Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 16strona oryginału ↗

TRASY MARIANIWSKIEJ PASTORAŁKI 2010

Слово Просвіти, №40 за 2010 рік

Iwan OLIJNYK “Moja dusza jest na Ukrainie, we wsi Marianiwka”. Iwan Kozłowski Zawsze radośnie jest trzymać w rękach nową książkę, zwłaszcza taką, która jeszcze pachnie farbą drukarską. Jednak biorąc do rąk katalog artystyczny “Marianiwska pastorałka 2010” (opracowanie: A. Budnyk, M. Burianowa, I. Hopanczuk, O. Somowa), poczułem zapach kwiatów… I nie jest to dziwne, ponieważ katalog łączy w sobie syntezę pleneru artystycznego “Marianiwska pastorałka 2010” (kuratorka Iryna Hopanczuk) oraz święta “Iwana Kupały w posiadłości Iwana Kozłowskiego”. Połączyły się w nim motywy wiosenne, czas, kiedy artyści pracowali na plenerze, letnie bujanie malw, wśród których, pod koronami drzew zasadzonych przez Iwana Semenowicza i jego przyjaciół, umieszczono niezwykłą ekspozycję uczestników pleneru. Jak zaznaczyła kuratorka pleneru Iryna Hopanczuk: “Marianiwska pastorałka” to plener poetycki, plener-refleksja, plener-performans. Staramy się w ten sposób oddać hołd człowiekowi, który jeszcze za życia stał się mitem. Bo aż nazbyt majestatyczny i nieziemski był jego wygląd oraz niezgłębiony, boski głos. Właśnie dlatego postanowiliśmy zrobić pierwszą wystawę pleneru pod gołym niebem, we wsi Marianiwka, w atmosferze święta Iwana Kupały, w posiadłości Kozłowskiego, gdzie pod jabłoniami, wierzbami, kaliną, wśród malw zatrzymał się czas i słychać kroki małego chłopca, i rozbrzmiewa głos sławnego tenora, i brzmią mądre słowa apostoła pieśni. I jestem pewna, że mogło się to stać tylko za błogosławieństwem Kozłowskiego, którego niespokojna dusza błąka się rodzimymi ścieżkami swojej małej Ojczyzny, przeżywając, że wszystko, co zaplanował, do dziś pozostało tylko w projektach. Właśnie dlatego przyszła decyzja, by przenieść na płótna życie, muzykę, pieśń i marzenie wybitnego mistrza, a któż lepiej niż artysta potrafi przedstawić marzenie? Zaproponować jego ucieleśnienie, odrodzić ducha, przepuszczając przez własne serca…” Pojawia się pytanie, a kto będzie realizował wirtualne marzenie dla siebie i swoich potomków. I odpowiedź jest jednoznaczna: my — Ukraińcy. Ukraińskie Towarzystwo Ochrony Zabytków Kultury, z inicjatywy i przy pomocy którego stworzono muzeum-posiadłość I. S. Kozłowskiego z jego unikalnymi eksponatami, do dziś troszczy się o zachowanie pamięci historycznej wybitnego rodaka. Jak uważa dyrektor Muzeum Pamięci-Posiadłości I. S. Kozłowskiego Ołeksandra Somowa: “Wszystko na terenie odnowionej posiadłości i dziś jest niewidzialnie kierowane światopoglądem wielkiego śpiewaka, Jurodiwego i Lohengrina XX wieku, Bożego posła… Spotykając w posiadłości artystów, Iwan Semenowicz Kozłowski kontynuuje realizację swojej kosmicznej misji, inspirując mistrzów pędzla do wysławiania rodzinnej Marianiwki muzyką barw”. Ta “muzyka barw” stała się szczerością dusz i wylała się na płótna znanych ukraińskich artystów: Anatolija Hajdamaki, Leonida Bernata, Anatolija Burtowego, Ołeksandra Biłozora, Anatolija Budnyka, Artema Kopajhorenki, Dmytra Korsunia, Serhija Moskowczenki, Iwana Pyłypenki, Wiktora Semeniaka, plakaty studentów Kijowskiego Państwowego Instytutu Sztuk Dekoracyjno-Stosowanych i Wzornictwa im. M. Bojczuka (kierownik Ołeksandr Mikuła). Muzyka zastygła także w ceramice Ołeksandra Jarowego i w brązie Ihora Romanowskiego (twórcze stowarzyszenie artystyczne “Gryfon”). Projekt artystyczny “Marianiwska pastorałka” to nie tylko hołd dla 110. rocznicy urodzin I. S. Kozłowskiego. Jego głównym celem jest odrodzenie uwagi i zainteresowania kompleksem muzealnym we wsi Marianiwka. Podczas prezentacji katalogu w galerii Fundacji Wspierania Rozwoju Sztuki, gdzie brzmiał głos sławnego tenora, wśród ekspozycji dzieł z katalogu padały zapewnienia organizatorów projektu Maryny Burianowej, Iryny Hopanczuk, Ołeksandry Somowej, Jurija Krulikowskiego, że to wydanie, jak i sama seria akcji, nie mają na celu popularyzacji artystów, którzy już dawno są znani, ani organizacji, które się do tego przyłączyły. Ponad wszystkim góruje postać Kozłowskiego. Właśnie dlatego potrzeba, aby katalog trafił w ręce nie tylko ludzi nieobojętnych, ale tych, którzy mogą realnie pomóc wytyczyć drogi do Marianiwki. Obecnie do projektu dołącza się także Narodowy Związek Artystów Ukrainy, o czym oświadczył zastępca przewodniczącego związku Petro Zykunow. Pomoc w przeprowadzeniu akcji udzieliło towarzystwo “Ukraina-Rosja” i osobiście Serhij Kostrikow. Leonid Bernat, “Na wszystko dobre...” (Iwan Kozłowski w roli Księcia. Opera G. Verdiego “Rigoletto”). Katalog ujrzał światło dzienne dzięki Zarządowi Kultury i Turystyki Kijowskiej Obwodowej Administracji Państwowej, mamy nadzieję na wsparcie Ministerstwa Kultury i Turystyki Ukrainy. Najbliższe trasy “Marianiwskiej pastorałki” już zostały wyznaczone. Od 1 do 8 października w galerii “Peczerska” Centrum Kulturologicznego Ukraińskiego Towarzystwa Ochrony Zabytków Historii i Kultury prezentowany będzie kolejny etap projektu, do którego dołączają tak znani artyści jak Petro Zykunow, Wasyl Kopajhorenko, Wasyl Korczynski, Ołeś Sołowiej i inni. 15 października “Marianiwska pastorałka” zostanie zaprezentowana w Gabinecie Ministrów Ukrainy (przy wsparciu ministra Gabinetu Ministrów Ukrainy Anatolija Tołstouchowa). A w grudniu 2010 roku “pastorałka” powędruje do Ukraińskiego Centrum Kultury w Moskwie. Projekt “Marianiwska pastorałka” to kolejny etap literacko-artystycznego projektu “Świętości ziemi ukraińskiej”, zapoczątkowanego w Fundacji Wspierania Rozwoju Sztuki w 2006 roku. I tutaj prorocze są słowa Iwana Kozłowskiego z książki “Muzyka — radość i ból mój”: “… każdy powinien mieć w swoim życiu święte miejsca, sam umieć tworzyć je, aby potem przenikliwie odczuwać i szanować. Bez tego człowiek nie jest człowiekiem”. Serhij Moskowczenko, “Cichutki wieczór na ziemię spada” Ołeksandr Biłozor, “Krymska feeria Iwana Kozłowskiego”

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn