Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

Moje nabytki na Forumie

Слово Просвіти, №39 за 2018 рік

Halyna PAHUTIAK, laureatka Narodowej Nagrody im. T. Szewczenki. Oczywiście, interesuje mnie, kto co kupił na Forum, bo od razu widać, kto się puszy, a kto oderwał od siebie ostatni grosz. Bo ukraińscy milionerzy nie kupują książek. I biedni ludzie — również. A klasa średnia została zniszczona jeszcze w zarodku. Książki byłyby tańsze, gdyby z małych wydawnictw nie zdzierano strasznych pieniędzy za udział w Forum. Właśnie niewielkie wydawnictwa ciągną na sobie wóz kultury narodowej i wiecznie przebywają w strefie ryzyka. O korupcji w biznesie wydawniczym mówić nie trzeba — jest wszędzie. Od produkcji niektórych wydawnictw po prostu się odwracałam z tego powodu. Tak jak od ukrsuchlitu (ukraińskiej współczesnej literatury) i wszystkiego, co rosyjskie. Od drogich albumów i od zagranicznych bestsellerów (u nas wszystko jest bestsellerem), nawet jeśli z pretensją do intelektualizmu. Patrząc na zdjęcia zakupionych przez innych książek, jestem przekonana, że w 90% ich zakup podyktowany jest próbą niepozostawania w tyle za… Właściwie, za czym? U nas nie ma uformowanej elity intelektualnej, a jedynie naśladownictwo i moda. Ukraińska treść i język ukraiński mogłyby stać się czynnikiem jednoczącym dla intelektualistów, ale u nas te procesy są dopiero w stanie embrionalnym. Mając niewiele środków, nie szukałam tanich książek, a jedynie tych, które są potrzebne do mojego rozwoju i pracy. I oto wreszcie pierwsza książka — komentarze do Księgi Jonasza, wydawnictwo UCU. Nie powiedziałam „Biorę”, bo to nie byłoby szlachetne. Powiedziałam: „Potrzebuję tej książki” i dałam do zrozumienia, że to nie transakcja, a jakby święty akt wymiany. Następna książka była tą, którą miałam nadzieję znaleźć na Forum bez szalonej marży. „Ruska szlachta ziemi przemyskiej XIV—XVIII w.” Ihora Smutka. W ogóle nie rozumiem, jak marża w księgarni może wynosić 100 hrywien. Wymieniłam swoje ciężko zarobione 300 hrywien na wspaniałą książkę, która będzie mi służyć nie jeden rok. Tyle kiedyś oddałam za „Schematyzm Diecezji Przemyskiej” ks. Dmytra Błażejowskiego i przez kilka miesięcy ta książka nie schodziła z mojego biurka, do dziś się nią cieszę i błogosławię pracownicę księgarni „Misjonarz”, która mi ją poleciła. Dla mnie nie ma ona ceny. A powieści za 300 hrywien — bez nich się obejdę. Powieści trzeba wydawać w dwóch wariantach: tanim i prezentowym. To, że u nas tak się nie dzieje, świadczy o psychologii nędzarza naszych wydawców. I nie mogłam się powstrzymać, bo ta książka również jest mi bardzo potrzebna do pracy i, wydana w 2006 roku, doczekała się mnie — o zwyczajach i obrzędach ukraińskich pszczelarzy autorstwa Uliany Mownej. Instytut Narodoznawstwa bardzo często cieszy mnie fantastycznymi książkami. Wydają je w tak znikomych nakładach, że trzeba na nie polować. Ich „Klasztorne ogrody Galicji” to ozdoba mojej biblioteki. A od Wasyla Habora mam notatki z podróży Stepana Łewynskiego, które wkrótce będę czytać. I jeszcze: nigdy nie żałuję pieniędzy na książki francuskich historyków szkoły Annales, ale niestety, nic nowego wydawnictwo Ołeha Żupanskiego nie wydało. Bo to wzór tego, jak należy pisać na tematy historyczne. W rezultacie — moje nabytki są ukrainocentryczne i ukraińskojęzyczne. I właśnie takie, których potrzebuję jako pisarka i badaczka. A dobre stare kryminały wolę kupować u antykwariuszy, bo im też nie jest słodko stać cały dzień na wietrze. „...to nie historia, to nie o przeszłości, to o teraźniejszości, która trwa, i o przyszłości, która nadchodzi. Dlatego że nasza rewolucja narodowo-wyzwoleńcza się nie zakończyła, nasza wojna z wrogiem trwa... w tych warunkach kraj potrzebuje nie parad równości, a parad wojskowych, i nie recept, jak się bogacić i uciekać na Zachód, a jak walczyć, jak zwyciężać i jak tę walkę wspierać ideą...” — podkreślił Jurij Syrotiuk. Przemyśleniami o książce „Idea i czyn Ukrainy” oraz jej aktualności dzisiaj podzielili się uczestnicy prezentacji, działacze społeczni Anatolij Witiw, Ołeh Witwicki oraz Jurij Antoniak, życząc również organizatorom wydarzenia częstszego przeprowadzania takich spotkań.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn