Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 12strona oryginału ↗

“…Szewczenko napisał swoje główne dzieła („Heretyk”, „Kaukaz”, „Posłanie”, „Psalmy Dawidowe”, „Wielki loch”, „Testament”), w których po raz pierwszy postawił wielkie problemy duchowe i zasady narodowe. Miłość do Boga i do brata swego. Wierność Ukrainie i pełna poświęcenia praca dla niej. Prawdziwość miłości i wiary, a faryzeizm religijny i patriotyczny – jako grzech śmiertelny przeciwko Duchowi. Odpowiedzialność za brak miłości, za obojętność wobec losu Ukrainy. Otwartość wrogości wobec wroga – „Walczcie – a zwyciężcie”. Całkowita niezależność duchowa: „Módlcie się do Boga jednego… A więcej nikomu na ziemi nie kłaniajcie się”…” (Jewhen Swerstiuk).2

Слово Просвіти, №39 за 2021 рік

dalej je przeżywać. Z pomocą Boga człowiek staje się nosicielem prawdziwej godności, ale pod warunkiem, że osoba potrafi cierpieć i sprawiedliwie przeżywać dramat własnego i społecznego życia. Przykładem służy doświadczenie prawdziwego patriotyzmu, umiejętność walki przeciwko złu (molochowi bytu) w samym sobie, umiejętność znajdowania równowagi tylko na korzyść dobra dla bliskich i krewnych oraz samego siebie, w ten sposób moralność ukraińskiego patriotyzmu staje się nieodłącznym czynnikiem rozwoju narodowego. Jednocześnie Szewczenko unaocznia brak jakiejkolwiek odpowiedzialności moralnej u „Moskowszczyzny” (Imperium Rosyjskiego), która jest bezsprzecznym złem, z jednej strony, a z drugiej – brak oporu na skolonizowanej przez Moskali Ukrainie, która wciąż pozostaje w stanie politycznego snu. W ten sposób zarówno pierwsi (niewolnicy, „Moskale”), jak i drudzy (pokorni i zniewoleni) są odstępcami od Boga. Taki stan rzeczy musi zostać przezwyciężony przez pierwszych filozofów polityki, szukających argumentów realizacji idei niepodległości i samodzielności Ukrainy. Całe swoje świadome życie Szewczenko wyrażał nienawiść do oficjalnej Rosji, jej ustroju politycznego za skrajny antydemokratyzm, za to, że moskiewska ideologia i kultura przez setki lat były narzędziem tłumienia woli narodowej i kultury duchowej Ukraińców. W utworach Szewczenki znajdujemy niemałą liczbę krytycznych uwag (narzekań) na „Moskali”, którzy w jego opinii są pierwotną przyczyną nieszczęść na Ukrainie1. Ostatnie lata życia T. Szewczenko spędził w Petersburgu. Zakończenie jego ziemskiej drogi było naznaczone chorobami, samotnością oraz egzystencjalnymi przeżyciami (ostatni wiersz „Czy nie porzucić nam, niebogo”, 14-15 lutego 1861 r.). Zmarł T. Szewczenko 10 marca (według starego stylu – 26 lutego) 1861 r. i został pochowany na Smoleńskim cmentarzu prawosławnym w

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn