Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 10strona oryginału ↗

Serhij SAWYN:

Слово Просвіти, №39 за 2017 рік

1. można czekać dopóki pamięć nie wytrze ze mnie bezsenności i jej twarzy mokrą szmatą — po wszystkich bezwizowych punktach, — ale tylko jeden raz i tak, bym nie mógł dorysowywać jej cienia i paluszków ołówkiem pamięci, — zostaw chociaż jej zapach — na jedyny miesiąc pamięci, nigdy nie prosiłem cię o nic zbędnego, a tym bardziej — i twoich samowolnych migracji nie naruszałem — ja je nawet kochałem ale nie zabieraj tej kobiety, — która stworzona jest z mlecznych oktaw która stworzona jest prawie księżycem — z łaski gwiazd i gołębi pamięci, nie będę się do ciebie modlił, bo to widoczny nacisk — bez przerw ja nawet z tobą nie będę rozmawiał żeby nie było spisku mrówek które już nie chodzą, a przelatują po skórze — i rozrywają nerw nerwy moje rozrywają... i każda noc — najstarsza siostra siostra, która się o ciebie troszczy, kołysze i uśmierza ból siostra, której opowiadasz historię — bez alfy i końca o jedynej kobiecie, którą oddychałeś, ale pragniesz oddychać jeszcze i jeszcze kobietę, której nigdy nie utrzymasz w jednej dłoni kobietę, którą trzymasz w męskim dziobie — żeby trzymać sam dziób-bo bez niej powietrze reinkarnuje się w długi radiacyjny las ale ty nie wytrzymujesz — ani radiacji, ani nowych totalnych prób odnalezienia innej! A i po co, jeśli Twoja żyje na czole. można czekać, dopóki pamięć nie wytrze mojej bezsenności i mnie samego można czekać na nią — jak na całe życie, które się rozrasta i kiedy się doczekam — a ja się doczekam! — ona mnie przeklnie za ten wiersz — i tę czułą miłość — na poetyckim mleku. 2. powracam w blizny deszczów... kiedy wargi twoje wchodzą w wargi i potrąca ulica łokciem — kiedy siedzimy obok okien boję się wszystkich kobiet — jak drzewa swoich drwali jak drzewa swojej egzekucji — kiedy młodych drzew nie ma. boję się ciebie jeszcze bardziej — i znajduję w bliznach znamiona i wchodzę w system znaków — jak w system pańskich oblicz-bo z tobą jestem czymś nieważkim — jestem z tobą jak krzak porzeczki który czeka na swoją porę. zawołasz ją? — ...zawołaj. boję się ciebie nie tak, jak boją się śmierci czy powodzi boję się ciebie spowolniony jakby kroki moje z wapna powracam w krąg deszczów jak do swojego czuciowego zarodka i kwitną we mnie mokre żagle — jak porzeczka z twojego okna. i kwitną we mnie mokre skrzydła dopóki deszcz ten z listy proszonych dopóki kroki twoje uniesione — nas unoszą — w mleczną mgłę boję się ciebie bez strachu… moje kroki już znoszone boję się ciebie — jak kobietę, kiedy wola jej bez steru.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn