Strona · s. 2strona oryginału ↗
Ciąg dalszy artykułu ««Zapomniane» memorandum», s. 1
«Zapomniane» memorandum
Слово Просвіти, №39 за 2018 рік
Zakończenie. Początek na str. 1
Kiedy mówimy o Memorandum Budapeszteńskim, z jakiegoś powodu skupiamy się na temacie 5 grudnia 1994 roku, kiedy sygnatariusze — Ukraina, Rosja, w osobie USA prezydent Clinton i premier Wielkiej Brytanii Major podpisali ten dokument. Ale kwestie są znacznie bardziej złożone. Kwestie ewolucji pojawienia się tego dokumentu zostały założone jeszcze wtedy, gdy ogłaszaliśmy w 1990 roku Deklarację o niepodległości. Był to ogromny postęp i przełom Ukrainy. Ale już wtedy polityczna presja imperialna, która istniała jeszcze w Związku Radzieckim, ta sowiecka biurokracja polityczna, która była reprezentowana w Radzie Najwyższej, praktycznie nie mogła wyjść na inny poziom bezpieczeństwa i wizji perspektywy Ukrainy. Cytuję językiem dokumentu: „Ukraina ma stać się w przyszłości stale neutralnym państwem, które nie bierze udziału w blokach wojskowych, przestrzega trzech niejądrowych zasad: nie przyjmować, nie produkować, nie nabywać broni jądrowej”. Właśnie ten bezjądrowy status potwierdzony jest także w dokumentach Rady Najwyższej Ukrainy. Chodziło o ogromny potencjał, potencjał niepomyślanego dzisiaj poziomu i wizji w światowej puli jądrowej — 176 rakiet balistycznych, które miały 1272 głowice i 2500 taktycznych z bronią jądrową. A u podstaw tej ukraińskiej puli jądrowej było co innego — wysokie oparcie naukowo-techniczne na Dniepr, na znane przedsiębiorstwa kompleksu wojskowo-przemysłowego, które już wtedy po raz pierwszy stworzyły najpotężniejszą i najniebezpieczniejszą serię „Szatan”. Dlatego gra wokół Memorandum Budapeszteńskiego toczyła się wokół bardzo konkretnych, bardzo pragmatycznych liczb. Trzeba powiedzieć, że kroki, które podejmowano wtedy na Ukrainie, były dwuznaczne. Z jednej strony, umacnialiśmy pozycję wzmocnienia zdolności obronnych Ukrainy i doszliśmy do tego, że praktycznie już była decyzja o przekazaniu wszystkich głowic jądrowych pod podporządkowanie 43 armii, która bazowała na terytorium Ukrainy. Druga pozycja, przyjęta na wysokim szczeblu: broń jądrowa — to własność Ukrainy. Trzecia pozycja: do wspólnej puli jądrowej WNP Ukraina nie przekazuje swoich ani strategicznych, ani taktycznych jednostek. To była jedna paralela, która rozwijała się i którą trzeba było wzmacniać. Ale wydarzenia szły i równoległym kursem. 30 grudnia, zaraz po referendum, przywódcy WNP w Mińsku podpisali bardzo zgubny dla Ukrainy dokument — o tym, że decyzję o zastosowaniu, wykorzystaniu i wszystko inne podejmuje tylko prezydent FR, ale uzgadniając z innymi przywódcami państw: Białorusi, Kazachstanu i Ukrainy. Był i drugi wariant, Lizboński, z 1992 roku. Wtedy Rosja, Ukraina i Kazachstan, Białoruś i USA podpisały Deklarację Lizbońską. Praktycznie zalegalizowała ona protokół w sprawie nierozprzestrzeniania broni jądrowej do pełnego rozbrojenia. I skutek: Sewastopol, 80% floty przekazano Federacji Rosyjskiej na Morzu Czarnym. Mimo wszystkich zakulisowych wyliczeń powinniśmy mieć 17% floty. Co „otrzymaliśmy”, wiadomo… Kiedy Ławrow niedawno złożył cyniczne, jak zawsze kłamliwe oświadczenie w sprawie tego, że Ukraina naruszyła Memorandum Budapeszteńskie, normalna była reakcja tylko ze strony Jewhena Marczuka, który od razu przypomniał 2. artykuł Memorandum i trzy zobowiązania. Ale w rzeczywistości jest ich nie trzy, a pięć. W szczególności w 6 zaznaczono, że jeśli nagle dochodzi do jakichś sugestii zagrożeń dla ukraińskiej niepodległości i integralności terytorialnej, państwa-sygnatariusze w trybie roboczym stale prowadzą konsultacje. Ale wszystkie sześć punktów Memorandum zostało całkowicie zignorowanych. Niewykonanie przez kraje-sygnatariuszy swoich zobowiązań faktycznie zrodziło precedens aktywizacji wojny jądrowej. Dzisiaj ani Pakistan, ani Iran, ani Indie, ani Korea Północna, ani Izrael, ani Brazylia nie zechcą rezygnować z technologii jądrowych, a one już są państwami jądrowymi. Ja wypowiem naszą wizję działań. Rada Najwyższa w warunkach fiaska Memorandum Budapeszteńskiego jest zobowiązana zwrócić się do krajów-gwarantów bezpieczeństwa Ukrainy w sprawie całkowitego ignorowania zobowiązań budapeszteńskiej czwórki (później dołączyli Chiny i Francja). Trzeba uzasadnić pozycję Ukrainy i przedstawić obiektywne stanowisko. Musimy złożyć oświadczenie czy apel do wszystkich prezydentów i premierów i zmienić format czwórki normandzkiej. Koniecznie trzeba zaprosić do niej kraje-sygnatariuszy Memorandum Budapeszteńskiego, czyli USA i Wielką Brytanię. I wreszcie, Ministerstwo Spraw Zagranicznych musi przeprowadzić konferencję „Geopolityczne zagrożenia w kontekście niewykonania zobowiązań Memorandum Budapeszteńskiego”, aby zdemaskować kłamstwa i dezinformację Moskwy. Od ukraińskiej dyplomacji wymagamy aktywnych działań z partnerami. Niezwłocznych środków trzeba wymagać od Rady Bezpieczeństwa ONZ, gdzie do tej pory nie ma jasnego stanowiska w sprawie rosyjskiej agresji. Mykoła HOŁOMSZA, współprzewodniczący „Ukraińskiej Alternatywy”, przewodniczący partii „Patriota”, w swoim wystąpieniu dał jasną ocenę prawną kolizji z Memorandum Budapeszteńskim: — Ostatnie cztery lata, podczas stałego dyskursu w poszukiwaniu dróg pokojowego uregulowania na Ukrainie i ukarania Rosji jako kraju-agresora, który dokonał aktu agresji wojskowej przeciwko Ukrainie, tak czy inaczej mowa schodzi na Memorandum Budapeszteńskie. Niektórym dzisiaj wydaje się to dziwne, a nawet naiwne. Przecież i wewnątrz Ukrainy, i w pewnym stopniu wśród jej zachodnich partnerów udało się zaszczepić ratującą dla Rosji myśl o tym, że ten dokument, rzekomo, ma charakter deklaratywny i nie zawiera obowiązków dla sygnatariuszy. Ten trend narzucała sama Rosja. I w warunkach, kiedy Ukraina nie zdobyła się na poziomie międzynarodowym, by nazwać wojnę wojną, dyskredytację Memorandum Budapeszteńskiego z pewnym ulgą przyjęli nawet jego sygnatariusze. Przecież wykonanie wziętych na siebie dość poważnych zobowiązań, które wymagałyby od gwarantów nienaruszalności terytorialnej Ukrainy pójścia na konflikt geopolityczny i dyplomatyczny z Rosją, jest trudniejsze niż wyrażanie zaniepokojenia czy wprowadzanie sankcji. Co więcej, sytuacja jest skomplikowana tym, że integralność terytorialną i granice Ukrainy naruszył właśnie jeden z gwarantów Memorandum Budapeszteńskiego! Ale mimo to przez wszystkie cztery lata eksperci-międzynarodowcy i część polityków wspominają Memorandum Budapeszteńskie. Wyjaśnia się to łatwo: przez ten czas ani samej Ukrainie, ani jej międzynarodowym partnerom tak i nie udało się zaproponować formatu, który byłby skuteczny dla rozwiązania problemu z okupacją Krymu przez Rosję i ustanowieniem terrorystycznych marionetkowych reżimów na okupowanej części obwodów donieckiego i ługańskiego. Mińsk, o którego „osiągnięciach” tak często przypominają przedstawiciele ukraińskich władz, w rzeczywistości odegrał destrukcyjną rolę. Tak, wyjaśnienia ukraińskich władz o tym, że dzięki porozumieniom w Mińsku udało się zatrzymać aktywną fazę wojny i zacząć odbudowywać ukraińską armię, można zrozumieć. Jednak mamy i całkowicie zdradziecki Mińsk-2, którego warunki oznaczają faktycznie kapitulację. Mińsk sprzyjał przeniesieniu konfliktu w fazę zamrożoną. Udział w negocjacjach terrorystów — to legitymizacja fejkowych tworów „ŁNR” i „DNR”. A zobowiązanie do wpisania do Konstytucji pojęcia „szerokiej autonomii” dla terytoriów, którymi zarządzają putinowscy poplecznicy — to mina opóźnionego zapłonu, założona pod ukraińską państwowość. Mińsk — to i stała rosyjska „alternatywa” dla normandzkiego formatu negocjacji, przez co i ta platforma negocjacyjna okazała się nieskuteczna. W tych warunkach stało się jasne, że wszystkie alternatywy Budapesztu okazały się zbankrutowane i innego wyjścia, oprócz powrotu do zasad zapisanych w Memorandum, nie ma. Obecnie zadanie polega na tym, aby znaleźć przekonujący instrumentarium dla reanimacji formatu budapeszteńskiego. I zbudować na tym gruncie skuteczny mechanizm zakończenia agresji i zwrotu ukraińskich terytoriów bez żadnych warunków. Bo warunek w rzeczywistości istnieje i jest jedyny — Ukraina otrzymała 5 grudnia 1994 roku gwarancje nienaruszalności swoich granic. A mianowicie w formie zapewnienia wiodących krajów świata, członków Rady Bezpieczeństwa ONZ — Federacji Rosyjskiej, Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Stanów Zjednoczonych Ameryki (później dołączyły Chiny i Francja) — o tym, że „żadna ich broń nigdy nie będzie wykorzystywana przeciwko Ukrainie”, groźba siłą nie będzie wykorzystywana „przeciwko integralności terytorialnej czy politycznej niepodległości Ukrainy”. Na nowej drodze poszukiwania środków zatrzymania rosyjskiej agresji przeciwko Ukrainie trzeba wspomnieć, że samo Memorandum Budapeszteńskie, jakkolwiek by próbowano zniwelować jego znaczenie, miało potężne podłoże, gdyż było logiczną częścią Międzynarodowego Traktatu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, Traktatu o redukcji i ograniczeniu strategicznych zbrojeń ofensywnych. Został on zatwierdzony przez Zgromadzenie Ogólne ONZ 1 czerwca 1968 r. i otwarty do podpisu 12 lipca 1968 r. w Moskwie, Waszyngtonie i Londynie. 16 listopada 1994 roku Ukraina przystąpiła do tego traktatu. I memorandum, podpisane w Budapeszcie, było logicznym następstwem przystąpienia Ukrainy do Traktatu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej i późniejszej rezygnacji z broni jądrowej. Obecnie wiemy, że ten dokument rzeczywiście nie był bezbłędny. Nie zawierał konkretnych mechanizmów stworzenia skutecznej międzynarodowej ochrony suwerenności terytorialnej Ukrainy. Nie otrzymał formy prawnie wiążącego aktu prawa międzynarodowego i nie tworzył skutecznego mechanizmu stosowania środków przymusu wobec naruszycieli suwerenności i integralności terytorialnej Ukrainy. W tym także wtedy, gdy naruszycielem okazuje się państwo-gwarant. Memorandum składa się z postanowień, w których mowa nie o gwarancjach, a jedynie o potwierdzeniu przez jego sygnatariuszy zamiaru działania zgodnie z już istniejącymi normami Karty Narodów Zjednoczonych i Aktu Końcowego z Helsinek. Tak, te wady Memorandum Budapeszteńskiego rzeczywiście istnieją. Ale czy oznaczają one, że ten międzynarodowy akt prawny trzeba wyrzucić i zapomnieć? Jednoznacznie — nie. Taki wniosek potwierdza się bezskutecznym poszukiwaniem alternatywnych dróg. Zatem wniosek — Ukraina musi w obecnych warunkach nalegać na wypełnienie „białych plam” Memorandum Budapeszteńskiego, krytycznego przeglądu strategii i stworzenia na jego podstawie skutecznego międzynarodowego mechanizmu gwarancji bezpieczeństwa Ukrainy. Oczywiście, aktywizacja tego procesu wymaga ważnych argumentów dla kierownictwa politycznego państw-sygnatariuszy Memorandum, które obecnie witają Mińsk i uspokajają się „deklaratywnością” tego, co kiedyś podpisały. Takie argumenty istniały od samego początku rosyjskiej agresji, ale nie zostały sformułowane przez ukraińskie władze. Są one w rzeczywistości jasne i systemowe. Musimy akcentować to, że naruszając suwerenne granice Ukrainy, państwo-agresor Rosja zignorowało nie tylko normy prawa międzynarodowego, które są zapisane w Karcie Narodów Zjednoczonych, ale i postanowienia Międzynarodowego Traktatu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej. A wychodząc z tego, że Memorandum Budapeszteńskie było logicznym następstwem przystąpienia Ukrainy do tego traktatu — o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej — to memorandum należy przekształcić w prawnie wiążący traktat z jasnym mechanizmem realizacji jego postanowień, ponieważ w obecnej postaci okazało się niezdolne do zagwarantowania integralności terytorialnej i bezpieczeństwa Ukrainy.
Realizacja takiego celu nie jest niemożliwa. Partia „Patriot” proponuje zastosowanie następującego logicznego i bezbłędnego z punktu widzenia prawa międzynarodowego algorytmu działań. Z inicjatywy Ukrainy należy zwołać globalną konferencję międzynarodową pod egidą ONZ, do której przygotować umowę o gwarancjach bezpieczeństwa Ukrainy — swoiste uwspółcześnione i zmodernizowane Memorandum Budapeszteńskie — która zastąpi jego obecną redakcję. Do udziału w konferencji powinny zostać włączone państwa, które gwarantowały w 1994 roku bezpieczeństwo Ukrainy, a także inni główni gracze geopolityczni. Przyjęty na konferencji Traktat o zapewnieniu międzynarodowych gwarancji bezpieczeństwa i suwerenności Ukrainy wnieść pod obrady Rady Bezpieczeństwa oraz Zgromadzenia Ogólnego ONZ w celu dalszego rozpatrzenia i zatwierdzenia oraz nadania mu statusu dokumentu prawno-normatywnego, który przewidywałby odpowiedzialność państwa-agresora. Przede wszystkim jest tym zainteresowana nie tylko Ukraina. Świat rozumie, że globalny hybrydowy agresor nie ma zamiaru się zatrzymywać i będzie stale terroryzować cywilizowaną ludzkość. Rosja staje się zuchwała, ponieważ rozumie istniejący kryzys systemu bezpieczeństwa zbiorowego, prowokuje go i pogłębia wszystkimi swoimi hybrydowymi siłami. A właśnie fatalna historia Memorandum Budapeszteńskiego jest z jednej strony markerem takiego kryzysu, a z drugiej — niedoceniania przez społeczność międzynarodową globalnego niebezpieczeństwa. To nie jest lokalny problem Ukrainy, która cierpi z powodu agresji. To problem geopolityczny, gdyż precedens, w którym państwo, któremu zagwarantowano bezpieczeństwo, faktycznie pozostawiono sam na sam z agresorem gdzieś w Mińsku, jest znamienny dla wszystkich. Oznacza to, że w rzeczywistości obecnie nikt nikomu niczego nie gwarantuje, a państwo-terrorysta nie odczuwa strachu. W ten sposób proces powrotu do zasad Budapesztu, ich uwspółcześnienia i modernizacji jest początkiem tworzenia architektury nowego systemu bezpieczeństwa międzynarodowego. Ukraina ma szansę nie tylko na uzyskanie dźwigni do przywrócenia swojej integralności terytorialnej i zaprowadzenia pokoju. Może ona zapoczątkować globalny proces przeciwdziałania zuchwałej ofensywie agresywnej Rosji w skali Europy i świata. Biorąc pod uwagę unikalne doświadczenie, które zdobyliśmy w przeciwstawianiu się globalnemu hybrydowemu agresorowi, taka perspektywa jest całkowicie realna. Do tego potrzebna jest tylko wola polityczna kierownictwa państwa ukraińskiego. Analogiczne stanowisko w ocenie Memorandum Budapeszteńskiego na konferencji prasowej wyrazili Serhij DŻERDŻ, przewodniczący URP, oraz przewodniczący Ligi „Ukraina — NATO” Iwan ZAJEC. Uczestnicy przyjęli apel do władz ukraińskich i organizacji międzynarodowych z żądaniami i rekomendacjami przedstawicieli „Ukraińskiej Alternatywy”, które będą publikowane w prasie i na stronach internetowych. Mykoła CYMBALIUK
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
