Strona · s. 10strona oryginału ↗
Gdybyśmy zasypiali pod tymi samymi gwiazdami
Слово Просвіти, №39 за 2017 рік
nie błagał na zapas
3. nie uwierzysz w żaden sposób, że noc ta jest chroniczna — wychodź z palców twojej dłoni że noc ta w poszukiwaniu znaków codziennie wygina się, niczym skoszona trawa, i nie mam się gdzie schować, bo okna chowają się we mnie, jak chrabąszcze majowe i nie mam się gdzie schować przed tobą do rana, bo noc nie zawiązuje rękawów i nie mam się gdzie schować, bo księżyc patrzy — i rzuca spojrzenia,
niczym gwoździe, które wskakują w żyły — i krew staje się nagła, jak myśli w głowie dopóki wiem, że nie śpisz — nie będę spał — i będę spowiadał twoje strachy będę spowiadał chociaż te, które są autentycznie kobiece i jeszcze żywe i nie mam się gdzie schować, bo wzdłuż pokoju zasypia niebo — z twojego snu chce mi się położyć obok — i zapisać wierszami chmury i kolory i dopóki dym będzie oddawał się papierosowi — będę się smucił i nie zasnę dopóki dym będzie kochał się z papierosem — będę ochraniał niebo z góry a ty nie wierzysz: moja noc jest chroniczna, śpi w twoich włosach,
kiedy jesteś sama i nie wiesz, że mój wiatr nie oddycha by nie zerwać wiśni z twoich snów gdybyś powiedziała szczerze, że w palcach nocuje zima, po prostu bym się oddalił.
4. Zbieram gwiazdy, które pukają w dłoń — i odliczam puls pociągów z wiarą, że w tych torach wytyczona jest wiosna po twoich śladach i ta wiara kładzie się w dłonie i oddycha jak modlitwa na święconej wodzie jakby było w kogo wierzyć, ale on nie jest tutaj i nie w tych pociągach zbieram drzewa, które pukają w oczy — i odliczam kroki w ziemi, choć wiem ile jeszcze nie upadnę — bez twojego dźwięku i słońca Isu a pociągi wciąż pulsują gwiazdami — z otoczenia skrzypków a pociągi wciąż pulsują chmurami — na rosę i nie chce się już chłodu — szpitalnego — z archaicznych sal i nie chce się już kobiet — fantomasów — w wrogich ciałach, bo jest niebo nad torami — przecięte drutami strat, bo jesteś ty — moje serce — wysiane z ciała ciepła dlatego zbieram wszystko co puka w głowie — i trzymam ciebie a ty rezonujesz ciemność — w którą wierzę póki jesteśmy niewidomi i niemi wiem — jutro bóg się obudzi — i wszystko rozgrzebie i na torach będzie pulsował czas — na majowym koniu!
i każdej nocy będę pukał do drzwi — w poszukiwaniu twoich ust z wiarą, że głos w palcach jest szczery i do końca dlatego zbieram gwiazdy, które spadają w dłonie — z powietrznych rur i czekam na pociąg do ciebie — który nie ma twarzy
5. Po prostu o kobiecych motylach
Zaplątałem się w twoich motylach, które pocałunkami leciały na strych moich płuc — by tam dokonać aktu samospalenia.
Następnego dnia nikt ich nie chował. Po prostu zjadałem płatki z białych róż by płucnymi kapilarami ich obnażony zapach docierał do grobów. by właśnie ten zapach pokrył popiół najbliższych mi motyli, które kiedyś przyszły do mnie z twojego ciała.
Nie piłem wody, chciałem żeby dawne motyle zostały we mnie, bo wiedziałem: dopóki we mnie twoje dotyki dopóki we mnie twoja ślina dopóki we mnie twój ból — jesteśmy — jednym i tym samym.
Jestem egoistą, który zaplątał się twoimi motylami i czym prędzej je pochował. mogłabyś mnie oskarżyć o brak miłości!
ale zapamiętaj: jestem jedynym mężczyzną który wszystko twoje będzie chował w sobie jako wewnętrznie pożądaną witaminę
6. gdybyś na kolację zostawiała zapach swoich włosów —
nie jadłbym i nie spałbym po nocach gdyby ściany mojego ciała były zapisane twoim pismem —
całymi godzinami szukałbym kodów i jak zombie bym się budził — wspominając o jabłku Ewy i Adama i jak zombie bym zasypiał — w jabłkach rozkoszy.
gdybyś na śniadanie zostawiała zapomniane dźwięki imienia —
bałbym się fonetyki głosu i milczałbym — słowami pod skórą — jak zapomniany w lustrze chłopiec i prosiłbym Pannę Marię — albo kogoś innego — w słonecznym kole o pokazanie drogi do ciebie — choćby jakąś ręką — po prostu gdybyś na obiad zostawiła miskę — łzami usypaną,
biegłbym za tobą na kolanach i przyjmowałbym od ciebie policzki — ale nie zdradzałbym… słyszysz? — nigdy, bo z tobą jak pies wyrywa się — moja krew — ekstremalna…
rubinowa, bo z tobą jak pies wyrywa się — moja krew — poetycka i naga
7. Te drzewa tworzą taką wysokość, że głos trzyma się za ręce ust nie to, żeby mu było tak zimno — on po prostu nie pragnie ciebie wypuszczać,
a drzewa gałęziami proszą się w skórę — gałęziami w żyły wnosząc ból, niczym wirus, który dokładnie nie ma swojego adresata.
te drzewa tworzą 9 kręgów Dantego — wysokość wygasa,
niczym dźwięk,
który nie mieści żadnych apostołów… tylko dziurę w powietrzu — i zmęczeniu tylko dziurę w mojej głowie, którą łapczywie karmisz, niczym sowę, ciemnością bez przytułku, która zmęczyła się wracaniem do domu.
te drzewa szpecą mnie i nas — wysokość nocy i linearność ptaków,
które od czasu lasów latają arthaosowo — niczym wywyższają obrotem niebo i kochać ciebie pośród drzewa — to zaledwie trafiać do zielonego archiwum,
kiedy łodygi z bólu chodzą parami żeber.
dla osób postronnych ta spowiedź zielona nie będzie miała ani sensu, ani kodu —
ani końca tylko smutek, który jeszcze nie zwiędł, jak liście z tych zawieszonych przez boga drzew z tobą nauczyłem się wynajmować wysokość — przed którą oczywiście nie ustałem i nauczyłem się kochać tak — jak chodzą zegary — bez światła i przerw dla osób postronnych ta spowiedź zielona — po prostu spowiedź chłopca z poetyckich domów i komuś w niej ciasno, jak mnie w mieszkaniu świata, kiedy stamtąd nie widać ciebie po prostu chciałem powiedzieć, że dopóki czekałem na ciebie — zakochałem się i wzmocniłem i — bez ciebie — jestem — po prostu drzewem, które cicho dzięcioł kuje.
8. Milczałbym o strachu i pogodzie — gdybyśmy leżeli w jednym ciele w pokoju bez ścian i lata — podpalałbym świece deszczami ty rozbierałabyś godziny — kiedy usta pijane i zdrętwiałe płonęłyby jak sosny — pod pańskimi rękawami.
ubierałbym czas według erogennej wskazówki, a ty przeszywałabyś burze ubierałbym usta wodą — żeby rozebrać i całować do pragnienia, gdybym mógł ciebie obejmować — żyłbym w tej krótkiej miniaturze i nie potrzebowałbym niczego — nawet książek ababygałamahy.
Gdybym ciebie obejmował — palcami-żyłami — tracąc krwi dotyk,
gdybym ciebie obejmował jak Noe ulewy w totalnej biedzie, gdybyś pozwoliła, rozmawialibyśmy z tobą żyłami na drucie, kiedy chce się grzeszyć w jednej pokucie.
I wtedy bym ciebie chronił, jak deszcze — niebo — rozkładając kolory i przepaście,
i wtedy bym milczał o strachu nie zważając na instalacje i zakręty, gdybyśmy zasypiali pod tymi samymi gwiazdami — zasypiałbym pokorny i wierny i nawet bym się budził… gdybym widział ciebie naprzeciw.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
