Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 12strona oryginału ↗

ODCHODZĘ OD CIEBIE I DO CIEBIE Niewymyślona historia

Слово Просвіти, №39 за 2011 рік

Maria HAJDAJ, Varese Pod mokrą sosną, boso, stała Kobieta. Bezsilnie opuściwszy ręce, podstawiała twarz pod drobny, zimny deszcz. Krople wody ściekały po momentalnie zwiędłych policzkach, przypominały obfite łzy, których w rzeczywistości nie było. Kobieta gorzko, bezgłośnie rozpaczała. Czerwone jagody jarzębiny, wypadłszy z omdlałej garści, na ziemi przypominały okruchy rozbitego serca. A w drugiej dłoni Kobiety trzeszczał, zaciśnięty z nieludzką siłą, telefon komórkowy. To właśnie on przyniósł jej wiadomość o nadzwyczajnych, nieziemskich uczuciach miłości, które przepełniały jej męża, o niecierpliwości, by doczekać się następnego spotkania, o niezapomnianych wrażeniach po ostatnim widzeniu. Ale wszystko to — w wiadomości, wysłanej przypadkowo i zaadresowanej do obcej kobiety… A potem była krótka rozmowa, bez przeprosin i wyjaśnień, która potwierdzała intensywność jego uczuć do innej. Jedynie jedna fraza na końcu dialogu świadczyła o jego wątpliwościach przed ostateczną decyzją: — Jeśli możesz, to poczekaj na mnie… Kto wie, ile czasu stała tak nieruchomo, boso, zdrewniała jak ta sosna. Wydawało się, że nie ruszy z miejsca, że wrosła korzeniami w wilgotną ziemię na zawsze. W głowie nie została żadna myśl: dokąd iść, po co, w duszy — żadnych uczuć, jedynie bezgraniczny, wszechogarniający, pulsujący ból ogarniał całą jej istotę. A w wyobraźni, niczym kadry z filmu, rozbłyskały epizody z życia: dzień wiejskiego święta nad jeziorem, kiedy, porwani wirem tańca i uczuć, oni ze swoim wybrankiem poczuli niemożność istnienia jedno bez drugiego; on rwał się, by wykrzyknąć publicznie o swojej miłości do niej, aby dowiedzieli się o tym wszyscy, lecz jej wystarczyło po prostu o tym wiedzieć; długie rozmowy i marzenia o przyszłości, które w końcu się spełniły, narodziny dzieci, wprowadzenie się do nowego domu, który zbudowali razem… a potem ten czarny dzień, kiedy razem, na rodzinnej naradzie postanowili wysłać ją na zarobek do Włoch — ratować rodzinę od długów, nędzy i trudności, w które popadli, jak i wiele innych ukraińskich rodzin. Czuła się osierocona i samotna na obczyźnie, ogłuszała się ciężką pracą, by zagłuszyć wspomnienia i tęsknotę za wszystkim, co zostawiła w domu; jak pokonywała dzień po dniu życie zarobkarki z jedyną myślą, by wrócić wreszcie w swój kraj, do domu, do rodziny, i zacząć żyć, jak dawniej, w pełni uczuć i dostatku, nie przerzucając na nikogo winy za wszystkie tułaczki, których musiała doświadczyć na obczyźnie, chroniąc swoją rodzinę. Z oddali, początkowo prawie niesłyszalnie, a potem coraz głośniej popłynął dźwięk kościelnego dzwonu. On uporczywie, uderzenie po uderzeniu, pokonywał barierę jej bólu, wzywając, by ruszyć z martwego punktu i wreszcie zmusił do odejścia, przyciągając do siebie jak magnes. Na kościelnym podwórzu zebrała się spora grupa zarobkarek, czekając na rozpoczęcie Mszy Świętej. Zobaczywszy kobietę w przemoczonym, zniszczonym przez niepogodę ubraniu, trwożnie spoglądały na siebie, ale nikt nie odważył się o nic zapytać. Prawie każda przypomniała sobie jakiś epizod z własnego życia na obczyźnie i uczucie rozpaczy, wywołane różnymi okolicznościami, swoją intensywnością podobne do tych, które teraz przeżywała nieznajoma Kobieta. Skądś znalazła się nie nowa, ale sucha odzież, filiżanka gorącej kawy, by ogrzać osłabione, zmarznięte ciało, czyjeś troskliwe ręce po matczynemu wytarły mokre włosy, uczesały je porządnie, przykryły świeżą białą chustą… Zamknęła oczy, odpoczywając pod pieszczotą tych matczynych rąk. Piekący ból niechętnie, ale puszczał powoli jej duszę. — Jakaż ty jesteś piękna, twarz masz jak u Matki Boskiej, czystą, ale utrapioną, — mówił ciepły kobiecy głos, — przecież wiesz, ona umiała cierpieć bez rozpaczy, umiała znosić wszystko bez nienawiści, z cierpliwością, nie tracąc Wiary, nawet śmierć jedynego syna. A ty masz dzieci, z nimi wszystko w porządku? — ostrożnie, z nadzieją na dobrą odpowiedź wypytywał wciąż ten sam głos. Kobieta twierdząco skinęła głową. — A jeśli z dziećmi wszystko dobrze, to reszta z czasem się ułoży. A czasu masz wystarczająco, jesteś jeszcze całkiem młoda. Ile masz lat? — Jutro będę miała czterdzieści, — odpowiedziała Kobieta, otwierając oczy, — ale ja już jestem babcią. — O, to ty wiele zdążyłaś w życiu! — żwawiej, z iskierkami ironii wypowiedział znajomy głos. — Czego tobie teraz najbardziej się chce? Przed oczami znów przepłynęły obrazki z życia. Wysokie Karpackie góry, ona, osiemnastoletnia, można żyć daleko i długo bez dzieci, tym bardziej małych. Zapisuję wszystko, co mnie poruszyło w ciągu dnia, i to od 1997 roku. Mam wiele opowieści z życia zarobkarek, z mojego doświadczenia, z doświadczenia moich znajomych, towarzyszy. Oto mam 4 opowieści kobiet-zarobkarek, które przywiozły swoich mężów dla połączenia rodziny, a ci nawet miesiąca tutaj nie wytrzymali: czy tak im dobrze było w domu samym, czy tutaj nie chcieli być. Dlatego ich żony wyciągnęły o nich wnioski. Czasami ludzie oszukują siebie, tworząc sobie kult męża. Zawsze miałam jedną myśl dotyczącą kobiet-zarobkarek, które cierpią za ojczyzną i za mężami. Rozumiem, że Ukrainy tutaj przenieść niemożliwe, chociaż są zakątki Włoch, które bardzo przypominają naszą ziemię. Ale jeśli nie możesz bez męża — weź go tutaj, tęsknisz za dzieckiem — zabierz ze sobą. Brakuje tobie rodziców tutaj — także jest wyjście. A po co siedzieć i płakać? Ludzi, którzy wyjechali

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn