Strona · s. 7strona oryginału ↗
Poświęcone 100-leciu krzemienieckiej „Proświty”
Слово Просвіти, №39 за 2018 рік
Barwy rozwoju Szkoły leśnej Krzemieniecka „Proświta” posiada dziś tak potężną energię, że mimo wszelkich finansowych, ideologicznych i politycznych przeszkód jednoczy ludzi różnych pokoleń. Właśnie tutaj spotykamy patriotów, którzy wiele widzieli w życiu, którzy mają się czym dzielić, którzy lgnęli do tego, co swoje, rodzime, ukraińskie i teraz pragną zaszczepić ten zachwyt innym; jest tu także młode pokolenie „Proświty”, które często półintuicyjnie, niczym gąbka, chłonie w siebie krople owego duchowego arystokratyzmu, którym żyje „Proświta”. Są tu także dzieci, wnuki, a nawet prawnuki członków „Proświty”. Aby wyrastali na arystokratów ducha ukraińskiego, służy temu „Szkoła leśna na Wyrli”, która od czterech lat z rzędu pracuje aktywnie i ofiarnie. Roman DUBROWSKI, członek „Proświty”, kandydat nauk filologicznych, wykładowca Krzemienieckiej Obwodowej Akademii Humanistyczno-Pedagogicznej im. Tarasa Szewczenki 2015 rok Dziennik Szkoły leśnej na Wyrli Rozbrzmiała szczerym dziecięcym śmiechem, radosną pieśnią wybrzmiała i pozostawiła w sercu każdego barwną tęczę „Szkoła leśna na Wyrli” – właśnie tak nazwano obóz dla dzieci i ich rodziców, który odbył się niedawno w czarującym lesie na samym chutorze Wyrla, w pobliżu wsi Sawczyce. „Dlaczego Szkoła leśna?” – pomyślicie. A dlatego, że naszymi nauczycielami stały się zwierzęta. Nasz przytulny, gościnny las otworzył przed dziećmi wiele tajemnic. Teraz nawet najmłodsi potrafią zebrać pachnące zioła i jagody, aby poczęstować rodzinę pyszną herbatą. Na „Lekcjach ciszy” uczyli się być uważni, aby umieć usłyszeć przyrodę. Odzywała się ona delikatną pieśnią wiatru, dźwięcznym świergotem leśnego ptactwa, wesołą muzyką konika polnego. Szkoła leśna nauczyła szanować przyrodę, a pilnym uczniom odwdzięczała się swoimi darami. Hartować ciało i ducha dzieciom oraz rodzicom pomagał nasz leśny nauczyciel Petro Żowtowśkyj (a poza lasem – to majdanowiec, przewodniczący Organizacji Charytatywnej „Centrum Wolontariackie DŻURA”, która pomaga naszym obrońcom na pierwszej linii frontu w strefie ATO). Kozackie gry i zawody czyniły nas silniejszymi, bystrzejszymi, zwinniejszymi, a dzieci chodziły za Petrem „krokiem”, czekając na nowe przygody i niespodzianki. A malować nasze leśne wrażenia uczyła nas Julija Janczuk (wykładowca dyscyplin artystycznych w Krzemienieckiej Akademii Humanistyczno-Pedagogicznej im. Tarasa Szewczenki). Las, w którym mieszkaliśmy, oddycha czynami, przechowuje pamięć o narodowowyzwoleńczych zmaganiach kozaków, wojowników UPA. W jednym z przytulnych domków na Wyrli urodziło się trzech braci Mysłyńskich, dwaj starsi Borys i Ihor byli sotnikami, najmłodszy – karabinierem. Oddali swoje życie w walce o wolność Ukrainy. Cała ta leśna bajka wydarzyła się w naszym życiu dzięki Lilii Sledzińskiej, przewodniczącej rejonowego oddziału WUT „Proświta” im. T. Szewczenki. Ołenka KOTLAR 2016—2017 lata Na Wyrli – Szkoła leśna. Jakie tam dzieją się cuda? Uczą się wesołe dzieci, Którym wszystko dane umieć: W lesie jak nie zabłądzić, I jak ptaszki policzyć, Jakie i gdzie rośnie czarodziejskie ziele… A przy ognisku czas wolny Tak miło umieją spędzić, Że nie zdołamy ja i ty. Ja w lesie wyrosłem i szczycę się Tą szkołą, bo wiem: Ona bowiem dzieciarnię nauczy Przyrodę i rodzinny kraj kochać. Mychajło ROSOŁOWŚKYJ Jakże ważne jest sianie ziaren dobra w dziecięcych duszach, aby potem podziwiać jego pędy, a z czasem i owoce! W „Szkole leśnej” otrzymaliśmy ciekawe i pożyteczne doświadczenie. Uczyliśmy się zachowywać pamięć, uczyliśmy się szanować pamięć. Swoimi czynami uczyliśmy się być godnymi życia i czynu wojowników, którzy zdobywali niepodległość naszej świętej Ziemi. Kilka kilometrów od „Szkoły leśnej” na chutorze Woronuha znajduje się pole. Kiedyś stało tu siedem chat, żyli ludzie. To pole przechowuje dla nas historię życia Feodosija Trofymluka o pseudonimie Orzeł. Urodził się we wsi Kimnata w zamożnej rolniczej rodzinie. Dorastał chłopiec silny i odważny. A kiedy dorósł, został kierownikiem Krzemienieckiego rejonowego kierownictwa OUN. Był śmiały i zdesperowany. Pewnego razu we wsi grupa agenturalno-bojowa NKWD urządziła obławę. Kolacjonując w jednej z chat, stracili czujność, zostawiając broń. Aż nagle wdarł się Orzeł, chwycił broń i rozstrzelał zdezorientowanych wrogów. Pewnego dnia ze swoim zastępcą zaszedł w sprawie do chaty Pawła Chmeluka na chutorze Woronuha. Nie wiedział Orzeł, że tutaj jest niebezpiecznie. Ktoś zdradził… Chatę otoczyli. Znalazł Orzeł możliwość, by jego zastępca wyszedł, a sam zginął. Jego rodziców zesłano na Sybir, żonę aresztowano, a dwóch nieletnich chłopców wysłano do domu dziecka. Tam, gdzie była ich chata, zaorano ogród, żeby nawet wspomnienie nie zostało o życiu odważnego wojownika… Dzięki pracy poszukiwawczej Lilii Sledzińskiej udało się znaleźć ludzi, którzy pamiętają o tym. Ustalono miejsce, gdzie zginął Feodosij Trofymluk. Zaplanowano, aby uczestnicy „Szkoły leśnej” postawili brzozowy krzyż w miejscu, gdzie padł powstaniec, oraz uczcili jego pamięć. Tutaj panował duch wielkiej wspólnej sprawy, duch jedności. Jedności między naszą grupą i między pokoleniami. I dzieci też to czuły i starały się zrobić wszystko jak najlepiej. Dziecięce dusze – jak delikatna i czysta poranna rosa. I od rodziców, nauczycieli zależy, czy taką samą czystą duszę zachowa dziecko, stając się dorosłym. Bądźmy godnym przykładem. Nasze myśli, zachowanie, czyny – to te małe cegiełki fundamentu w życiu naszych dzieci. Ołenka KOTLAR 2018 rok …W krótkim czasie nasi obozowicze zdążyli odwiedzić Świątynię Świętego Jerzego Zwycięzcy, pomodlili się razem z namiestnikiem klasztoru ojcem Polikarpem. Byli zachwyceni malowidłami petrykowskimi, wykonanymi rękami artystek z Poczajowa Marii Szapował, Wałentyny Simaszczuk oraz Switłany Kłymentowej z Krzywego Rogu. Po wyprawie do krzyża pamiątkowego na chutorze Woronuha, gdzie w 1950 roku w nierównej walce z enkawudzistami zginął ostatni rejonowy dowódca armii UPA „Orzeł”, wrócili do miejsca rozbicia swoich namiotów i uczyli się pod kierunkiem Juliji Janczuk malować petrykiwką. Ołenka Kotlar uczyła dzieci lepić z gliny gwizdki. Natalija Kapinos uczyła dzieci ukraińskich pieśni ludowych i powstańczych. Również odwiedzili nas goście z dalekiego Londynu. To pan Łewko Tymoszczuk z żoną Myrosławą i synami Markiem, Serhijem, Martynem-Sewerynem, Denysem-Dmytrem. Podarowali naszym dzieciom piłki do piłki nożnej i siatkówki oraz siatkę, którą od razu przywiązali do drzew i zorganizowali zawody siatkarskie. Łewko Tymoszczuk rozdawał ciekawe książki i płyty z pieśniami, które wykonywał w Londynie. Lilija SLEDZIŃSKA, przewodnicząca RO WUT „Proświta” im. Tarasa Szewczenki
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
