Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 7strona oryginału ↗

Ciąg dalszy artykułu ««PROŚWITA»», s. 4

«PROŚWITA»

Слово Просвіти, №40 за 2008 рік

Modlitwa za poległych za wolność Ukrainy przy pomniku Iwana Sirki. Przygotowywano jeszcze 10—12 odcinków z innymi tytułami, w szczególności o ludobójcach i ich metodach. Ale u farmera Kaszyrnego spłonęły zbiory i na paliwo nie wystarczyło środków, a mojej emerytury ledwo starcza na opłacenie mieszkania i dwa razy w miesiącu pójście na bazar. Dlatego pracę odłożono na przyszłość. Pod koniec października 2007 roku odbyły się dwie prezentacje filmu „Spowiedź dzieci Hołodomoru”. Pierwszymi, którzy zaczęli prosić o kopie wideo, byli nauczyciele szkół i wykładowcy uczelni. Mer Ordżonikidze Iwan Cu prow oraz jego zastępca Wołodymyr Szczoka zgłosili się do powielenia tysiąca płyt, które szybko się rozeszły. Znaczną część zawiozłem na konferencję z okazji 15-lecia Stowarzyszenia Badaczy Hołodomorów na Ukrainie. Po dekrecie Prezydenta Juszczenki w sprawie uczczenia pamięci ofiar Hołodomoru fragmenty filmu pokazywano w wielu kanałach telewizyjnych, w tym w Pierwszym Narodowym. Przewodniczący Dniepropetrowskiej Obwodowej Administracji Państwowej Wiktor Bondar za film „Spowiedź dzieci Hołodomoru” nagrodził mnie odznaką „Za rozwój regionu”, a Prezydent Wiktor Juszczenko w Dniu Jedności — medalem „Za pracę i męstwo”. Dmytro Pawłyczko, obejrzawszy dokumentalny obraz „Spowiedź dzieci Hołodomoru”, zadzwonił do mnie i pochwalił, mówiąc, że należy go zgłosić do Nagrody Szewczenkowskiej. Z czasem zadzwonił ponownie, mówiąc, że Askold Łozynśkyj zawiezie tę płytę do Ameryki. Podarowałem Pawłyczce jeszcze trzy. Od Ihora Juchnowśkiego przyjeżdżała delegacja dziennikarzy z Niemiec. Dziwili się, oglądając film: jak ludzie ludzi mogli jeść? Teraz czekam w gości na dziennikarzy z Francji i Szwecji. Za podniesienie pierwszej ukraińskiej flagi narodowej 7 listopada 1988 roku przewodniczący Dniepropetrowskiej Obwodowej Administracji Państwowej W. Bondar oraz D. Pawłyczko złożyli Prezydentowi W. Juszczence moją kandydaturę jako organizatora akcji do odznaczenia orderem „Wolności” na Dzień Niepodległości Ukrainy. Ale Komisja ds. Odznaczeń przy Prezydencie Ukrainy odmówiła, motywując to tym, że w styczniu Nosenko otrzymał medal. Kiedy o odmowie dowiedziała się opinia publiczna, ludzie byli oburzeni. Uważają, że Kijów bez należytej uwagi traktuje pamięć zmarłych i żyjących bojowników o wolność Ukrainy oraz ich wyczyn, którego dokonano 20 lat temu — jeszcze w kolonialnych czasach radzieckich. A deputowanych i urzędników państwowych zdziwiło niedocenienie przez komisję autorytetu W. Bondara i D. Pawłyczki, którzy inicjowali wniosek. Tutaj, w zdenacjonalizowanej Wschodniej Ukrainie, każdy ze zmarłych i żyjących bojowników o Państwo Ukraińskie zasługuje na tytuł Bohatera Ukrainy. Takie decyzje komisji wobec nas, wschodniaków, pomagają Moskwie i piątej kolumnie, przeciwstawiają Prezydenta jego zwolennikom. Jedynie Prezydent Ukrainy powinien mieć prawo za każdy heroiczny czyn odznaczać Ukraińców. Komisje nie przyjeżdżają na wybory z Kijowa do obwodu dniepropetrowskiego agitować za W. Juszczenką, a znosić upokorzenia od ukrainofobów muszą dzieci, wnuki i krewni zmarłych i żyjących ukraińskich patriotów. Z okazji 20-lecia podniesienia pierwszej ukraińskiej niebiesko-żółtej flagi my, proświcianie, pójdziemy do grobów naszych dzielnych bohaterów, by uczcić ich pamięć. Byłoby dobrze, gdyby Prezydent W. Juszczenko w imieniu Ukrainy do 7 listopada 2008 roku własnoręcznie podarował mi, a przeze mnie żyjącym i zmarłym moim towarzyszom broni, flagę państwową. Uważam, że na to zasłużyliśmy.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn