Strona · s. 14strona oryginału ↗
Wiktor Bronjuk:
Слово Просвіти, №40 за 2008 рік
Od 25 września w sklepach muzycznych pojawił się drugi album winnickiego zespołu „TIK” – „TYCHYJ”. Skład tego zespołu, który od końca 2006 roku wzbudza żywe zainteresowanie wielu osób, tworzą: Wiktor Bronjuk (wokal, teksty, akordeon), Jewhen Zykow (instrumenty klawiszowe), Ołeksandr Filiniłow (perkusja), Ołeksij Limanec (gitara basowa), Jan Nikitczuk (trąbka), Serhij Szamraj (puzon) i Ołeksandr Pinczuk (gitara). Ukraina niejednoznacznie zareagowała na pojawienie się debiutanckiej piosenki zespołu „Oleni”, a opinie, jak zawsze, się rozeszły. Jedni przypisywali piosence podtekst polityczny, innych zszokowała jej prostota i naiwność, ale wszyscy o tej piosence mówili, i w tym tkwiło małe zwycięstwo zespołu „TIK”. Tę piosenkę, podobnie jak wiele nowych, można usłyszeć wszędzie: rozbrzmiewa z samochodów, z biur i po prostu na ulicach, przy gitarze. A znane „Białe róże” w wykonaniu zespołu „TIK” stały się zapalającą wiejską polką.
— Bez wątpienia zespół „TIK” to najjaśniejsze odkrycie w postpomarańczowej ukraińskiej muzyce. Kraj zaczął mówić o was po prezentacji piosenki „Oleni”, która odbyła się pod koniec 2006 roku. Jaka była wasza droga do tak głośnej premiery?
— Nie powiedziałbym, że była cierniста. Mieliśmy wyznaczony cel, zebrała się drużyna jednomyślnych ludzi i nikt nie słuchał cudzych rad – pracowaliśmy uparcie. Zespół „TIK” nie miał ani modnego producenta, ani protekcji władz – tylko wytrwałą pracę, wiarę w sprawę. Wszystko to sprawiało, że droga do postawionego celu była znacznie krótsza.
— „TIK” zaprezentował swój debiutancki album „LITERADYRA”, do którego weszło 11 piosenek i dwa bonusowe teledyski. Czy spodziewaliście się takiego sukcesu? Wiele piosenek młodzież zna na pamięć, gdzieniegdzie nawet wymyślają ciąg dalszy tekstów.
— Zawsze staramy się tworzyć ciekawy i wysokiej jakości produkt. Nasze piosenki dają słuchaczowi zbiór obrazów, więc każdy może namalować w wyobraźni obrazek. I dopóki człowiek tworzy, dopóty jest mu ciekawie. Mimowolnie jednak chce się kontynuować historię czy fabułę, i to w połą-
Iryna Kowalczuk
Zdjęcie: autorka
Na festiwalu „Kraina mrij” zawsze jest sporo ludowych rzemieślników, którzy przyjeżdżają, by się pokazać i innych obejrzeć. Moją uwagę przykuły wyroby mistrza z Kosowszczyzny Romana Mykołajowycza Mycknana. I nie dziwi to, bo oferuje on korale. Przy jego stoliku i stoisku nieustannie kręci się gromadka dziewcząt, a także dorosłe kobiety przystają tu na dłużej. Korale są bardzo podobne do koralowych, a wykonane są z gliny. Są kolorowe i białe sznury. Taka ozdoba szczególnie pasuje do wyszywanki, a zwykłą odzież czyni świąteczną. Pytam mistrza o jego pracę, o sztukę. Okazuje się, że korale dla Romana Mykołajowycza to środek do życia. Jest malarzem i rzeźbiarzem, ale na korale dziś jest większy popyt. „To praca bardzo ciężka — wyjaśnia mistrz — może,
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
