Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 2strona oryginału ↗

PARTIA ROSYJSZCZENIA UKRAINY

Слово Просвіти, №40 за 2010 рік

PRP, KUN). Istota politycznej walki polegała na tym, że „lewicowcy” dążyli do zniszczenia niepodległości Ukrainy, a „prawicowcy” starali się ją obronić. „Partia władzy” (której przedstawiciele w tym czasie zajmowali się „prywatyzacją”) na czele z prezydentem L. Kuczmą „balansowała”. Dlatego walka o zachowanie niepodległości otrzymała nazwę „komuno-ruchowskich rozbiórek”. Dlaczego sytuacja była niebezpieczna? Ponieważ „lewicowcy” mieli poparcie do 40 % obywateli. W szczególności około 25 % miała partia komunistów. Ich bazą były nomenklatura czasów radzieckich, obywatele, którzy w warunkach spadku poziomu życia tęsknili za socjalistycznymi „dobrodziejstwami”, w tym zlumpenizowani. „Lewicowców” popierali także rosyjscy szowiniści. Największe poparcie „lewicowcy” mieli na Południu i Wschodzie Ukrainy. Na Zachodzie, łącznie z Zakarpaciem, było ono znikome. Ponieważ wśród „tęskniących” najwięcej jest osób w podeszłym wieku, istniała nadzieja, że z każdymi wyborami „lewicowcy” będą zdobywać coraz mniej głosów. Jaka jest obecnie sytuacja? Chociaż, jak pokazuje socjologia, elektorat patriotyczny w ciągu ponad dziesięciu lat wzrósł, wyraźnie wyrażonych ideologicznie frakcji narodowo-demokratycznych w Radzie Najwyższej nie ma. Partie narodowo-demokratyczne przez minione lata zostały „zasymilowane” — pod względem ideologii niczym — również przez oligarchiczną „Naszą Ukrainę” i BJuT. Istotnie zmniejszył się elektorat lewicy. W ostatnich wyborach głosowało na nią mniej niż 4 procent. Zmniejszył się on, jak prognozowano, z przyczyn „fizjologicznych”. Ale nie tylko z tego powodu. Pojawiła się bowiem „nielewicowa” partia, która przejęła od „lewicowców” ich elektorat. Jest nią Partia Regionów. Czym jest jej baza? Praktycznie jest to partia bogatych, nawet bardzo bogatych kapitalistów (oligarchów). Zatem jej zadaniem jest bronienie interesów tych najbogatszych ludzi Ukrainy. W ten sposób społeczna baza tej partii nie może być bynajmniej znacząca. Aby ją powiększyć, przejęto znaczną część elektoratu „lewicowców”, łącznie z „sowkami”, lumpenproletariatem i rosyjskimi szowinistami. W Europie partie broniące interesów wielkiej burżuazji powstały w XIX wieku, czyli w okresie kapitalizmu. Wraz z wkroczeniem państw europejskich w społeczeństwo postindustrialne sytuacja uległa zmianie: klasyczne partie „klasowe” obecnie tam nie istnieją. Ukraina natomiast znajduje się na początkowym etapie kapitalizmu. Wówczas, w XIX w., wspomniane partie zajmowały prawe skrzydło politycznego spektrum i były przeważnie konserwatywne ideologicznie. Konserwatyzm zakładał m.in. zachowanie tradycji, w tym narodowych. Właśnie dzięki temu europejska „prawica” umacniała swój elektorat wśród „białych kołnierzyków”, drobnej i średniej burżuazji, rolników, czyli prototypu klasy średniej. Ukraińscy wielcy kapitaliści, a wraz z nimi ich partia, znacznie różnią się od europejskich sprzed ponad stu lat. W Europie kapitały gromadzono przeważnie przez kilka pokoleń. Zadaniem partii wielkich burżuazji było zapewnienie korzystnych warunków dla biznesu. Wykorzystywanie władzy do zawrotnego osobistego wzbogacenia w Europie, nawet w XIX w., było, nie tyle całkowicie niemożliwe, lecz pociągało za sobą odpowiedzialność, także karną. Nasi oligarchowie zaś, z nielicznymi wyjątkami, to dawna komsomolska, gospodarcza (czerwony dyrektoriat) część komunistycznej nomenklatury czasów sowieckich. Są też osoby o kryminalnym pochodzeniu. Pierwotnych kapitałów nie otrzymano w spadku, lecz zdobyto w krótkim czasie, drogą przerzucenia dawnego ogólnonarodowego mienia. Głównym instrumentem przerzutu stało się bezpośrednie lub pośrednie odniesienie do władzy państwowej lub gospodarczej. Innym środkiem, który również wymagał powiązań z ówczesną władzą, były otwarcie przestępcze czyny. Dlatego od czasów sowieckich i do dziś głównym źródłem, mechanizmem zdobywania wielkich majątków jest władza. Innym słowem tego nie można nazwać inaczej niż korupcją. Zatem przynajmniej podstawy największych prywatnych majątków na Ukrainie powstały w wyniku korupcji. Dopóki władza u nas jest źródłem pomnażania, a przynajmniej zachowania majątków, wszelkie próby pokonania korupcji są nierealne. Sama działalność polityczna dla oligarchów jest formą biznesu, jednak bardzo skorumpowaną. Partia Regionów jest mechanizmem, za pomocą którego ten biznes jest realizowany. Wywodzący się z przestępczego środowiska, obecnie członkowie partii i legalni bogaci biznesmeni wnoszą w tę „polityczną” działalność (także w Radzie Najwyższej) swoisty koloryt i własne „prawa”. Co do konserwatyzmu. Ideologia ukraińskiego narodowego konserwatyzmu nie jest Partii Regionów właściwa. Obecne natomiast są elementy „konserwatywnego” przywiązania do dość prymitywnej rosyjskiej „sowieckości”, zarówno w kulturze, obyczajach (pociąg do „szykarnoj żyzni”), jak i w sowiecko-rosyjskim rozumieniu tego, czym jest demokracja. Europejscy burżuje, w przeciwieństwie do współczesnych ukraińskich, sami bezpośrednio rzadko dążyli do władzy. Zajmowali się biznesem, partie zaś najczęściej jedynie sponsorowali, a działalnością polityczną zajmowali się zawodowi politycy, wywodzący się z najrozmaitszych klas. Najzdolniejsi tworzyli elitę polityczną, która kierowała krajem i zbyt cieniła swoją pozycję, by posunąć się do czynów korupcyjnych. Elita była narodowa, interesy narodu stanowiły dla niej najwyższą wartość. Taki był już system radziecki, że ukraińska nomenklatura (partyjna, komsomolska, administracyjna, gospodarcza) nie mogła być patriotyczna, mieć ukraińskiej mentalności (choć pojedyncze wyjątki były). Uważano bowiem, że to „burżuazyjny nacjonalizm ukraiński”. Patriotyzm miała mieć sowiecki, czyli rosyjski. Dlatego nomenklaturę w USRR charakteryzuje się jako kolonialne urzędnictwo. Zatem wielka ukraińska burżuazja nie jest ukraińską narodową burżuazją, lecz kolonialną, która traktuje Ukrainę jak kolonię, źródło zdobywania kapitałów. Dlatego choć kapitały na Ukrainie się zdobywa, to w innowacje inwestuje się niezwykle rzadko. Obiektywnie interesy biznesowe, w tym konieczność przeciwstawienia się konkurencji potężniejszego kapitału z Rosji, rodzą u naszych oligarchów tak zwany „ukraiński regionalny” patriotyzm. Lecz nadzieje na to, że z regionalnego przekształci się on w ukraiński narodowy, zda-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn