Strona · s. 5strona oryginału ↗
Boże, daj nam jedność rozumu
Слово Просвіти, №39 за 2012 рік
Te słowa wycierpiał całym swoim życiem Hnat Biżyk — znany proświcianin, ukraiński filolog, autor wielu artykułów, wydrukowanych w ogólnoukraińskiej i miejscowej chersońskiej prasie, gdzie obecnie mieszka, utworów poetyckich i poruszających nowel, napisanych na podstawie prawdziwych historii życiowych. Niedawno wydał dwie nowe książki „Kochaj Ukrainę” oraz „Urodziłeś się na Ukrainie — Ukrainie i służ”. „Słowo Proświty” gratuluje autorowi tego wydarzenia. Nadija KYRIAN Hnat Jurijowycz przeżył niełatwe życie, jego rodzina doświadczyła nieszczęść, nędzy i prześladowań. Inaczej być nie mogło, bo rodzice i bracia byli w „Proświcie”, a później — członkami OUN. Jeden brat cierpiał w niemieckich obozach: Dębicy, Oświęcimiu, Hamburgu, zmarł w Szwecji, dokąd słabego i chorego przywieźli go sanitariusze szwedzkiego Czerwonego Krzyża. Brat Dmytro cierpiał w radzieckich więzieniach. Ojca torturowało zarówno niemieckie gestapo, jak i radzieckie NKWD. Po służbie w radzieckiej armii Hnat wrócił nie do rodzinnej wsi, a do wsi Mychajliwka na Chersońszczyźnie, ponieważ mieszkańcy Żurawina na Drohobyczczyźnie, gdzie się urodził, w tym również rodzina Biżyków, w 1951 roku na mocy radziecko-polskiej umowy o wymianie terytoriów zostali przesiedleni do wsi Mychajliwka w obwodzie chersońskim. Tutaj Hnat Jurijowycz pracował jako nauczyciel języka ukraińskiego i literatury, uczył uczniów kochać Ukrainę, bo sam żył „z Ukrainą w sercu”, tak jak wychowali go rodzice. W Nowej Kachowce, dokąd później się przeprowadził, po ogłoszeniu Niepodległości wraz z przyjaciółmi założył i stanął na czele oddziału „Proświty”. W tamtym czasie w mieście nie było już ani jednej ukraińskiej szkoły. Proświcianie razem z członkami Ruchu zrobili niemało. Zainicjowali budowę w mieście pomnika Tarasa Szewczenki, ustanowienie tablicy pamiątkowej Wiaczesława Czornowoła na budynku, w którym występował. Głos „Proświty” brzmi na wszystkich wiecach, w miejskim radiu, na posiedzeniach komisji ds. językowych przy miejskim komitecie wykonawczym. Z władzami miasta współpracowali dość skutecznie. Co prawda, obecnie znajdowanie wspólnego języka z niektórymi kierownikami stało się trudniejsze. Głównym osiągnięciem prośwician jest to, że obecnie 64% uczniów w mieście uczy się po ukraińsku. Według ostatniego spisu ludności Ukraińców jest tu 73,8%. Aktywiści nadal pracują nad zwiększeniem liczby ukraińskich szkół. Jest też wiele problemów. Na przykład z pięciu miejskich gazet — żadna nie jest ukraińskojęzyczna, po rosyjsku drukowany jest nawet organ rady miejskiej „Nowa Kachowka”. Hnat Biżyk wychował sobie godną zmianę — na czele miejscowej „Proświty” zastąpiła go aktywistka Wira Łytwynowa, którą za udaną pracę wyróżniono medalem „Budowniczy Ukrainy”. Obecnie Hnata Jurijowycza „boli serce”, ponieważ on
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
