Strona · s. 7strona oryginału ↗
ZASŁUŻYLI NA FLAGĘ PAŃSTWOWĄ Z RĄK PREZYDENTA
Слово Просвіти, №40 за 2008 рік
Anatolij NOSENKO, m. Nikopol obwodu dniepropetrowskiego. W czasach radzieckich Dniepropetrowsk był miastem (podobnie jak Sewastopol na Krymie), zamkniętym dla obcokrajowców i obywateli ZSRR, którzy odbyli karę. Dlatego też reżim zamieszkania Ukraińców w obwodzie był surowy. Już za samo rozmawianie na ulicy w ojczystym języku ukraińskim człowiek popadał w podejrzenie organów ścigania, a tacy jak ja, którzy przeciwdziałali rusyfikacji, znajdowali się w ewidencji organów specjalnych. Często na mnie polowano, aresztowano mnie, wzywano do prokuratury, sądzono. Procesy demokratyczne w czasach pieriestrojki również napotykały opór, wszak Dniepropetrowsk to nie Kijów czy Lwów. Za prezydentury naszego rosyjskojęzycznego rodaka Kuczmy stan rzeczy nie uległ poprawie. Przeciwnie, świadomych Ukraińców prześladowano, oskarżano o nacjonalizm, banderyzm, piętnowano jako pachołków Ameryki. Jeden z przykładów: główny sędzia sądu rejonu ordżonikidzewskiego Anatolij Hordijenko z grupą „śledczych” i weteranów-komunistów latami specjalizował się w fabrykowaniu przeciwko mnie spraw z klauzulą „podżeganie do waśni narodowościowych i religijnych”. W czerwcu tego roku prezesa sądu A. Hordijenkę wreszcie złapano w gabinecie służbowym podczas przyjmowania łapówki w wysokości trzystu tysięcy hrywien. Cały dzień przeliczano pieniądze. Teraz Hordijenko w swoich posiadłościach, zbudowanych na korupcji, czeka, aż Rada Najwyższa zdejmie z niego immunitet, a wyroki sądowe przeciwko ukraińskim patriotom, które sfabrykował przez 20 lat, pozostają w mocy. Ten wróg ukraińskiej państwowości wyrokiem sądowym w imieniu Ukrainy nielegalnie zamknął gazetę „Siczowe bractwo”, a redakcję czasopisma „Kozacka rodzina” moskiewscy pachołkowie spalili. Dwie sprawy karne przeciwko podpalaczom prawie dwa lata leżą w gabinetach śledczych, pokrywając się kurzem. 22 sierpnia 2008 roku na terenie memoriału koszowego atamana Iwana Sirki odbyło się uroczyste odsłonięcie znaku pamięci na cześć heroicznego podniesienia pierwszej ukraińskiej flagi narodowej przez dwunastu patriotów Ukrainy. Tego czynu członkowie Towarzystwa Języka Ukraińskiego im. Tarasa Szewczenki dokonali nie ukradkiem w nocy, lecz w dzień i publicznie, ryzykując wolność. Akcję przyурочили do 340. rocznicy początku wojny wyzwoleńczej Bohdana Chmielnickiego oraz 1000-lecia Chrztu Ukrainy-Rusi. Datę wybrano celowo — komunistyczne święto wielkiej październikowej rewolucji socjalistycznej 7 listopada 1988 roku. Jakiw Drozd opisuje działania radzieckiej milicji tamtego dnia przeciwko nam. Moim zdaniem grzech milicyjny był, i to niemały. Kiedy rano 8 listopada mnie aresztowano i dostarczono do Dniepropetrowskiego obwodowego zarządu milicji, najwyżsi rangą funkcjonariusze, kładąc przede mną blankiety zameldowania, żądali, bym wymeldował się z obwodu, w przeciwnym razie obiecali zgnoić mnie w karcerach, a moją córkę, absolwentkę Instytutu Pedagogicznego w Zaporożu, oraz żonę, pedagożkę, wyrzucić z pracy. Odmówiłem wypełnienia blankietów, ponieważ 7-go, kiedy na grobie Sirki bito mnie pod żebra, próbując wyrwać z rąk flagę, ukradziono mi z kieszeni paszport. Żądałem, aby generałowie milicji najpierw odebrali kieszonkowym złodziejom moje dokumenty, po czym można będzie kontynuować rozmowę o wymeldowaniu. Flaga, ustawiona przez nas 20 lat temu na grobie Iwana Sirki, od 2002 roku przechowywana jest w Nikopolskim Państwowym Muzeum Krajoznawczym. Prezentuje się ją podczas ukraińskich świąt. 28 października 1989 roku Jurij Muszketyk składał sprawozdanie w Radzie Najwyższej USRR na temat Ustawy o językach. Ja, Mychajło Horyń, Petro Kahuj i jeszcze ośmiu patriotów wyszliśmy z plakatami na pikietę, aby wesprzeć Muszketyka. Oddziały milicji odepchnęły nas do hotelu „Kijów” i zablokowały. Po pikietowaniu pojechałem na dworzec kolejowy kupić bilet do domu. Przy wyjściu z metra pochwycili mnie ludzie w cywilu i w dyżurce milicji na dworcu, rzuciwszy na podłogę, zaczęli wspólnie kopać mnie po głowie. Od obrażeń oślepłem na prawe oko. Wzrok odzyskałem tylko w 5%. Kiedy widzę, jak ulicami maszerują z czerwonymi i trójkolorowymi rosyjskimi flagami moi rówieśnicy w medalach i orderach Bohdana Chmielnickiego i wrzeszczą „Rasieja!”, robi się strasznie o naszą władzę. My, Ukraińcy Wschodniej Ukrainy, jesteśmy bezprawnymi wygnańcami na ojczystej ziemi. W 1992 roku zacząłem zbierać świadectwa o Hołodomorze lat 1932–33 na Dniepropetrowszczyźnie. Interesowali mnie organizatorzy tragedii. Pociągami podmiejskimi, autostopem, pieszo docierałem do najgłupszych wsi. Kierownicy Nikopolskiej rejonowej administracji państwowej i rady rejonowej przy znaku pamięci Ludzie przyjmowali mnie z podejrzeniem, ale niektórzy pomagali. Do 2006 roku zebrałem wiele faktów. We wsiach miejscowi mieszkańcy pomogli nawet przejrzeć w niektórych rodzinach pamiątki rodzinne. Trzymałem w rękach kawaleryjską szablę nagrodową z wygrawerowanym podziękowaniem na ostrzu „Za istrieblenije kułaczestwa na Ukrainie — Budionnyj”, mauzer z napisem „Ot tow. Stalina za izjatije sto tysiac pudow chleba”, zębaty sierp ze słowami na trzonku „Daby nie płodilis”. Tym sierpem komsomolcy kastrowali ukraińskich „kułaków”, kiedy znajdowali ukryte przed oddziałami aprowizacyjnymi zboże. Udało mi się zobaczyć kilka prezentowych kieszonkowych złotych zegarków, podpisanych dla organizatorów kołchozów, pokwitowania czerwonoarmistów za wywłaszczenie chat, mienia, inwentarza, zboża itp. Niektórzy znajdowali kawałki starych gazet, zapisanych ołówkiem kopiowym. Były to listy wsi wpisanych na „czarne tablice”, czyli skazanych na zagładę. Obecnie większość tych miejscowości znajduje się na dnie Zbiornika Kachowskiego. W styczniu 2006 roku pewien znajomy biznesmen zaproponował kupno od niego używanej kamery wideo. A rolnik ze wsi Szołochowe Stanisław Kaszyrnyj zgłosił się, by wozić mnie własną „Tawrią” po wsiach, aby nagrywać świadectwa wideo. Przez dwa lata, do października 2007 roku, zebrałem świadectwa do dwóch serii dokumentalnego filmu wideo „Spowiedź dzieci Hołodomoru” — o losach dzieci lat 30.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
