyłała nas na obozy, a dzieci nie przyjmowały mnie do grupy. To wszystko wzmacniało moją introwersję. Siedziałam w kącie i bałam się cokolwiek powiedzieć, bo myślałam, że tego nie wolno i tamtego nie wolno… Zamykałam się w sobie, byłam wyobcowana ze świata zewnętrznego, chociaż w szkole uczyłam się na piątki, skończyłam z medalem. Poddana takiemu ostracyzmowi, zanurzyłam się w czytaniu. Do 14 roku życia przeczytałam mnóstwo literatury francuskiej. Kiedy z czasem znów czytałam Maupassanta, inaczej go odbierałam. Oczywiście, wtedy zachwycało nas rycerstwo, kawalerowie, kult damy… Z literatury wiedziałam, co oznacza rękawiczka, dama z wachlarzem, uderzyć, rzucić rękawicę. Czyli jeszcze przed teatrem wiedziałam o tych rzeczach z literatury. Cała wiedza z etykiety, moralność i przyzwoitość przychodziły z literatury. Introwersja, ostracyzm, wyobcowanie od społeczeństwa i jednocześnie pragnienie bycia artystką, wyjścia do ludzi, żeby uwolnić się od strachu — wszystko to określiło moje postrzeganie świata, światopogląd, mnie jako człowieka i jako aktorkę.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn