Strona · s. 9strona oryginału ↗
Tarasowe ślady na rodzinnej ziemi
Слово Просвіти, №40 за 2008 рік
rozkładaliśmy ją, a my zanurzaliśmy się w losy chłopów. W dni powszednie tata sypał rymowanymi przysłowiami w każdej rozmowie. Dzieci nie wiedziały, gdzie słowa Tarasa, a gdzie naszego żartownisia-ojca. Minęło wiele lat, i gdy ponownie czytałam książkę Petra Żura „Duma o ogniu”, rzeczywiście znalazłam wiersze o tym, że Szewczenko z Kijowa pod koniec października 1846 roku wyruszył na zachód Ukrainy, do Ławry Poczajowskiej, i przejeżdżał przez Morozówkę, Żorniszcze, Nyżnią Kropywną, Bracław, Hontiwkę i Jaryszów. I to właśnie między Żorniszczem a Nyżnią Kropywną przebiegał — znowu przypomniałam sobie słowa ojca o wędrówce Szewczenki. Wyobraziłam sobie, jak tędy pędził pasażerski dyliżans konny, w którym kołysał się jeszcze młody ciemnowłosy trzydziestodwuletni malarz, uczeń słynnego Briułłowa. Łąki Wielkiego Rihu w jesiennym stroju i zamyślony poeta. Poszłam wzdłuż dawnego „kazennego” traktu. Chciałam zobaczyć, jak przyjęły się młode lipy i jarzębiny, które posadzono w 1991 roku, kiedy na Winnicczyźnie odbywało się Międzynarodowe Szewczenkowskie Święto „W rodzinie wolnej, nowej”.
Ówczesny przewodniczący kołchozu im. Jaceńki w Ometyńcach Iwan Olszewski wysłuchał moich uwag o dawnym „kazennym” trakcie, który dziś stał się znacznie węższy (zaorano go), i o tym, że właśnie nim przejeżdżał Taras Szewczenko. Dziś drzewa rosną dzięki ometynieckim uczniom, nauczycielom, Olszewskiemu. …Po prawej stronie majaczy las. Nad nim snują się ogromne deszczowe chmury, płyną ku mojej drodze. Ale nie zamierzam się spieszyć. Przygotowuję sobie bukiet z aromatycznego bylicy, którą bardzo lubię za jej osobliwy trunek. Dodaję kiście słonecznych parasolek
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
