Strona · s. 14strona oryginału ↗
Naszyjnik dziewczęcego szczęścia
Слово Просвіти, №40 за 2008 рік
nawet górnikowi łatwiej pracować, bo tam jest prościej, a tu trzeba bardzo długo się uczyć. Uczyłem się 30 lat robić koraliki i ceramiczne instrumenty muzyczne w kształcie zwierząt. To są przedmioty kolekcjonerskie, dzieła sztuki”. Roman Myckan urodził się w 1953 roku, dorastał pod Kosowem i mieszka w Kosowie. „Całe życie zajmuję się sztuką. Zaczynałem od rzeźbienia w drewnie. Pracowałem w „Huculszczyźnie”. To była wielka fabryka, zatrudniała trzy tysiące pracowników: tkaczy, rzeźbiarzy, garncarzy. Później, po służbie w wojsku, przeszedłem do garncarstwa. Kiedyś takiego kryzysu nie było, ale nie można było zajmować się sztuką — taki był czas. A ja dążyłem do wysokiej sztuki: rzeźby, malarstwa. Do dziś maluję i lepię”. O ceramicznych koralikach, które chętnie kupują kijowskie kobiety, pan Roman opowiada: „Koraliki to chleb powszedni. Doszedłem w tym do pewnego szczytu. Takich rzeczy w Ukrainie robię tylko ja, mówią, że także w Europie i na świecie. Do wszystkiego podchodzę odpowiedzialnie — nie potrafię partaczyć”. Pytam mistrza, które koraliki kupuje się najchętniej. „Trudno powiedzieć. Kto ma pieniądze, bierze droższe. Tanich, 5–10 hrn, prawie nikt nie bierze. Schodzą po średniej cenie — 15–30 hrn, ale niżej niż 50–60 hrn”. Mistrz mówi, że dla siebie zostaje mało czasu. Za młodu pisał wiersze, dużo czytał. Potem zakasał rękawy i zaczął pracować. „Nie wiem, czym jest urlop, wolny dzień. Moje życie to praca. Pracowałem jeszcze w artystycznym kombinacie w Iwano-Frankiwsku, ale go zamknięto”. Roman Myckan opowiedział o długim i żmudnym procesie wytwarzania koralików: „Najpierw przygotowuję glinę. Glina musi być czysta. Potem robię zaprawy. Niektóre koraliki toczę w dłoniach, wyciskam, wycinam, a potem szlifuję. To jest trudne. Ludzie potrafią wszystko robić, a tego nie potrafią, nawet jeśli uczę — nie wychodzi. Uczniowie są dumni: widzą, że nie wychodzi, i biorą się za coś innego. Tę pracę, jak sądzę, zostawię wnukowi, bo syn poszedł w poważną naukę, zobaczył, że tego nie będzie potrafił. Wnuk kocha sztukę…” Zatem mamy nadzieję, że i przyszłe pokolenia Ukrainek nie zostaną bez naszyjników.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
