Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 9strona oryginału ↗

MOJA PRZYSZŁOŚĆ I MOICH POTOMKÓW

Слово Просвіти, №39 за 2011 рік

Ołeksij POŁOSIN, m. Kijów. Jestem Rosjaninem, pochodzę z obwodu tulskiego, ale od czwartego roku życia mieszkam na Ukrainie. Początkowo we wsi Hoduniwka w obwodzie kijowskim, potem w Jenakijewem w obwodzie donieckim. Obecnie jestem kijowianinem. Pod wpływem ostatnich wydarzeń politycznych postanowiłem napisać gniewny wpis dotyczący Rosjan urodzonych na Ukrainie. Tych Rosjan, którzy od wielu lat mieszkają i pracują tutaj, oraz zagranicznych gości — przedstawicieli struktur władzy, partii politycznych, działaczy religijnych, którzy przyjeżdżają do nas z wizytami. Nikt nie może znać prawdziwych motywów gościa. Ale każdy zgodzi się ze mną, że winny jest tylko gospodarz, który pozwolił, aby na jego terytorium pojawiła się obca moralność. Mamy ustępliwego gospodarza — Ukraińca. Ukraińcy muszą wziąć sobie do serca hasło: „Jestem Ukraińcem i jestem z tego dumny!”. Uczmy się wypowiadać te słowa tak wzniośle, jak wyznaje to przeciętny Rosjanin, który cieszy się ze swojej przynależności do „wielkiej i potężnej”. Mówię to ja, etniczny Rosjanin na terenach Ukrainy, szczery patriota Ukrainy. Ale dotknijmy bezpośrednio, jak to mówią, przeciętnego Ukraińca i tych przyczyn, które doprowadziły nas do dnia dzisiejszego. Pierwsza kategoria narodu tytularnego — „Ja nic nie wiem, moja chata z kraja!”. Mają oni odwieczne ukraińskie korzenie, ukraińskie imiona i nazwiska. Główną troską takich Ukraińców jest pragnienie spokojnego życia, aby nigdzie się nie mieszać ze szkodą dla zdrowia, są gorliwi, podstawiają szyję prosto w jarzmo silniejszemu. Jest im wszystko jedno, czy żyć w Związku Radzieckim, czy w niepodległej Ukrainie, czy w mitycznym Związku narodów słowiańskich. Najważniejsze, żeby były pieniądze i dobre jedzenie. I żeby nikt nie zaczepiał. A takich Ukraińców jest znaczny procent. Nie przychodzą do lokali wyborczych, co daje możliwość łotrom manipulować ich wolą. Druga kategoria — „A jaki zysk będę z tego miał?”. To już uwspółcześniony Ukrainiec, pragmatyczny i infantylny wobec wszystkiego poza zyskiem. Dla niego Ukraina to źródło wzbogacenia. Kiedyś krzyczał, że Boga nie ma, a teraz przed kamerami żegna się i całuje krzyż zamorskich władyków. Tak wymaga Protokół, tak jest perspektywicznie dla zachowania zrabowanego majątku. Taki z pianą na ustach wykrzykuje przemówienia o miłości do „niechronionych warstw ludności”. Współczuje, widząc tę ludność przez okno swojej limuzyny lub za plecami ochroniarzy. Obłudnicy hańbią honor i sławę narodu tytularnego. Trzecia kategoria Ukraińców — „Jest mi wszystko jedno, bo nie wiem, kim jestem!”. To dzieci tak zwanych rodzin mieszanych, gdzie mąż i żona są przedstawicielami różnych narodowości i grup etnicznych, na przykład: Kazach—Ukrainka, Ormianin—Ukrainka, Rosjanin—Ukrainka, Ukrainiec—Mołdawianka… W takich rodzinach, jeszcze według tradycji Związku Radzieckiego, narodowość dziecka wpisywano zgodnie z narodowością ojca. Moja mama jest Ukrainką, a ojciec Rosjaninem, więc zapisano mnie jako Rosjanina! Stałem się Połosinem, a nie Bojkiem. Ale jestem pewien, że godność, włożona przez Boga w każdego z nas, nie ma żadnego związku z narodowością konkretnego człowieka. Nawiasem mówiąc, według zwyczajów narodu ukraińskiego, podczas ucisku przez Polaków, Turków, innych zdobywców, jeśli matka była Ukrainką — dziecko uważano za Ukraińca lub Ukrainkę. Zatem w dawnych czasach byłbym Ukraińcem o nazwisku Bojko. Obojętność takich Ukraińców wobec losu państwa jest o wiele straszniejsza od obojętności przedstawicieli pierwszej kategorii. To owce w wilczej skórze. Niektórych (zwłaszcza tych, którzy władają nad nami) od razu widać po czynach. Jest im wszystko jedno, w jakim kraju żyją. podzieliły między siebie języki francuski i perski. „Wielkiemu i potężnemu” przypadło jedynie 36. miejsce, które podzielił z afrykańskim językiem suahili. Takie to uparte fakty. Zawsze szokowała mnie, nieprzyjemnie uderzając, taka niczym i nikim niesprowokowana nienawiść naszych północno-wschodnich sąsiadów do Ukraińców. Latami próbowałem znaleźć i zrozumieć jej przyczynę. Szczególnie dziwiły wyniki sondaży socjologicznych, przeprowadzanych w ostatnich latach, kiedy przeważająca większość Rosjan nazywała nas swoimi największymi wrogami, a Ukraińcy w jeszcze większym procencie uważali ich za swoich przyjaciół. Co to jest? Nasza „owcza natura” (według T. Szewczenki) czy duchowa ślepota, brak poinformowania, obojętność lub po prostu głupota elektoratu „bydła”, jak wyraził się jeden z znanych wysokich urzędników. Odpowiedź znalazłem u F. M. Dostojewskiego, który powiedział: „Nienawidzimy tych, którym wyrządziliśmy zło”. Ta jego maksyma postawiła wszystkie kropki nad „i”. Bo takiego zła o kosmicznej skali, otrzymanego od ich Imperium, raczej nie doznał żaden inny z narodów naszej planety. Niestety, nie uświadomiliśmy sobie tego należycie. A tu jest ogromne, niepoczate pole do pracy dla przyszłych historyków. Ale psychologiczne uzasadnienie ich nienawiści do nas stało się w dużej mierze bardziej zrozumiałe. („Straszna zemsta” M. Gogola może być pewną ilustracją naszych relacji). W Imperium Rosyjskim na początku XX w. było ponad dwieście nacji i narodowości! A do 1991 r. pozostało ich tylko kilkadziesiąt. Czyż to nie zubożyło ludzkości? Ale czy wygrało na tym samo Imperium? Piotr Czaadajew jeszcze w XIX w. proroczo powiedział, że „Rosja istnieje tylko po to, aby dać reszcie świata jakąś straszną lekcję”. W XX w. Ukraina i Ukraińcy, jak chyba nikt inny, dowiedzieli się, o jaką lekcję chodziło. Jednym z głębokich kompleksów Rosji jest problem jej samoidentyfikacji, bo kradnąc nam nasz starożytny etnonim Ruś oraz zniekształcając i przekłamując na swoją korzyść naszą historię, Moskwa tak w istocie nie stała się Rusią, nie stała się Europą, pomimo zewnętrznej jej atrybutyki. Zdjęcie Olesia Dmytrenki Wszystkie te kategorie Ukraińców to moralno-psychologiczny balast, który nie pozwala Ukrainie wyprostować się w pełnej okazałości i ogłosić się jako państwo. Państwo, które ma wielowiekową tradycję walki o prawo do bycia cywilizowanym. Przyszłość Ukrainy należy do ostatniej, nielicznej kategorii Ukraińców, których credo brzmi: „Przyszłość Ukrainy to przyszłość moja i moich potomków. Kto, jeśli nie ja?”. Pomarańczowa rewolucja pokazała: niemal milionowa grupa ludzi o przeciwnych poglądach może się porozumieć. Nie było tu przestępczości, nieporządku. Biało-niebiescy przyjechali bronić swoich, których rzekomo mieli bić pomarańczowi. Zgłodniali górnicy (gdzieś ze dwa tuziny) przestraszyli się, gdy zobaczyli, że idzie do nich tłum pomarańczowych, gdzieś kilkaset dusz (wśród nich byłem i ja). Wtedy z naszej grupy wyszły dziewczyny z jedzeniem i kawą. Nakarmiły, porozmawiały i doszły do porozumienia. Następnego dnia górnicy pojechali do swoich rodzin. Zamiar złoczyńców, by poróżnić między sobą Ukraińców z Doniecczyzny z Ukraińcami z Kijowszczyzny, Galicji, Czernihowszczyzny itd., pękł jak mydlana bańka. Zatem możemy się porozumieć. Dlaczego więc nie prowadzimy bezpośredniego dialogu, a rozmawiamy tylko przez pośrednika — wspomnianego wyżej Ukraińca (drugiej lub trzeciej kategorii według mojej charakterystyki)? Pomarańczowe idee, u których podstaw leży godność ludzka, nie zniknęły i nie znikną! Dają one natchnienie i wiarę ludziom, których boli to, co dzieje się dzisiaj. Ukraińcy pozbyli się (lub ich pozbawiono) własnej godności. Sewastopol znajduje się na terytorium naszej ziemi, jednak z jakiegoś powodu stał się strefą podmiejską Moskwy. Dlaczego mer stolicy sąsiedniego państwa zachowuje się u nas jak u siebie w domu? Pewnie dlatego, że karmi z własnej ręki tych samych Ukraińców-sprzedawczyków? Nie odstępuje od niego i Władyka z sąsiedniego państwa, który, jako zwykły działacz religijny, przyjechał z inspekcją cerkwi prawosławnych, podporządkowanych Patriarchatowi Rosyjskiemu jeszcze od znanych czasów. Ukraińscy sternicy naszego państwa prześcigali się w chęci ucałowania jego ręki. Z jakiej racji? Może za to, że pobłogosławił ich na zawarcie umowy o przedłużeniu terminu pobytu rosyjskiej floty na terytorium Ukrainy jeszcze na ćwierć wieku? A kiedy patrioci-Ukraińcy wystąpili z protestem przeciwko wizycie Cyryla, swoi własni Ukraińcy z organów sądowych oficjalną decyzją zabronili przeprowadzania takich masowych wydarzeń! Ale nie wszystko jest tak źle na Ukrainie. Są patrioci, którzy kochają swoją ojczyznę do głębi własnej duszy i własnej kieszeni, do których mam zaszczyt zaliczyć siebie oraz mojego starszego syna. To im, naszym dzieciom, wnukom i prawnukom, przyjdzie żyć i rozbudowywać Ukrainę przyszłości. Wierzę: Ukraina jeszcze wyprostuje się w pełnej okazałości!

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn