Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

IDEAŁY MAJDANU SĄ ŻYWE!

Слово Просвіти, №39 за 2011 рік

Ołeksandr PONOMARIW, doktor nauk filologicznych, zastępca przewodniczącego Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. T. Szewczenki. Niedawno na 5. kanale telewizji wystąpił deputowany ludowy Ukrainy J. Kendzior. Kiedy zapytano go o stosunek do sądu nad Julią Tymoszenko, wyraził swoje oburzenie jej zachowaniem podczas tego procesu. Sam sąd, stosunek sędziego i prokuratorów do podsądnej, duża liczba świadków ze strony oskarżenia i skrajnie ograniczona liczba świadków ze strony obrony u deputowanego ludowego nie budzą żadnych zastrzeżeń. Słowem, p. Kendzior wystąpił w pełnej zgodzie z nieudolnymi replikami prokurator L. Frołowej, której styl jest bladą kopią filipik płomiennej demaskatorki i wyraźnie zdeklarowanej antypatriotki Ukrainy I. Bohosłowskiej. Dalej deputowany przypomniał o „koalicji” Bloku Julii Tymoszenko z Partią Regionów jesienią 2008 roku. W rzeczywistości nie była to koalicja, a jedynie sytuacyjne porozumienie, jednakże ono, poza wszelką wątpliwością, nie przynosi chluby Julii Tymoszenko i jej sile politycznej. Ale kto z pomarańczowej drużyny spowodował takie porozumienie? Chcę przypomnieć p. Kendziorowi i innym (niezbyt licznym) fanatycznym obrońcom byłego Prezydenta pewne fakty, o których oni z jakiegoś powodu zapominają. Wiktor Juszczenko bardzo wiele obiecywał na wzburzonym Majdanie pod wielogłosowe wykrzykiwanie swojego nazwiska: „Bandytom — więzienia!”, „Po wyborach Prezydenta obudzicie się w zupełnie innym kraju!”, „Ukraina powróci do kręgu państw europejskich!”, „Ukraina będzie w NATO i Unii Europejskiej!”, „Nie zamkniemy żadnej rosyjskiej szkoły!” i t.d. W czasie swojej prezydentury W. Juszczenko dokonał trzech godnych podziękowania spraw: uczcił ofiary Hołodomoru-ludobójstwa narodu ukraińskiego w XX wieku, odrodził Baturyn (w którym, niestety, działa antyukraińska cerkiew Patriarchatu Moskiewskiego) i wsparł naród gruziński podczas moskiewskiej inwazji. Ale na szalach wagi przeważa jego największy grzech — zdrada ideałów Majdanu 2004 roku. Mając osiem miesięcy nieograniczonej władzy, opierając się na bezwarunkowym poparciu przeważającej większości Ukraińców, zgromadziwszy wokół siebie wysoko wykwalifikowanych intelektualistów-patriotów, nowo wybrany Prezydent musiałby zacząć realizować swoje obietnice. Jemu i Ukrainie trafiła się nie lada okazja, by przezwyciężyć trudności nagromadzone w ciągu kilkusetletniej bezpaństwowości Ukrainy. Jednak większość obietnic pozostała czczymi słowami, wykonano jedną: żadnej rosyjskiej szkoły nie zamknięto (choć większość z nich to byłe ukraińskie szkoły, zrusyfikowane w czasach zastoju, a nawet już w niepodległej Ukrainie). Natomiast nie otwarto i nie przywrócono statusu żadnej ukraińskiej szkole. 24 sierpnia 2005 roku Prezydent w swoim wystąpieniu na Majdanie Niepodległości między innymi odnotował dobrą pracę rządu na czele z Julią Tymoszenko, a za dwa tygodnie zdjął skuteczną premier ze stanowiska. Ja wtedy powiedziałem swoim przyjaciołom: „To początek jego końca!”. Dalej zaczęło się kręcić i wirować. Prezydent podpisał memorandum z Partią Regionów, czym przywrócił na historyczną arenę kupę kryminalnych elementów, które ratując się od odpowiedzialności za wszystko, co narobili, porozjeżdżały się były po Monako, Cyprach, Rosjach. Z czasem zawarto uniwersały z tymi samymi regionalami, odbyły się nominacje na stanowisko sekretarza Rady Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony jednej z czołowych postaci tej partii R. Bohatyriowej, nagradzanie fałszerzy wyborów różnymi tytułami, orderami, medalami i dyplomami. Uhonorowany został nawet największy fałszerz wyborów 2004 roku p. Kiwałow. Płynęły tytuły honorowe także do przyjezdnych „gwiazd” estrady. Narodowym artystą Ukrainy został Filip Kirkorow. A prawdziwa gwiazda ukraińskiej estrady lat 60.—70. ubiegłego wieku Wałentyna Kuprina do dziś nie ma tytułu nawet Zasłużonej artystki. Niemało stało się też Bohaterów Ukrainy, a wybitnemu bojownikowi o wolność naszej Ojczyzny Stepanowi Banderze ten tytuł W. Juszczenko nadał wtedy, gdy już prawie nie był Prezydentem. Właściwie mówiąc, W. Juszczenko naprawdę nie kierował krajem. W takich okolicznościach rozbestwiły się antyukraińskie siły we wszystkich częściach Ukrainy, zwłaszcza na Krymie, i nikt nie zamierzał ich poskramiać. Wspólnota światowa rozczarowała się ukraińskim liderem. Rosję drażnił swoją patriotyczną retoryką (na to można by nie zwracać uwagi, bo Rosję drażni samo istnienie niepodległej Ukrainy), ale przecież za tą retoryką nie było realnych kroków skierowanych na utwierdzenie Ukrainy jako samodzielnego państwa, na rozwój gospodarki, wzmocnienie zdolności obronnych, zjednoczenie Ukraińców jako obywateli jednego państwa. Niedawno deputowana ludowa Ukrainy Łesia Orobeć powiedziała: „Mój mąż czasem żartuje, że nasz parlament nie jest miejscem dla porządnej kobiety. Kto wie, może ma rację”. Ale przecież sytuację można było naprawić po wyborach do Rady Najwyższej 2007 roku. Wtedy w nieprzyzwoitym parlamencie powstała. We wtorek, po dwutygodniowej przerwie, Sąd Peczerski w Kijowie znów zabrał się do rozpatrzenia sprawy Julii Tymoszenko. Główną intrygą było to, czy sąd przedłuży główną fazę procesu — śledztwo sądowe, czy ogłosi jego końcową fazę — debaty sądowe. Obrona złożyła wniosek o przedłużenie śledztwa. Motywacja jest taka: sąd nie rozpatrzył wszystkich wcześniejszych wniosków, nie ogłosił wszystkich materiałów sprawy, nie rozpatrzył wszystkich materiałów. Ale przewodniczący sędzia Rodion Kiriejew ogłosił, że sąd rozpatrzył wszystkie materiały i wnioski, a zatem etap rozprawy sądowej został zakończony i ogłaszane są debaty sądowe stron. dość przyzwoita sytuacja: W. Juszczenko — Prezydent, J. Tymoszenko — premier, A. Jaceniuk — Przewodniczący Rady, koalicja z 228 deputowanych, z którymi można było prowadzić normalną politykę wewnętrzną i zagraniczną. Jednak W. Juszczenko wraz z „drogimi przyjaciółmi” W. Bałohą, I. Pluszczem, kumą O. Biłozir i innymi petiwkami zrujnowali koalicję. Do tej kompanii dołączyła też Łesia Orobets. Dla mnie było to szczególnie przykre, ponieważ miałem zaszczyt pracować w Proświcie z jej ojcem Jurijem (świeć Panie nad jego duszą!). Myślę, że nie pochwaliłby takiego kroku córki. Ranking W. Juszczenki spadał coraz niżej. Ludzie nie tylko nie popierali jego nieudolnej polityki, ale i nie mogli wybaczyć zdrady Majdanu. W spadku autorytetu swojego idola jego drodzy przyjaciele obwiniali Julię Tymoszenko, której ranking rósł. Im mniej było tych przyjaciół, tym bardziej zaciekła stawała się krytyka pod adresem J. Tymoszenko. Z pianą na ustach przy każdej okazji premier krytykowali wspomniany Jarosław Kendzior, Lilija Hryhorowycz, Bohdan Sokołowskyj i jeszcze niewielkie grono osób. Na antyukraińskie wybryki regionalów prawie nie zwracali uwagi. Podczas wyborów 2010 roku W. Juszczenko zachowywał się szczególnie haniebnie. Zdejmował ze stanowisk przewodniczących obwodowych administracji, którzy nie chcieli popierać W. Janukowycza. W przeddzień drugiej tury pozdejmował ambasadorów Ukrainy, gdzie w pierwszej turze otrzymał zero głosów. Ale najgorsze — stanął na czele kampanii „przeciwwszystkich”, wzywając do głosowania przeciw wszystkim lub niepójścia na wybory. Taką politykę potępili przywódcy wszystkich wyznań religijnych, oprócz popów Patriarchatu Moskiewskiego. Oto co pisał w tej sprawie wielce szanowny kardynał Lubomyr Huzar: „Głosując przeciw wszystkim, oddajemy innym prawo wybierania nam Prezydenta. Ktoś mógłby głosować przeciw wszystkim, aby nie brać odpowiedzialności za skutki wyborów, żeby potem mówić: ja, powiedzmy, za nikogo nie głosowałem. Ale na tym właśnie polega dojrzałość obywatelska, żeby wziąć na siebie odpowiedzialność” (Den. — 2010. — 10 lutego. — S. 6). W. Juszczenko gorączkowo podpisał zmiany do ustawy wyborczej, czym otworzył drogę do fałszerstw. Mimo wszystkich tych działań na Julię Tymoszenko zagłosowała połowa Ukrainy, ale kilka procent (nawet więcej, niż potrzeba) W. Janukowyczowi podrzucili „przeciwwszyscy”, którzy początkowo nie widzieli różnicy między nim a J. Tymoszenko. Półtora roku po wyborach wielce aktywna „przeciwwszystka” O. Zabużko w moskiewskim czasopiśmie „Ogoniok” oświadczyła, że „W. F. Janukowycz — to mniejsze zło w porównaniu z J. W. Tymoszenko” (Den. — 2011. — 19—20 sierpnia. — S. 20). Teraz, jak to mówią, mamy to, co mamy. Prześladowania opozycji jak w latach 30. XX wieku. Reorientacja z Europy na Azjopę. Zamykanie ukraińskich szkół na Doniecczyźnie i Ługańszczyźnie, rusyfikacja ukraińskich placówek oświatowych w Odessie, której mer jeszcze kilka lat temu, kandydując gdzieś, pisał na swoich billboardach: „S nami Bog i Rossija”. A co warte są porozumienia charkowskie o oddaniu jeszcze na 25 lat ukraińskiej ziemi pod bazę wojskową sąsiedniego państwa? Prawie całkowite wyeliminowanie języka ukraińskiego z wystąpień ministrów, deputowanych, urzędników. Wśród innych. Przez kilka godzin prokurator odczytywał akt oskarżenia. Adwokat J. Tymoszenko Jurij Suchow powiedział dziennikarzom: „Myślę, że dzisiaj wystąpi tylko prokurator. Moje wystąpienie potrwa około 4 godzin, a jak długo potrwa wystąpienie Julii Wołodymyriwny — trudno powiedzieć. Dlatego że ona nie tylko będzie odczytywać, ale i komentować”. Czym zakończyły się debaty sądowe i, być może, proces, poinformujemy w następnym numerze, ponieważ zgodnie z harmonogramem właśnie we wtorek redakcja przygotowuje klisze kolejnego numeru gazety. Zdjęcie Petra ANTONENKI. FINAŁ SĄDOWISKA??

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn