Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 8strona oryginału ↗

Sto książek od Lubow Hołoty, czyli jak państwo zaopatruje biblioteki w książki?

Слово Просвіти, №39 за 2021 рік

Swietłana KORONENKO Dokładnie tyle egzemplarzy książki „Tam, gdzie nigdy” Lubow Hołoty wydawnictwo „Jarosławiw Wał” przekazało w ostatnich dniach do stu bibliotek Ukrainy – przeważnie wiejskich i miasteczkowych, a także do publicznych bibliotek dużych miast stolicy. Z autografem autorki. Jako prezent. Hojny, jak na dziś, prezent. A wszystko zaczęło się od reklamowej akcji wydawnictwa „Podarowujemy książkę bibliotece”. Postanowiliśmy podarować 10 książek Lubow Hołoty bibliotekom. Uruchomiliśmy akcję w sieci społecznościowej Facebook – i już tego dnia byliśmy zaskoczeni. Dosłownie w ciągu jakiejś godziny lista bibliotek, które chciałyby otrzymać taki prezent, urosła do kilkudziesięciu, a potem ich liczba rosła w postępie geometrycznym. Zadzwoniłam do Lubow Wasyliwny i zapytałam: „Co zrobimy?” Lubow Wasyliwna, nie zastanawiając się, powiedziała: „Podarujemy tyle, ile bibliotek poprosi!” Rozumiem, że to szczodrość duszy pisarki, dla której biblioteka jest miejscem świętym, jednak nakład nie jest nieograniczony. Zatrzymaliśmy się na 100 egzemplarzach. Ale liczba bibliotek na Fb z prośbą o podarowanie książki wciąż rosła i rosła… Gdy lista bibliotek, które prosiły o podarowanie prozatorskiej książki Lubow Hołoty „Tam, gdzie nigdy”, zbliżyła się do TRZECH SETEK, zamieściłam na Fb wpis: „Coś jednak jest nie tak w naszym królestwie... Wyobraźcie sobie: TRZYSTA bibliotek Ukrainy chce mieć dla swoich czytelników tę książkę! Autorka wyraziła zgodę i oczywiście książki wyślemy tym bibliotekom, które odezwały się w pierwszej setce, i już wysyłamy. Oznacza to, że istnieje aktywne zainteresowanie książką Lubow Hołoty! Ale dlaczego ta książka w swoim czasie nie została zakupiona, faktycznie została zignorowana przez państwo? W związku z tym chcę zapytać pracowników bibliotek, zwłaszcza bibliotek wiejskich i rejonowych (czy z OTH-owskich!) (takich jest na naszej liście najwięcej!): jak odbywa się uzupełnianie waszych zbiorów? Jak książki do was trafiają? Czy składacie zamówienia z konkretnych list książek, które wam proponują do wyboru, czy otrzymujecie to, co wam kupuje się bez waszej wiedzy? Mnie jako wydawcy to jest interesujące, ponieważ tak samo państwo odnosi się do książek innych autorów wydawnictwa „Jarosławiw Wał” – Michajła Słabosznyckiego, Pawła Mowczana, Iwana Korsaka, Petra Krałiuka, Borysa Humeniuka, Mykoły Tymoszyka, czyli nie kupuje ich dla bibliotek... Mogę ciągnąć ten spis dalej i dalej”. Więc jak i jakie książki trafiają dziś do bibliotek? Oto kilka odpowiedzi z Facebooka. Taisa Antoniuk: „Chciałabym mieć w swoich zbiorach takie książki, ale niestety uzupełnienia są bardzo skromne, nawet na periodyki nie przeznacza się środków. Uzupełniamy się dzięki akcji „Podaruj bibliotece książkę”. Olena Sydorenko: „Rzeczywiście coś jest nie tak w naszym królestwie... Biblioteki szkolne były uzupełniane książkami w odległych latach 70.–80. Coś otrzymaliśmy w 12. roku. Ale znowu była to klasyka. Otrzymanie książek współczesnych autorów jest niemal nierealne. Tak, można prosić o pomoc w wymianie zbiorów bibliotek, brać udział w akcjach w mediach społecznościowych. Przychodzą podręczniki, trochę metodyki. I to tylko w ostatnich latach. Dlaczego to bibliotekarz, a nie państwo, powinien myśleć o zaopatrzeniu w książki?! Obecnie biblioteki publiczne są w znacznie lepszej sytuacji niż my. U nas nie ma zamówień. Zwracaliśmy się do Instytutu Książki Ukraińskiej. Powiedziano nam, że opiekują się wyłącznie bibliotekami publicznymi. Dziękujemy, że ostatnio wydawnictwa zaczęły organizować akcje. Ale akcje to loteria. Prawie już nie zwracam na nie uwagi. Czego nam potrzeba? Wszystkiego, co współczesne, aktualne. Wszystkich wymienionych przez was poetów i prozaików. Nowych encyklopedii i słowników. I najważniejsze – państwowego programu zaopatrzenia bibliotek szkolnych. Nadija Asatrian: „Nasze prośby idą w nicość... W tym roku wyprosiłam w grupie „Książkowa tandeta” u nieobojętnych ludzi, przyszła klasyka i trochę współczesnej (dostawa – na mój koszt), ale to kropla w morzu... Wszystkie książki od razu rozeszły się po rękach (choć większość książek jest rosyjskojęzyczna), a w OTH w ogóle stoi kwestia zamknięcia bibliotek, a uzupełnienie tam już...” Komentarze do tych gorzkich słów bibliotekarzy, jak to się mówi, są zbędne. Dziś książka Lubow Hołoty „Tam, gdzie nigdy” została już otrzymana przez wszystkie biblioteki, które odezwały się w pierwszej setce. Dziękują nam serdecznie. Autorce też dziękują serdecznie. Książka trafiła tam, gdzie będzie czytana. Taki jeden pozytywny epizod ze współczesnej rzeczywistości książkowej Ukrainy. Ale wrażenie, że w naszym książkowym królestwie coś jednak jest nie tak, i to bardzo nie tak, nie opuszcza mnie…

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn