Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 2strona oryginału ↗

Informacja: drogi do prawdy i zwycięstwa…

Слово Просвіти, №39 за 2021 рік

Niedawno przyjęta przez Rząd strategia bezpieczeństwa informacyjnego Ukrainy do 2025 roku jest skierowana na przeciwdziałanie zagrożeniom wewnętrznym i zewnętrznym, ochronę suwerenności i integralności terytorialnej Ukrainy. Właśnie w takim kontekście odbywała się dyskusja na zeszłotygodniowej konferencji w Ogólnoukraińskim Towarzystwie „Proświta” im. Tarasa Szewczenki. Skutecznie przeciwstawić się ekspansji informacyjnej Moskwy można tylko wtedy, gdy temu zadaniu zostaną podporządkowane wszystkie niezbędne zasoby państwowe i społeczne. I chociaż wszyscy pragniemy stanu normalnego życia, to w bliskiej perspektywie nie może to nastąpić, ponieważ na naszej ziemi, obok nas, znajduje się wróg, który próbuje zrealizować swoją imperialną ideę – likwidację ukraińskiej Państwowości, zrusyfikowanie ludności i zniszczenie ukraińskiej Tożsamości. Georgij FILIPCZUK, akademik Narodowej Akademii Nauk Pedagogicznych Ukrainy. Od 2014 roku Ukraina prowadzi krwawą walkę o swoją niepodległość przeciwko moskwitom, tracąc 7% terytorium; liczba ofiar wynosi ponad 42 tysiące Ukraińców, z których zginęło prawie 15 tys. osób; zniszczono i wywieziono z Donbasu do Rosji 27% potencjału przemysłowego kraju. Ukraina poniosła straty na sumę ponad 100 mld dolarów USA, co stanowi około 20% PKB. Takie straty potencjału ludzkiego, politycznego, ekonomicznego są krytyczne dla każdego narodu, jednak Ukraina wytrwała, broniąc suwerennego prawa do własnej Wolności. Jednak rażącym dysonansem wydają się wyniki sondażu socjologicznego z 2021 roku, kiedy w ósmym roku wojny 41% Ukraińców pozytywnie odnosi się do Rosji, a 17% nie ma zdania. Nasuwa się odpowiedź dotycząca przyczyn takiego stanu. Oczywiste jest, że „ruskomirstwo” głęboko zakorzeniło się w duszach znacznej części naszych obywateli. Wielu z nich, choć nie uważa się za „rassiejjan”, to jednak nie pragnie identyfikować się jako Ukraińcy, nostalgicznie wspominając ZSRR, Stalina, „pieśni naszej młodości”, przejawiając nietolerancję wobec wszystkiego, co ukraińskie, poza, być może, tradycyjnymi hałuszkami, hopakiem i „niesie Halia wodę”. Bieda nie tylko w tym, że z taką mentalnością żyją obywatele starszego pokolenia. Nie mniej ostre problemy istnieją w środowisku młodzieżowym. Świadczy o tym całkiem „świeże” publiczne spalenie flagi państwowej Ukrainy na Dniepropietrowszczyźnie przez 15-letnią uczennicę przy śmiechu jej znajomych, dokonanie podobnego czynu kryminalnego w obwodzie zaporoskim, kiedy młodzieniec stał się „bohaterem” sieci internetowej, a mieszkaniec Mariupola urządził sesję zdjęciową, paląc flagę Ukrainy, rozpowszechniając ją na Instagramie. Takie fakty nie są odosobnione i świadczą o nieprawidłowościach w naszym społeczeństwie, poczynając od rodziny, szkoły, uniwersytetu, środowiska społecznego, przestrzeni informacyjnej, kończąc na korytarzach władzy. Przypominam wydany nakaz (obwodowego zarządu oświaty) na początku lat 90. XX wieku o obowiązkowym uroczystym podnoszeniu ukraińskiej Flagi i wykonywaniu hymnu narodowego we wszystkich placówkach oświatowych. Wkrótce ten zaszczytny rytuał stał się normą, potem znów następowały „odwroty”. Jednak nie spodziewałem się, że po trzech dekadach Ukraina będzie stykać się z tak haniebnymi zjawiskami znieważania symboli państwowych, tym bardziej w czasach wojny, która w różnych formach jeszcze długo będzie „hybrydyzować się” przez Moskwę, dopóki jej nie zjedzą imperialne wszy. Oceniając opublikowaną w lutym 2013 roku doktrynę polityki zagranicznej „doktrynę Gierasimowa” (szefa Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej), staje się jasne, że ta różnorodna walka będzie trwać, ponieważ konflikt międzypaństwowy rozpatruje (według ich definicji) działania wojenne w jednym rzędzie z politycznymi, informacyjnymi, ekonomicznymi, humanitarnymi. Wojna przeciwko Ukrainie w pełni potwierdziła agresywną istotę rosyjskiego planu. Doktryny wojenna i informacyjna, koncepcja polityki zagranicznej FR przewidują działania zarówno czynników wojskowych, jak i niewojskowych. Dlatego na długo przed aneksją Krymu i wojną w Donbasie przez Rosję została rozpętana wojna informacyjna, którą wróg traktował nie jako „podstęp wojenny”, a jako realną broń masowego rażenia ludzkiej świadomości, totalnie wpływając na mózg, psychikę, postawę, zachowanie człowieka i społeczeństwa, demoralizując ludność, wojsko, władzę, podważając siłę oporu. Wpływ informacyjny stał się głównym priorytetem polityki wojskowej i zagranicznej FR. Dla Ukrainy jest on głęboką, wielopoziomową i wieloczynnikową agresją kremlowską. Przecież jego strategicznym zadaniem było: a) osłabić Ukrainę w planie politycznym, informacyjnym, ekonomicznym, wojskowym, światopoglądowym; b) wykluczyć kwestię ukraińską z porządku dziennego społeczności światowej; c) okupować i skolonizować Ukrainę; d) zdemoralizować i zniszczyć wszelkie próby oporu Ukraińców przeciwko moskiewskiej ekspansji; nie dopuścić do wejścia Ukrainy do NATO i UE. Praktycznie pole informacyjne przekształciło się w decydujący czynnik strategicznej bitwy, potwierdzając tezę zagranicznych badaczy, że prawdziwie totalna wojna – to wojna za pomocą informacji. Czy można wtedy i obecnie skutecznie przeciwstawić się temu niebezpieczeństwu informacyjnemu, które zagraża samemu istnieniu Ukrainy jako państwa? Oczywiście, tak. Ale do tego konieczne jest radykalne zmienianie strategii i taktyki przede wszystkim polityki państwowej, zważając, że wojna informacyjna Rosji przeciwko Ukrainie prowadzona jest w kompleksie z humanitarną, światopoglądową, cybernetyczną, psychologiczną i religijną. Dotyka ona wszystkich żywotnie ważnych segmentów, skłaniając Ukrainę do ciągłego szukania odpowiedzi na wieczne hamletowskie pytanie „być albo nie być”. Ale przede wszystkim należy uwzględnić te gorzkie lekcje, które dane nam są już w czasach nowożytnych. Najpierw. Główną przyczyną bied i tragedii jest to, że w odpowiedzialnym okresie nasze „przednie szeregi” i władza okazały się zdradzieckie, kolaboranckie, prorosyjsko nastawione. Naród, mimo wielokrotnych desperackich prób, tak i nie zdołał wybrać władzy ukrainocentrycznej. Okres 2010-2013 oznaczał „moskwofilski” kierunek rozwoju państwa, które traciło suwerenność, ukraińskość, godność i wolność narodową. Wszystkie wyższe kluczowe stanowiska polityczne i bezpieczeństwa zajmowały prorosyjskie elementy, osłabiając Ukrainę militarnie, ekonomicznie, informacyjnie, mentalnie, kładąc podwaliny pod moskiewską okupację. Janukowycz, Azarow, Klujew, Portnow, Siwkowicz, Jakymenko, Kalinin, Tocki, Iljaszow, Lebiediew, Berezowski, Iljin, Tabacznik, Zacharczenko