Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 8strona oryginału ↗

UPADŁ W LOCIE

Слово Просвіти, №40 за 2010 рік

Ta fotografia uwieczniła nasze przypadkowe spotkanie z Anatolijem Pohribnym na Polu Śpiewaczym, podczas obchodów 15. rocznicy Niepodległości Ukrainy — 24 sierpnia 2006 roku. Oto on, czwarty od prawej, a ja obok. Szedł naprzeciw. Jak zawsze, w kręgu przyjaciół i wielbicieli. Szczerze się ucieszył, widząc mnie, i podarował na pamiątkę swój niebieskooki, przyjazny uśmiech, który rozpromienił jego twarz. Promieniał radością: „Sława Ukrainie! A mamy jednak Nasze święto!” Jeszcze jak! To święto dla niego, wiernego syna swojego narodu, było naprawdę drogie. Wymarzył je sobie, wyhodował w swoim sercu w ślad za wieloma działaczami pięknej literatury, a odważnym na słowo „zapieczętowano usta”. Groźny, ale romantyczny i niezwykle ciekawy był to czas. Filologia ukraińska Uniwersytetu Szewczenki była centrum przyciągania dla spragnionych świeżej i niestandardowej myśli, poetyckiego słowa, twórczych spotkań z artystami. Czyż może ktoś z nas zapomnieć o wysokonapięciowym napięciu „Literackich czwartków”, na których słuchaliśmy najnowszych wierszy Iwana Dracza, Mykoły Winhranowskiego, Dmytra Pawłyczki, Petra Zasenki, Iryny Żylenko, Tamary Kołomijec i wszystkich, którzy weszli do historii literatury jako pokolenie szestdziesiątników? Aula nie mieściła wszystkich chętnych, by dostać się na takie spotkania, które trwały do rana w akademikach dyskusjami i sporami. W gorącym tyglu epoki wykuwały się także charaktery wielu moich kolegów z roku, którzy później stali się znanymi i wybitnymi ludźmi. To pisarz i działacz filmowy Łeonid Czerewatenko, poeta i dramaturg Mykoła Tomenko, pisarz i profesor Mychajło Najenko, znani pracownicy muzeów, pedagodzy, dziennikarze — wszystkich nie sposób wymienić. A jednak gwiazdą pierwszej wielkości (niech wybaczą mi wszyscy inni koledzy z roku) pozostaje Anatolij Pohribnyj, nasz Tola. Powołany przez Czas i wybrany przez Los… Mógłby pozostać chemikiem (pracował w Szostkińskim kombinacie chemicznym „Swema” po ukończeniu technikum), a on skierował go ku Słowu, w którym kochał się od małego. Przyszedł do nas pod koniec drugiego roku: przeniósł się z oddziału zaocznego. Inteligentny, skromny, zawsze wesoły i uśmiechnięty, spokojny i zrównoważony — takim przyjęliśmy go do naszej studenckiej rodziny. Wielu dziewczynom nie dawały spokoju jego niebieskie, jak chabry, oczy, ale jego prawdziwą miłością i pasją stała się nauka… Wiedział, po co wybrał za swój zawód właśnie filologię ukraińską: chciał zgłębić głębię jej nieskażonych, dzwoniących źródeł. Cały wolny od wykładów czas Anatolij pracował w bibliotekach, archiwach, uzupełniając swoją wiedzę. Jak błyskotliwie występował na seminariach i ćwiczeniach! Często z profesorami spierał się jak równy z równym. A oni u nas — same tylko nazwiska czego

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn