Strona · s. 14strona oryginału ↗
TOTALITARNY POP
Слово Просвіти, №40 за 2008 рік
— Kiedy dokładnie i gdzie odbyła się prezentacja nowego albumu, ile piosenek do niego weszło? — Nazwaliśmy go „TyCHYJ”. Do albumu weszło 13 piosenek oraz cztery bonusowe wideo. Prezentacja odbyła się 25 września w kijowskim klubie „Docker Pub”. — Ukraińska pieśń ludowa „Oj pidu ja na horu krutuju” stała się hitem. Wydaje się, że początkowo nie planowaliście włączać jej do nowego albumu, dlaczego zmieniliście zdanie? — Kupcie album, a zrozumiecie. My tę piosenkę śpiewamy od dawna, ale jakoś kolega zapytał, dlaczego nie wykonujemy jej na koncertach. Postanowiliśmy poeksperymentować. Ludziom się podoba. W piosence nie ma nic takiego, tylko gra słów. Przed tą piosenką zawsze robię zapowiedź, na przykład: ludzie, teraz może komuś coś się wydać, ale nie spieszcie się z wzywaniem milicji. — Czy planujecie już z nowym albumem ruszyć za granicę — do Europy, Rosji czy Stanów Zjednoczonych? Może spróbujecie swoich sił na „Eurowizji”? — Jeszcze nie zdecydowaliśmy, pożyjemy — zobaczymy. — Pewnie macie już plany na przyszłość. Jest koncepcja trzeciego albumu, piosenki? Możliwe, że planujecie zmieniać styl? — Najpierw zaprezentujemy drugi album, zobaczymy, jak odbiorą go słuchacze. Potem zdecydujemy, co robić dalej, czas pokaże. — Czego życzylibyście ukraińskiej społeczności? Gdzie, Waszym zdaniem, ukryte są klucze do dobrobytu Ukraińców? — Nie marzcie przez całe swoje życie, a choć raz pożyjcie w swoich marzeniach, ale zróbcie dla tego cokolwiek. A klucze są w rękach każdego z nas. Rozmawiał Jewhen BUKET. Ołeksandr JEWTUSZENKO. Czy zauważyliście, jak uporczywie różne programy rozrywkowe wiodących kanałów „przepychają” różnokalibrowe pop-szablony? Glamurowy audiosyrop całodobowo i z poświęceniem transmitują tak zwane „śpiewające majtki”, a to przypomina myślącemu człowiekowi o naszej beznadziejnej upośledzoności w stosunku do współczesnych europejskich trendów. Obecnie pop jako taki to nie tylko jaskrawy cukierek z wątpliwą zawartością, pop to totalitarna broń w rękach garstki show-biznesmenów i medialnych magnatów, którzy razem tworzą zasady gry na show-rynku, modę na pop-ersatz i, oczywiście, razem „robią kasę”. Nasi nieszczęśni producenci są pewni, że w tym kraju sprzedaje się tylko „kicz”. Są przekonani, że „lud wszystko przełknie” i na tej cynicznej tezie budują swój biznes. Co prawda, „wciskanie” cukiereczka biednemu „ludowi” wymaga pewnych wysiłków, znajomości i środków. Ale gra jest warta świeczki. Biznesmeni od popu przyzwyczaili się robić show-biznes „pod siebie”, sprawnie wykorzystując nie światowe doświadczenie, a najsłabsze miejsca rodzimej mentalności i ustawodawstwa. Recepty na stworzenie popowego szlagieru lokalnego wyrobu są niezwykle proste. Po pierwsze, intelektualna treść tekstu piosenki powinna być minimalna i nie przekraczać „poziomu podłogi”, gdyż intelekt zabija szlagier. Po drugie, akompaniament muzyczny musi być tożsamy z tekstem, czyli zawierać nie mniej niż 120 uderzeń na minutę, taki sobie taneczno-dyskotekowy tam-tam. Po trzecie, wykonawczyni powinna emanować bezgraniczną seksualnością, na scenie maksymalnie się rozebrać. Po czwarte, wideoklip trzeba zrobić „na bogato”, obowiązkowe atrybuty zamożnego życia — limuzyny, jachty, domy. Także musi odbyć się „tłusta” rotacja na wszystkich prestiżowych kanałach. Po piąte, żywa prezentacja „gwiazdy” musi odbywać się w luksusowej „glamurowej” scenerii drogiego nocnego klubu z jak największą liczbą kamer telewizyjnych z wiodących kanałów. Oto i wszystko. O takich najważniejszych na całym świecie składnikach sukcesu, jak naturalny talent i charyzma artysty, nasi show-biznesmeni pewnie nawet nie słyszeli. Głównym celem jest, aby fale potężnych rotacji klipów podnosiły ranking wykonawcy na jak najwyższy szczebel, gdyż tylko w ten sposób będą rosły honoraria „gwiazdy”. Także sprzyja temu procesowi jej odtwarzanie w różnych nocnych lokalach (z reguły pod plusową „playbackową” ścieżkę), to czasem przynosi niezłe dywidendy. Zauważyliście, że otwartych koncertów „na kasę” u nas prawie nie ma? Przyczyna jest prosta — nikt nie chce ryzykować. Sztucznie ulepiona „gwiazdeczka” może po prostu nie zapełnić sali. Jej właścicielowi znacznie bardziej opłaca się sprzedawać koncerty klientom korporacyjnym — tym, którzy płacą gwarantowane honorarium. Z reguły imprezy korporacyjne (urodziny firmy, kierowników spółek lub ich krewnych) odbywają się przy akompaniamencie pseudo-szlagierów od pseudo-„gwiazd”. Aby tych zamówień było więcej, a honoraria wyższe, trwa totalna okupacja przestrzeni medialnej. I żadnego znaczenia nie ma to, czy podoba się to widzowi. Przecież, jak wiadomo, pieniądze nie śmierdzą. Totalitarny pop w naszym kraju (w Rosji — w większym stopniu), jako lustrzane odbicie, przypomina pamiętny jeszcze wielu totalitaryzm ideologiczny. Tu i tam głównym narzędziem „obróbki mózgów” są technologie zombifikacji masowej świadomości przez media, przede wszystkim elektroniczne. Oto wam i druga strona wolności słowa w warunkach bezkontrolnej i bezgranicznej komercjalizacji środków masowego przekazu. Często nasze mózgi przemywają takimi „arcydziełami”, że mimowolnie zaczynasz tęsknić za radzieckimi radami artystycznymi, które wtedy wszyscy ganili. Kiedy w kraju wybucha epidemia jakiejś choroby, medycy na szczeblu państwowym przeprowadzają operacyjne środki, mające na celu powstrzymanie jej rozprzestrzeniania, w szczególności wprowadzają kwarantannę. W naszym kraju epidemia popu przybrała — i to jest oczywiste — zagrażające rozmiary. Nie szkodzi ona waszej wątrobie czy żołądkowi, ale psuje lub deprawuje duszę. Jeśli wziąć pod uwagę, że docelową grupą odbiorców popu jest młode pokolenie, które jeszcze nie wyrobiło odporności na wstrętny brak smaku, niebezpieczeństwo zarażenia tylko rośnie. Co może uratować społeczeństwo? Przede wszystkim antenowa kwarantanna w postaci wypełnienia telewizyjnej i radiowej anteny zdrową, żywą, utalentowaną muzyką, której, uwierzcie, u nas nie brakuje. Nie byłoby chyba zbędne wspomnieć także o radach artystycznych, ale bez odrażających ideologicznych klapek na oczach.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