i wielu innych byli praktycznie tymi postaciami na Ukrainie, które na wszelkie sposoby sprzyjały realizacji zadań wspomnianej rosyjskiej „doktryny Gierasimowa”. Ukraina do końca 2013 roku, dzięki prorosyjskim przywódcom, w pełni znajdowała się w kremlowskiej orbicie wpływów. Skutki zdrady „góry” obróciły się ogólnonarodowymi wstrząsami. Jednak mimo wszystko ta lekcja została przez nas słabo przyswojona. Przecież do dziś odrażający rosyjscy „agenci” nigdzie nie wyemigrowali, a otwarcie na wysokich szczeblach, ukrywając się za rzekomo obywatelskimi, społecznymi hasłami, kontynuują działanie na Ukrainie przeciwko ukraińskiej państwowości. „Nowińscy”, „medwedczuki”, „derkacze”, „dubińscy”, „murajewy”…, którzy nie uznają rosyjskiej agresji, aneksji Krymu, praw Ukraińców do swojego Kościoła i Języka, posiadając strategiczne aktywa, w szczególności informacyjne, niemal bez przeszkód realizują „ruskomirską” propagandę. I sprawa wcale nie wyczerpuje się jedynie zakazem poszczególnych „moskiewskoruporowych” kanałów telewizyjnych. Bo czyż szereg „suflerów” rosyjskiej propagandy w rodzaju kanału „nasz” i innych nie znajduje się pod względem poziomu swojego ideologicznego „bełkotu” w szeregach kremlowskich „wygnańców”? Za to właściciel i rzecznik tego samego kanału poszedł jeszcze dalej. Jego (murajewowskie) billboardy „tu nasza ziemia”?!?, rozrzucone po całej Ukrainie, zuchwale wystawiono nawet przed punktem kontrolnym wywiadu zagranicznego. A co my? Kontynuujemy oburzać się i „drapać po głowach” razem z naszą pobłażliwą i „tolerancyjną” Radą Narodową do spraw telewizji i radiofonii. Ale wiedzmy: sfery wojskowa, polityczna, gospodarcza, kulturalno-oświatowa i religijna koncentrowały się na Moskwie właśnie dzięki antyukraińskiej polityce informacyjnej (zewnętrznej i wewnętrznej). Nawet branża obronna na Ukrainie, która była niszczona przez udawane reorganizacje i redukcje, doświadczała dezinformacyjnej ekspansji, aby stępić uwagę społeczną. Jakie zło towarzyszyło takiej informacji, można się przekonać, zapoznając się z materiałem analitycznym „Sukces czy porażka ukraińskiej walki od 2014 r. do dziś”. Wskazano tam, że „w latach 2010–2014 wyprzedano 477 czołgów (Bundeswehra w 2015 r. liczyła zaledwie 225 czołgów); 330 jednostek BMP, BTR; 94 samoloty i bezzałogowce, 145 śmigłowców; broni strzeleckiej – prawie 740 tys. jednostek; uzbrojenia rakietowo-artyleryjskiego – prawie 6 tys.; samochodów – 3016”. Zdezorientowani byli również przyszli oficerowie w uczelniach wojskowych, ponieważ we wszystkich dokumentach dyrektywnych Rosja była wykluczona z wykazu prawdopodobnych przeciwników. Zamiast tego włączano tam USA i inne kraje NATO. Dlatego, kiedy na wschodnich rubieżach pospiesznie rozformowywano ukraińskie jednostki wojskowe, to w ukraińskim społeczeństwie ledwie tlił się lokalny opór wobec tej antypaństwowej polityki. Był on nawet mniejszy niż antynatowskie wiece „babć” w Odessie czy Sewastopolu. Rosja, planując wojnę przeciwko Ukrainie, informacyjnie, politycznie, organizacyjnie pracowała nad osłabieniem potencjału Sił Zbrojnych Ukrainy, MSW, SBU; uwzględniała „wschodni” wektor orientacji znacznej liczby rosyjskojęzycznej ludności; korzystne dla siebie warunki wojskowo-polityczne, gospodarcze, informacyjne. Na

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn